II SA/Sz 966/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w dniu 05 marca 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. L.-D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a I umorzyć postępowanie sądowe, II zwrócić skarżącej kwotę [...] ( [...]) złotych tytułem połowy uiszczonego wpisu od skargi. W dniu 22 sierpnia 2007 r. I. L.-D. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia [...] w przedmiocie nałożenia na T. i T. C., I. L. – D. i Z. D. oraz K. G. grzywny w wysokości 5000 złote, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w Świdwinie z dnia 2 sierpnia 2006 r. Nr NB-7143/45/06 orzekającej wobec wyżej wymienionych nakaz usunięcia w terminie do dnia 31 października 2006 r. nieprawidłowości w konstrukcji dachu budynku mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w P. Z.. W trakcie rozprawy przeprowadzonej w dniu 5 marca 2008 r. skarżąca złożyła oświadczenie, iż cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.). W myśl art. 60 P.p.s.a. cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi na niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Uznając w okolicznościach niniejszej sprawy cofnięcie skargi za skuteczne na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a należało orzec jak w pkt I sentencji. W przedmiocie kosztów (pkt II) orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.