II SA/Sz 975/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (spr.) Sędzia WSA Bolesław Stachura Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Zienkowicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu [...] lutego 2024 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Inne z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Inne na rzecz skarżącego A. G. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Inne (organ) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] (organ I instancji) z [...] września 2021 r. udzielającą D. P. pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych z terenu działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...], gmina D. (dachów oraz terenów utwardzonych), istniejącym wylotem brzegowym 500 mm, do wód rzeki [...] w km [...] jej biegu (działka o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...], gmina D., powiat [...]). W uzasadnieniu tej treści rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że 1 grudnia 2020 r. do organu I instancji wpłynął wniosek D. P. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną, tj. odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych, wylotem brzegowym do rzeki [...] w km [...] jej biegu. Organ I instancji otrzymał opinię Nadzoru Wodnego w M., pismo Burmistrza D., pismo A. G. oraz wyjaśnienia wnioskodawcy. Starostwo Powiatowe w M. poinformowało o niewydaniu decyzji środowiskowych związanych z prowadzonym postępowaniem. Organ motywował, że "Po przeprowadzeniu stosownego postępowania administracyjnego organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2021 r. znak: [...] udzielił na rzecz Pana D. P. pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych z terenu działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...], gmina D. (dachów oraz terenów utwardzonych), istniejącym wylotem brzegowym 500 mm, do wód rzeki [...] w km [...] jej biegu (działka o numerze ewidencyjnym [...] obręb D. 3, gmina D., powiat [...])." Następnie organ odnotował, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z [...] czerwca 2023 r. sygn. II SA/Sz 349/23 uchylił decyzję organu z [...] marca 2023 r., uchylającą decyzję organu I instancji z [...] września 2021 r. i przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Jak tłumaczył organ, "W ocenie sądu organ odwoławczy winien rozstrzygnąć sprawę merytorycznie, przy ewentualnym uzupełnieniu postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. w zakresie, w jakim uzna to za stosowne." Przechodząc do istoty sprawy, organ stwierdził, że "przy ponownym rozpatrywaniu odwołania Pana A. G., nie ograniczył się jedynie do zarzutów przez Niego podniesionych, a zbadał decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w S. w sposób kompleksowy pod kątem zgodności z prawem materialnym i proceduralnym. W doktrynie i orzecznictwie za utrwalony należy uznać pogląd, iż istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Podkreśla się, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencję do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. (...) Oznacza to, iż organ odwoławczy badając zaskarżony akt administracyjny nie odnosi się tylko i wyłącznie do wskazań zawartych przez odwołującego się w treści odwołania, ale dokonuje kompleksowego badania rzeczowego aktu. Na wstępie wyjaśnić należy, iż pozwolenia wodnoprawne są instrumentem zarządzania zasobami wodnymi, który pozwala uprawnionym organom administracji publicznej na określenie zakresu korzystania z wód, a także warunki wykonania uprawnienia związanego z tym korzystaniem. Celem wprowadzania systemu pozwoleń jest racjonalizacja korzystania z wód, ograniczenie zanieczyszczenia wód, zapewnienie ich odpowiedniej jakości oraz zależnych od nich ekosystemów wodnych poprzez określanie sposobów wykorzystywania wód, w tym w szczególności ilości wody pobieranej, w tym ze szczególnym uwzględnieniem ilości pobieranej wody oraz ilości substancji wprowadzanych do wód i gruntów. Zgodnie z art. 389 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1478, z późn. zm.) jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na usługi wodne. Dalej, zgodnie z art. 399 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8. Natomiast