II SA/Sz 973/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] r . T. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. z dnia [...] r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie i zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania decyzji o zamknięciu lokalu [...] w piwnicy przy ul. [...] oraz zobowiązanie Wspólnoty Mieszkaniowej do likwidacji obecnej nadbudowy. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] r. o wskazanym wyżej numerze nakazał właścicielowi obiektu budowlanego Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] w S. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości części obiektu budowlanego, a polegających na wykonaniu remontu – przebudowy części przegrody zlokalizowanej pomiędzy lokalami w poziomie piwnicy i parteru budynku przy ul. [...] w S. z materiałów (wyrobów budowlanych) zapewniających spełnienie wymagań podstawowych, w szczególności dotyczących zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego w sposób nie pogarszający już istniejących warunków użytkowanych ww. lokali, z poszanowaniem uzasadnionych interesów osób trzecich w terminie do dnia 30 listopada 2015 r. Decyzja została doręczona T. B. w dniu 29 czerwca 2015 r. wraz z pouczeniem o przysługujących środkach zaskarżenia. Skarżący nie złoży odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji i zaskarżył ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jeżeli przepisy takich środków nie przewidują, wniesienie skargi jest dopuszczalne dopiero po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 P.p.s.a.). Zgodnie z art. Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Cechą dwuinstancyjności postępowania jest to, że organ drugiej instancji ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę rozpoznaną i rozstrzygniętą przez organ I instancji. Ze wskazanych powyżej przepisów wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść na decyzję, która nie może być już zaskarżona w administracyjnym toku instancji poprzez odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z tego względu, że taki środek prawny został już w stosunku do kwestionowanego orzeczenia wykorzystany albo dlatego, że postępowanie w danej sprawie jest jednoinstancyjne, co wynikać musi z przepisów szczególnych. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania skarżący wniósł skargę na decyzję organu I instancji nie wykorzystując uprzednio przewidzianych prawem środków odwoławczych pomimo tego, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia. Powyższa okoliczność stanowi podstawę odrzucenia skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z tych względów sąd skargę odrzucił.