II SA/Sz 96/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z Jego skargi na orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stopnia niepełnosprawności p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy W dniu 23 grudnia 2016 r. Z. B., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. wskazując jako przedmiot skargi liczne uchybienia proceduralne, w tym pomijanie pełnomocnika w czynnościach procesowych, uporczywe pomijanie części dowodów zgromadzonych w sprawie, brak należytego uzasadnienia orzeczenia z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stopnia niepełnosprawności. Pełnomocnik zwrócił się o stwierdzenie nieważności orzeczenia wydanego przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S., a także orzeczenia wydanego w pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonych orzeczeń obu instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W dniu 24 stycznia 2017 r. został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Sprawa będąca przedmiotem skargi do sądu administracyjnego - jak wynika z jej konkluzji - dotyczy ustalenia stopnia niepełnosprawności na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy, o niepełnosprawności orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako pierwsza instancja, oraz wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności - jako druga instancja. Od orzeczenia wojewódzkiego zespołu przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych (art. 6c ust. 8 tej ustawy). Skarżący w postępowaniu przed organem drugiej instancji był reprezentowany przez adwokata, który w jego imieniu wniósł skargę do Sądu, choć zaskarżone orzeczenie zawierało prawidłowe pouczenie o przysługującym odwołaniu do Sądu Rejonowego. Sprawa będąca przedmiotem skargi nie należy do spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego. Możliwości wniesienia takiej skargi nie przewiduje ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani przepisy szczególne. Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Potrzeba zastosowania tego przepisu zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Ponieważ wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony w sprawie nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego, wniosek ten należało oddalić z uwagi na oczywistą bezzasadność wniesionej skargi, na podstawie art. 247 w zw. z art. 258 § 4 p.p.s.a. Ubocznie zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie Sąd nie wzywał strony skarżącej do uiszczenia jakichkolwiek kosztów.