stosownie do art. 396 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, po ponownym rozpatrzeniu i analizie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, tutejszy organ nie stwierdza naruszenia art. 399 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne, z uwagi na fakt, iż zgodnie z § 8 ust. 8 pkt 3 wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. w rejonie ulic [...]j i [...] zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] marca 2012 r.: w zakresie odprowadzania wód opadowych i roztopowych dopuszcza się odprowadzanie poprzez układy podczyszczające ze szczelnych powierzchni jezdni, placów manewrowych i parkingów do gruntu, rzeki [...] oraz kanałów i rowów melioracyjnych. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, należy wskazać iż zgodnie z art. 393 ust. 4 ustawy Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Informację tej treści zamieszcza się w pozwoleniu wodnoprawnym. Podsumowując, zdaniem Dyrektora RZGW PGW WP w S., zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie sposób przyjąć, że ww. przepisy zostały naruszone. W przedmiotowej sprawie wyjaśnić należy, że według oceny organu odwoławczego, Dyrektor Zarządu Zlewni w S. PGW WP przeprowadził postępowanie dowodowe co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne. Po drugie zebrał materiał dowodowy, który znalazł pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, a nadto informował strony postępowania o wszystkich czynnościach oraz umożliwił im branie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Wyjaśnić nadto należy, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażona w art. 15 k.p.a., polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy jest związany zakresem sprawy przedmiotowo i podmiotowo ukształtowanym przez organ I instancji. Tym samym organ odwoławczy nie jest uprawniony do kształtowania prowadzonego przez siebie postępowania (podmiotowo lub przedmiotowo) w sposób odmienny niż uczynił to organ I instancji. Przeciwnie, jego obowiązkiem jest ponowne rozpatrzenie tej samej sprawy administracyjnej, która zawisła przed organem I instancji i była przedmiotem jego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania odwołania A. G., a zawarte powyżej wywody tutejszego organu kondensują istotę rozpoznawanej sprawy. Reasumując, materialnoprawną podstawą utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., który stanowi, iż "Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję". Zwrot użyty w ww. przepisie, tj. "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter uproszczenia, które wyraża zasadę, iż nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego pokrywa się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Ten skrót myślowy (techniczny) oznacza zatem, że organ II instancji w wyniku swojego postępowania w sprawie doszedł do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji. Ta tożsamość nie odnosi się tylko i wyłącznie do rezultatu co do zgodności rozstrzygnięcia z obowiązującym prawem, lecz także ze względu na kryteria celowości i słuszności tego rozstrzygnięcia. "Utrzymać w mocy decyzję", to znaczy utrzymać w mocy jej podstawowy, konieczny element, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji, zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w formie decyzji administracyjnej." A. G. (skarżący) złożył skargę na powyższą decyzję organu. Zarzucił naruszenie: - art. 136, art. 147 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2023.775 ze zm. - K.p.a.) przez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, w szczególności dowodów zgromadzonych w sprawach: I [...] Sądu Rejonowego w M., II Ca [...] Sądu Okręgowego w S., I Co [...] Sądu Rejonowego w M., PO II [...] Prokuratury Okręgowej w S., [...] Prokuratury Rejonowej w M. na okoliczności: - bezprawnego uzyskania decyzji środowiskowych; - dysponowania nieruchomością ze szkodą i bez zgody współwłaściciela; - prowadzenia śledztwa wobec D. P., który jest aresztowany w związku z zarzutami dotyczącymi między innymi działania na szkodę A. G. - współwłaściciela nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją; - "uzyskania decyzji pierwotnej na podstawie