II SA/Sz 974/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. K. kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 4) i § 2, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 roku, pozycja 267), art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (DZU z 1989 roku nr 30, poz. 166 ze zmianą w DZU z 1990 r. Nr 34, poz. 198 oraz późn. zmian.), art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U z 2001 roku nr 79, pozycja 856 ze zmianami), w sprawie stwierdzenia na wniosek strony, nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...]w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej na działce nr [...]- stwierdziło wydanie decyzji Urzędu Rejonowego z dnia [...] z naruszeniem prawa określonym w art. 156 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wskazało, że nie stwierdza się nieważności tej decyzji ponieważ od dnia jej doręczenia upłynęło 10 lat Przedmiotowa decyzja została wydana w skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawy do ponownego rozpoznania wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r. (sygn.. akt. II SA/Sz 254/11). Powyższą decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Decyzją ostateczną nr [...] wydaną z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego, orzeczono o rozgraniczeniu nieruchomości położonej na działce nr [...]. Wcześniej, postanowieniem nr [...] wszczęto postępowanie rozgraniczeniowe w stosunku do wskazanej nieruchomości. Geodeta, na zlecenie poprzedniego właściciela nieruchomości - Spółdzielni Produkcji Rolnej "A" wykonał w dniu 25 czerwca 1998 r. protokół graniczny, który stał się następnie podstawą wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się strona. Decyzja ta rozstrzygnęła o prawach i obowiązkach podmiotu (Spółdzielni "A"), który nie był już stroną w sprawie, albowiem dokonał wcześniej zbycia nieruchomości na rzecz J.K. Decyzja ta została też skierowana do Spółdzielni "A" i temu podmiotowi doręczona. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2010r., skierowanym do Urzędu Miasta, J.K.wniósł o wszczęcie postępowania w sprawie nr [...]zakończonej decyzją ostateczną nr [...]r., wydaną z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego, orzekającej o rozgraniczeniu nieruchomości położonej na działce nr [...]. Wniosek został przekazany do rozpatrzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, które w decyzji z dnia 31 maja 2013 r. uznało, że doszło do naruszenia prawa. Kolegium podkreśliło, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 K.p.a.) i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad nieważności, wskazanych w art. 156 K.p.a. i nie zachodzą inne przeszkody określone w obowiązujących przepisach prawa. Dalej Kolegium wyjaśniło, ze zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Zgodnie zaś z art. 156 § 2 K.p.a., nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 4 m.in., jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W takim przypadku, w myśl art. 158 § K.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Zdaniem SKO taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, dlatego organ nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia. W związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] J.K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższej decyzji zarzucił to, że została wydana z naruszeniem prawa określonym w art. 156 § 1 pkt 2 i 4 kodeksu postępowania administracyjnego i w związku z tym wniósł o jej uchylenie w całości i stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Rejonowego z dnia [...]. W ocenie skarżącego stwierdzenie nieważności decyzji powinno nastąpić z dwóch przesłanek nieważnościowych, tj. rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt.2 K.p.a. oraz z powodu skierowania jej do osoby niebędącej stroną w sprawie o czym mowa w art.156 § 1 pkt. 4 K.p.a.. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie bez żadnych wątpliwości ustalono, że decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się strona, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Decyzja ta nigdy zaś nie została doręczona stronie, która o jej istnieniu dowiedziała się w listopadzie 2010 r. Termin zaś, o którym mowa w art. 156 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, należy rozważać od dnia, kiedy nieważna decyzja została doręczona stronie, dopiero bowiem od tej daty ma ona realną możliwość ubiegania się o stwierdzenie nieważności aktu, o którym nie wiedziała dotychczas. Skarżący uważa, że pewne jest w niniejszej sprawie, że od dnia doręczenia nieważnej decyzji administracyjne stronie nie upłynął okres 10 lat. W związku z powyższym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w całości i orzeczenie, że decyzja administracyjna z dnia [...] wydana z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego o rozgraniczeniu nieruchomości położonej na działce nr [...]w obrębie [...] jest nieważna z uwagi na przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący podkreślił, że powołując się na przesłankę nieważności decyzji, o której mowa w § 1 pkt 2 art. 156 kpa (wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa), strona nie jest ograniczona jakimikolwiek terminem, natomiast przy powołaniu się na przesłankę nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 kpa (decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie), właściwy organ nie stwierdzi nieważności decyzji gdy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Skarżący twierdził, że w niniejszej sprawie przedmiotowa decyzja w ogóle nie została mu doręczona. Strona wie o jej istnieniu, lecz formalnie nigdy jej nie otrzymała. Decyzja ta nie wywołała także nieodwracalnych skutków prawnych. W ocenie skarżącego w sprawie nie zachodzą zatem jakiekolwiek przeszkody formalne, aby stwierdzić, że ww. decyzja jest nieważna na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 i § 2, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267), -art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 1989 r., Nr 30, poz. 166, ze zmianami), art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zmianami), po rozpatrzeniu na posiedzeniu w dniu 9 lipca 2013 roku wniosku J.K., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], stwierdzającej wydanie decyzji Urzędu Rejonowego z dnia [...], w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej na działce nr [...] z naruszeniem prawa określonym w art. 156 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wskazującej, że nie stwierdza się nieważności tej decyzji ponieważ od dnia jej doręczenia upłynęło 10 lat - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na wstępie podkreśliło, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 kpa) i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad nieważności, wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. tj.: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, Powołując się na art. 156 § 2 K.p.a., Kolegium wskazano, iż nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1,3,4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Jak podano wyżej, jedną z przesłanek nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Kolegium zauważyło, iż ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Wskazało, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, lecz jedynie naruszenie, któremu można przypisać cechę rażącego. Dalej Kolegium wyjaśniło, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy dotyczy ono przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Chodzi więc o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego. niniejszej sprawy Kolegium stwierdziło, że podniesiony przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzut, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nie uwzględnia tego, iż decyzja Kierownika Urzędu z dnia [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa - jest chybiony. Decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] orzeczono o rozgraniczeniu nieruchomości położonej na działce nr [...] w myśl art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania przedmiotowej decyzji. W myśl powołanego wyżej przepisu prawa, terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło wcześniejsze stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 31 maja 2013r., Kolegium stwierdziło, że z dokumentów zebranych w aktach sprawy wynika, że w dniu 4 maja 1998 r. J.K., nabył od Spółdzielni Produkcji Rolnej "A" nieruchomość położoną na działce nr [...], dla której w Sądzie Rejonowym prowadzona jest księga wieczysta nr KW (akt notarialny repertorium A Nr [...]) i z tym dniem stał się jej właścicielem. Przyznało też, że od dnia 4 maja 1998 r. jedynie J.K. był legitymowany do wystąpienia z wnioskiem o rozgraniczenie przedmiotu swojej własności oraz brania udziału w tym postępowaniu. Wniosek o dokonanie wpisu w księdze wieczystej przejścia prawa własności nieruchomości na J.K. został złożony w Sądzie Rejonowym w dniu 12 maja 1998 r., zatem przed wydaniem zaskarżonej decyzji Urzędu Rejonowego z dnia [...] i przed wykonaniem prac rozgraniczeniowych przez uprawnionego geodetę. Wpis do księgi wieczystej przeniesienia prawa własności nieruchomości na stronę został dokonany w dniu 30 lipca 1998 r. W dniu 25 czerwca 1998 r,, na zlecenie Spółdzielni Produkcji Rolnej "A'' (poprzedniego właściciela nieruchomości), geodeta sporządził protokół graniczny, który stał się następnie podstawą wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się strona. W przytoczonych okolicznościach Kolegium stwierdziło, że decyzja Urzędu Rejonowego z dnia [...], rozstrzygnęła o prawach i obowiązkach Spółdzielni Produkcji Rolnej "A" która w związku ze sprzedażą nieruchomości objętej postępowaniem rozgraniczeniowym J.K., nie była stroną w sprawie, a następnie temu podmiotowi doręczona. Doszło więc do naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji skierowanej do osoby niebędącej stroną w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż w uzasadnieniu decyzji z dnia 31 maja 2013 r. objętej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, SKO wskazało, że w niniejszej sprawie należy wziąć pod uwagę fakt, że doręczenie decyzji Urzędu Rejonowego z dnia 30 czerwca 1998 roku "nastąpiło w lipcu 1998 r." (stała się ona ostateczna w dniu 16 lipca 1998r.) od dnia jej doręczenia do dnia wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 maja 2013r., a także do dnia złożenia wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Rejonowego z dnia [...] (4 listopada 2010 r.), upłynęło już ponad 10 lat. W myśl art. 158 § 2 kpa, jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2 kpa, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził, nieważności decyzji. Uwzględniając treść wskazanego wyżej art. 158 §2 K.p.a. oraz okoliczności faktyczne niniejszej sprawy Kolegium jest obowiązane ograniczyć się jedynie w wydanym rozstrzygnięciu do stwierdzenia, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...], wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 4 kpa oraz wskazania, że nie stwierdziło nieważności tej decyzji z uwagi na upływ 10 lat od dnia jej doręczenia. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J.K. Wskazanej decyzji zarzucił, że została wydana z naruszeniem prawa określonym w art. 156 § 1 pkt 2 i 4 K.p.a. Zdaniem skarżącego organ przyjął błędnie, że w sprawie wystąpiła przesłanka negatywna stwierdzenia nieważności ww. decyzji, albowiem od dnia jej doręczenia upłynęło 10 lat. W związku z powyższym, wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji dnia [...] i orzeczenie, że decyzja administracyjna z dnia [...]wydana z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego o rozgraniczeniu nieruchomości położonej na działce nr [...]jest nieważna, oraz 2) orzeczenie o zwrocie przez SKO na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia jego praw przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W uzasadnieniu skarżący powołał się na te same argumenty, które podnosił we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. § 2 stanowi, że nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W sytuacji gdy podstawą wydania decyzji z dnia 31 maja 2013 r. i 9 lipca 2013 r. było stwierdzenie naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. prawidłowo organ przyjął, że upływ dziesięcioletniego terminu od doręczenia decyzji powoduje niemożność stwierdzenia jej nieważności. Organ może jedynie się ograniczyć do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji (art. 158 § 2 K.p.a.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując wniosek J.K. z dnia 7 kwietnia 2010 r. uznało, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej oparte jest na przepisie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Jak już wcześniej sąd wskazał w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SAS/Sz 254/11 obowiązkiem organu rozważającego wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest przeprowadzenie analizy, nie tylko czy wystąpiła w sprawie ta przesłanka, która zawarta została we wniosku, ale także czy nie miały miejsca inne naruszenia prawa objęte art. 156 § 1 K.p.a. mogące stanowić podstawę wszczęcia postępowania z urzędu (por. wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r. sygn. akt II SA 2164/92 ONSA 1995, z 1 poz. 32, wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 390/07 LEX 53459). Należy zauważyć, że postępowanie rozgraniczeniowe w myśl art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (p.g.k.) (Dz. U. Nr 30, poz. 163 ze zm.) może być przeprowadzone rzez wójta, burmistrza, prezydenta miasta, a w poprzedniej regulacji prawnej przez terenowy organ administracji państwowej z urzędu lub na wniosek strony. W niniejszej sprawie decyzja, której stwierdzenia nieważności żąda skarżący została wydana po przeprowadzeniu postępowania z wniosku byłego właściciela nieruchomości Spółdzielni Produkcji Rolnej "A", który na dzień 9 czerwca 1998 r. (postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego) nie był uprawnionym do wszczęcia tego postępowania. Żądanie zawarte we wniosku z dnia 7 kwietnia 20100r. w dalszych pismach z dnia 19 października 2010 r., a także wniosku z 10 kwietnia 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy wyraźnie wskazuje, że intencją strony jest wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu (decyzji) obarczonego wadą nieważności. We wniosku z 10 kwietnia 2013 r. skarżący wskazuje, że decyzja z 30 czerwca 1998 r. była wydana z rażącym naruszeniem prawa. Co prawda skarżący nie wskazuje w czym upatruje rażącego naruszenia prawa, ale z uwagi na to, że nie jest prawnikiem takiego obowiązku nie miał, to rolą organu jest by zbadać wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. W szczególności ocenie organu powinien być poddany wniosek wszczynający postępowanie rozgraniczeniowe. Okoliczność ta nie była przedmiotem rozważań SKO ani w decyzji z 31 maja 2013 r., ani w decyzji z 9 lipca 2013 r. ma jednak istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czy z wnioskiem o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego mogła wystąpić Spółdzielnia Produkcji Rolnej "A". W przypadku dokonania przez organ ustaleń, że postępowanie rozgraniczeniowe toczyło się bez wniosku uprawionej osoby i w związku z tym wydana w dniu 30 czerwca 1998r. decyzja rażąco narusza prawa jest możliwe wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, gdyż w tym przypadku nie zachodzi przeszkoda, o której mowa w art. 158 § 2 K.p.a. W tym stanie rzeczy wobec naruszenia art. 7, art. 77 K.p.a. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 P.p.s.a. należało orzec jak w wyroku. O niewykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a., a o kosztach postępowania sądowego, na podstawie art. 200 P.p.s.a.