II SA/Sz 973/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy W dniu [...] r . T. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. z dnia [...] r. nr [...]. Wraz ze skargą T. B. wniósł o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Do wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący załączył dokumenty obrazujące jego sytuację finansową i osobistą, które w jego ocenie stanowią podstawę do zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli przepisy takich środków nie przewidują, wniesienie skargi jest dopuszczalne dopiero po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.). Ze wskazanych powyżej przepisów wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść na decyzję, która nie może być już zaskarżona w administracyjnym toku instancji poprzez odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z tego względu, że taki środek prawny został już w stosunku do kwestionowanego orzeczenia wykorzystany albo dlatego, że postępowanie w danej sprawie jest jednoinstancyjne, co wynikać musi z przepisów szczególnych. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania skarżący wniósł skargę na decyzję organu I instancji nie wykorzystując uprzednio przewidzianych prawem środków odwoławczych pomimo tego, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia. Powyższa okoliczność stanowi podstawę odrzucenia skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 247 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W niniejszej sprawie skarga jest oczywiście bezzasadna z wyżej wskazanych przyczyn, a zatem brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.