dokumentów sfałszowanych, nielegalnych i podrobionych"; - art. 80 K.p.a. polegające na dowolnej ocenie dowodów, pominięciu wniosków dowodowych skarżącego, w tym dowodu z opinii biegłego; - art. 7, art. 8 § 1 K.p.a. z powodu: - nieodtworzenia prawdy obiektywnej; - przyznania wiarygodności wyjaśnieniem D. P., "który zataja cały ciąg swoich bezprawnych działań i fakt prowadzenia śledztwa aktualnie przeciwko niemu i innym osobom w fazie in personam’; - art. 11 K.p.a. ze względu na "brak dostatecznego wyjaśnienia przez organ rozbieżności w zakresie formalnoprawnych/administracyjnych aspektów ustawowych dopuszczalności wydania pozwolenia wodnoprawnego a podnoszonymi zarzutami nielegalnego uzyskania decyzji środowiskowych oraz nielegalnego, bezprawnego czerpania pożytków, korzystania z nieruchomości bez zgody współwłaściciela nieruchomości A. G.; - art. 393 ust. 4 ustawy Prawo wodne (Dz.U.2023.1478 ze zm. - u.p.w.) "w zakresie w jakim oddziałuje to na prawo własności A. G., wpływa na jego własność i ogranicza ją w ewidentny sposób poprzez wydane decyzje." W następstwie formułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu wraz z decyzją organu I instancji z [...] września 2021 r., o zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz o dopuszczenie dowodów z dokumentów zgromadzonych w sprawach: I C [...] Sądu Rejonowego w M., II Ca [...] Sądu Okręgowego w S., I Co [...] Sądu Rejonowego w M., PO II [...] Prokuratury Okręgowej w S., [...] Prokuratury Rejonowej w M. na okoliczność, że decyzja organu I instancji z [...] września 2021 r. została wydana na podstawie dokumentów "sfałszowanych, nielegalnych i podrobionych". W uzasadnieniu swojego stanowiska, formułowanych zarzutów i wniosków, skarżący opisywał istnienie "procederu przestępczego, polegającego na zanieczyszczaniu środowiska przez nielegalne składowanie i utylizowanie odpadów" w wyniku postępowania między innymi D. P.. Skarżący tłumaczył, że "Państwo P. fałszowali również wiele innych dokumentów w celu uzyskania pozytywnych decyzji środowiskowych i innych niezbędnych do dalszego prowadzenia działalności przez P. B. P. , a także w celu pozyskania środków finansowych ze spółki [...] s.c. bez wiedzy wspólnika A. G., który w tym czasie przebywał za granicą i nie miał realnej możliwości nadzorowania spraw spółki." W przekonaniu skarżącego, tych istotnych okoliczności organ nie zweryfikował. W następstwie organ nie wyjaśnił, czy D. P. był uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego i uzyskania takiego pozwolenia, czy w ten sposób nie działał na szkodę skarżącego. Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania sądowego - D. P. przyłączył się do stanowiska organu, domagając się oddalenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana decyzja organu nie jest zgodna z prawem. W myśl art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego decyzja - także organu odwoławczego - powinna zawierać omówienie materiału dowodowego, ustalenia faktyczne, a w dalszej kolejności prezentować przejęty sposób wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego rozpatrywanej, indywidualnej sprawy. Treść uzasadnienia decyzji powinna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, który doprowadził do wydania określonego rozstrzygnięcia. Wyjaśniać przesłanki faktyczne i prawne, jakimi kierował się organ, podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji kończącej postępowanie administracyjne ma stanowić odpowiedź na pytanie "dlaczego", a nie ograniczać się do stwierdzeń, "że". Ponadto w uzasadnieniu podjętej decyzji organ ma obowiązek ustosunkować się do argumentów stron sporu. Rzetelnie i wyczerpująco omówić, które z nich są istotne, a które nie mają wpływu na wynik sprawy i dlaczego, z nawiązaniem przy tym do konkretnych dowodów, faktów z nich wynikających i przepisów prawa. Jak wynika z lektury kontrolowanej decyzji, organ nie przedstawił jakiejkolwiek oceny materiału dowodowego, w efekcie żadnych ustaleń faktycznych, które miałyby uzasadnić wydanie pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z wnioskiem D. P.. Tym samym uzasadnienie kontrolowanej decyzji świadczy o tym, że organ nie rozpatrzył istoty sprawy w instancji