II SA/Sz 971/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie uznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego za nienależnie pobrane postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 14 maja 2015 r. G. Ł. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r., Nr[...] , orzekającą o uznaniu za nienależnie pobrane świadczenia z funduszu alimentacyjnego, pobrane przez skarżącą na córkę, za okres od [...] r., oraz orzekającą o odsetkach. W skardze G. Ł. zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji podnosząc, że wyegzekwowanie żądanej przez organ kwoty uniemożliwi jakąkolwiek egzystencję skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Powołana instytucja ochrony tymczasowej, może znaleźć zastosowanie w przypadku zaskarżenia aktów administracyjnych nadających się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dowolny lub przymusowy, takiego stanu rzeczywistości, który jest zgodny z treścią aktu. Objęte wnioskiem skarżącej decyzje organów obu instancji zostały wydane w granicach tej samej sprawy w przedmiocie uznania za nienależnie pobranego świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Decyzja wydana w takim przedmiocie nie ma cech wykonalności, gdyż nie nakazuje stronie wykonania obowiązku. W istocie decyzja ta jest stwierdzeniem pewnego stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 445/15, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi ogólne na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że brak jest podstaw dla wstrzymania wykonania decyzji wskazanych we wniosku skarżącej. Decyzje te nie nadają się do wstrzymania wykonania, gdyż nie generują obowiązku konkretnego zachowania się (działania, zaniechania) jej adresata. Rozstrzygnięcie zawarte w tych decyzjach nie skutkuje zatem dla skarżącej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Następstwa tego rodzaju może wywołać dopiero ewentualna decyzja zobowiązująca do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.