odwoławczej. W odniesieniu do strony materialnoprawnej wydania pozwolenia wodnoprawnego należy przypomnieć, że w myśl art. 9 ust. 1 - ust. 4 u.p.w. gospodarowanie wodami prowadzi się z zachowaniem zasady racjonalnego i całościowego traktowania zasobów wód powierzchniowych i podziemnych, z uwzględnieniem ich ilości i jakości. W gospodarowaniu wodami uwzględnia się zasadę wspólnych interesów i wymaga się współdziałania administracji publicznej, użytkowników wód i przedstawicieli lokalnych społeczności w zakresie pozwalającym uzyskać maksymalne korzyści społeczne. Gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną. Gospodarowanie wodami prowadzi się w zgodzie z interesem publicznym, nie dopuszczając do wystąpienia możliwego do uniknięcia pogorszenia ekologicznych funkcji wód oraz pogorszenia stanu ekosystemów lądowych zależnych od wód. Według art. 389 pkt 1 u.p.w., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na: usługi wodne. Stosownie do art. 396 ust. 1 u.p.w. pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać: 1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, z wyłączeniem okoliczności, o których mowa w art. 66; 2) ustaleń planów ochrony i planów zadań ochronnych dla obszarów chronionych; 3) ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym; 4) ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy; 5) ustaleń programu ochrony wód morskich; 6) ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych; 7) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; 8) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych. Z kolei jak stanowi art. 399 ust. 1 - ust. 2 u.p.w. wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli: 1) projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8; 2) projektowany sposób korzystania z wód dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. Wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli zakład planujący korzystanie z wód lub wykonanie urządzeń wodnych albo inne działania wymagające pozwolenia wodnoprawnego nie wywiązuje się z wynikających z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych obowiązków. Należy również odnotować art. 401 ust. 1 u.p.w., który mówi o tym, że stroną postępowania w sprawach dotyczących pozwoleń wodnoprawnych jest wnioskodawca oraz podmioty, na które będzie oddziaływać zamierzone korzystanie z wód, lub podmioty znajdujące się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Tymczasem organ w motywach kontrolowanej decyzji jedynie odnotował wymienione unormowania prawne, ale w żaden sposób nie powiązał ich z konkretnymi dowodami i z konkretnymi ustaleniami faktycznymi. W szczególności organ nie omówił, z jakich konkretnych przyczyn wydanie spornego pozwolenia wodnoprawnego było uzasadnione z punktu widzenia charakterystyki wymienianej działki gruntu oraz z perspektywy przede wszystkim art. 9 i art. 401 ust. 1 u.p.w. Całkowicie przemilczał, z czego (z jakich dowodów, okoliczności faktycznych i przepisów prawa) wynikały ściśle określone parametry udzielonego pozwolenia wodnoprawnego przyjęte przez organ I instancji w decyzji z 24 września 2021 r., jakie jest ich konkretne uzasadnienie faktyczne i prawne. Co więcej, jeśli, zdaniem organu, argumenty skarżącego dotyczące "procederu przestępczego, polegającego na zanieczyszczaniu środowiska przez nielegalne składowanie i utylizowanie odpadów" oraz "sfałszowanych, nielegalnych i podrobionych" dokumentów nie miały żadnego związku ze spornym pozwoleniem wodnoprawnym, nie mogły stanowić przeszkody do wydania takiego pozwolenia, to również w tej materii organ nie przedstawił żadnego uzasadnienia ani na gruncie faktów, ani prawa. Trzeba przy tym zauważyć, że w sprawie sygn. II SA/Sz 349/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 6 czerwca 2023 r. uchylił decyzję organu z 13 marca 2023 r., uchylającą decyzję organu I instancji z 24 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ocenił, że organ w wyniku zastosowania art. 138 § 2 K.p.a w istocie rzeczy dowolnie uchylił się od merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy z pominięciem możliwości uzupełnienia materiału dowodowego w trybie art. 136 K.p.a. W uzasadnieniu kontrolowanej decyzji organ nie wyjaśnił dlaczego, wydając decyzję 13 marca 2023 r. dostrzegał potrzebę gromadzenia dowodów, dokonania ustaleń faktycznych, a wydając zaskarżoną decyzję 11 października 2023 r. już takiej potrzeby nie stwierdził. Sąd podziela pogląd prawny, w myśl którego właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy od strony faktycznej i prawnej. Postępowanie organu odwoławczego nie polega zatem jedynie na kontroli decyzji organu I instancji, ale jest samodzielnym, niezależnym od organu I instancji działaniem merytorycznym. Zgodnie z rozważaną zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy zobowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy przez organy, nie zaś wyłącznie na kontroli zasadności argumentów przedstawionych przez organ I instancji. W tym stanie sprawy bez samodzielnej i rzetelnej analizy materiału dowodowego, bez rozważenia możliwości jego uzupełnienia, bez podjęcia jakiejkolwiek próby poczynienia własnych ustaleń faktycznych i porównania ich z ustaleniami faktycznymi organu I instancji, nie sposób przyjąć, że organ rozpatrzył istotę sprawy w instancji odwoławczej. Wymaga podkreślenia, że organ w żaden sposób nie odniósł się do treści materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji, nie dokonał jego samodzielnej oceny i nie wyprowadził z niej własnych wniosków, ustaleń faktycznych, w pierwszej kolejności na potrzeby przesądzenia, czy rzeczywiście istnieją podstawy faktyczne do wydania wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego, jakie powinny być warunki takiego pozwolenia adekwatnie do stanu faktycznego i prawnego, na ile argumenty skarżącego mogą wykluczać wydanie takiego pozwolenia, o które wnioskował D. P.. Z punktu widzenia obowiązków organu odwoławczego, wynikających z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 140 K.p.a., kluczowe znaczenie ma kwestia treści, kompletności i wiarygodności zgromadzonego dotąd materiału dowodowego, który organ miał obowiązek samodzielnie ocenić i na tej podstawie wyprowadzić własne stanowisko przede wszystkim na płaszczyźnie faktów, a w dalszej kolejności i konsekwentnie na płaszczyźnie prawa, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w motywach podjętej decyzji. W realiach analizowanej sprawy organ tych standardów nie zrealizował, co niewątpliwie może wpływać na wynik sprawy. Pominął, że rozpatrzenie istoty sprawy nie polega na przytoczeniu przepisów prawa i stwierdzeniu, że nie zostały one naruszone, ale to efekt całego zespołu czynności dowodowych i toku rozumowania prowadzących do rzetelnego, wnikliwego i wyczerpującego wyjaśnienia, jaki jest stan faktyczny rozpatrywanej sprawy i jakie przepisy znajdują do niego zastosowanie, okazują się adekwatne. W dalszym postępowaniu organ uwzględni stanowisko prawne sądu. Rzetelnie przeanalizuje dotychczas zgromadzone dowody. Rozważy potrzebę ich uzupełnienia. Na tej podstawie w zgodzie z prawdą obiektywną odtworzy stan faktyczny rozpatrywanej sprawy istotny z punktu widzenia ustawowych przesłanek udzielenia wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego. Wnikliwie rozważy argumenty skarżącego, ich znaczenie dla wyniku sprawy, na ile odnoszą się do przesłanek wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego i na ile mogą wykluczać wydanie takiego pozwolenia. Innymi słowy, organ ma obowiązek wyraźnie i adekwatnie powiązać ustawowe przesłanki udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, ściśle określone parametry tego pozwolenia przyjęte przez organ I instancji w decyzji z 24 września 2021 r. z konkretnymi realiami rozpatrywanej sprawy, charakterystyką gruntu, jego otoczeniem, przeznaczeniem i sposobem wykorzystywania, wywiedzionymi z wyczerpującego i wiarygodnego materiału dowodowego, ocenionego według reguł logiki i doświadczenia życiowego. Z powodów omówionych wyżej zaskarżona decyzja organu podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634 ze zm. - P.p.s.a.). Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego (797 zł) uzasadnia art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2023.1964 ze zm.). Obejmują one wpis od skargi (300 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłatę od pełnomocnictwa (17 zł).