II SA/Sz 979/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze sprzeciwu P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję w punkcie 1, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej P. Spółki z o.o. w W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 26 listopada 2018 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...], na terenie działki nr [...] obręb ewidencyjny B.. We wniosku określono, że projekt przewiduje budowę wieży wolnostojącej o konstrukcji kratowej o wysokości całkowitej do 62 m n.p.t. wraz z instalacją na niej anten nadawczych i radiolinii, posadowieniem urządzeń sterujących u podstawy wieży oraz wewnętrzną linią zasilającą. Tabelarycznie wskazano ilość anten, ich typ, wysokość zawieszenia, azymuty, maksymalne moce nadajnika, pasma pracy, zakres tilit oraz EIRP dla pasma. Do wniosku dołączono opracowania pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia wykonana zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71)", "Analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości większych lub równych 0/1 Wm2" oraz "Rozszerzona analiza środowiskowa występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2". Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalił na rzecz Spółki wnioskowaną lokalizację inwestycji celu publicznego. Organ wskazał, że inwestycja obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z wieży wolno stojącej o konstrukcji kratowej o wysokości do 62 m n.p.t. posadowionej na rzędnej terenu wynoszącej 20,6 m n.p.m. wraz z instalacją na niej anten nadawczych i radiolinii, posadowieniem urządzeń sterujących u podstawy wieży oraz wewnętrzną linią zasilającą. Anteny zawieszone na wysokości 59,5 m m.p.t. Budowa stacji obejmuje instalację 2 anten sektorowych na azymutach: A1- 25°, B1- 180° - obecnie główne wiązki promieniowania w odległości 70 m od wieży znajdują się nad terenem niezabudowanym. Nadto organ podkreślił, że w odległości około 420 m od lokalizacji planowanej inwestycji znajduje się druga wieża telefonii komórkowej firmy [...], a w odległości około 380 m trzecia wieża telefonii komórkowej firmy [...], jednakże ich wiązki promieniowa nie stykają się z wiązkami promieniowania planowanych anten na terenie działki nr [...]. Nie występuje zjawisko nakładania się wiązek, a tym samym nie występuje zjawisko kumulacji promieniowania. Na podstawie dostarczonej dokumentacji organ stwierdził, że dla pochyleń wiązek promieniowania poszczególnych anten w odległości 70 m brak jest miejsc dostępnych dla ludności, określonych rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto z przedstawionego opracowania wynika, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Od powyższej decyzji odwołania osobnymi pismami złożyli S. S. i W. S., wyrażając swój sprzeciw względem planowanej inwestycji jako usytuowanej w zbyt bliskiej odległości od terenów zamieszkałych. Zarzucili, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1, 80 i 8 k.p.a.) i prawa materialnego (art. 35 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) wobec: - dowolnego przyjęcia, że przedstawiona przez operatora dokumentacja jest wystarczająca do uznania, że w obszarze odziaływania inwestycja nie niesie ze sobą zagrożeń dla osób w nim przebywających, - podjęcia decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, - braku dokumentacji potwierdzającej przeprowadzenie aktualnych badań wiązek promieniowania jakie wytwarzają istniejące dwie wieże, - braku dowodu na to, czy planowana inwestycja będzie emitować pole elektromagnetyczne zgodnie z przepisami, - niepodjęcia weryfikacji, czy inwestycja oddziałuje na obszar Natura 2000, - doręczenia decyzji bez załącznika, tj. mapy sytuacyjno-wysokościowej, - zamiaru wybudowania wieży w zbyt małej odległości od domów jednorodzinnych. Po rozpatrzeniu odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na postawie art. 138 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235), w punkcie pierwszym - uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, zaś w punkcie drugim – umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania W. S.. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że wnioskowana inwestycja ma posiadać dwie anteny sektorowe, skierowane na azymutach 25° i 180°. Jak wskazuje inwestor w opracowaniu kwalifikacja przedsięwzięcia, równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny przewidzianej do montażu ma się mieścić w granicach od 1000 W i mniej niż 2000 W. Dla anten o takim promieniowaniu ocena, czy przedsięwzięcie może potencjalnie oddziaływać na środowisko jest dokonywana w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit d rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). W ocenie Kolegium, ten przepis daje podstawę dla uznania odwołującego S. S. niewątpliwie za stronę postępowania oraz dla rozpoznania jego odwołania, gdyż działka odwołującego się [...] graniczy bezpośrednio w terenem inwestycji i znajduje się w odległości 70 m. Z kolei działka W. S. nr [...] nie graniczy z terenem inwestycji oraz leży poza strefą 70 m, co oznacza, że swojego uczestnictwa w tym postępowaniu nie opiera on na przepisie prawa. Organ II instancji uwzględniając okoliczność, że uwarunkowania środowiskowe powinny być zbadane przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej zwrócił uwagę na konieczność dokonania jednoznacznej oceny, czy planowaną inwestycję należy zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W tym zakresie podstawowe znaczenie odgrywa ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie należy do kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) czy też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia). W ocenie Kolegium, zaprezentowana przez organ pierwszej instancji w tej mierze analiza nie wypełnia warunku prawidłowej oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym. Przede wszystkim, jak wynika z treści uzasadnienia decyzji organ pierwszej instancji nie odwołał się do konkretnego opracowania przedstawionego przez inwestora. Nadto kumulacja działania istniejących już dwóch stacji bazowych z antenami innych operatorów z wnioskowaną nową stacją bazową, w ocenie organu pierwszej instancji, miałaby polegać na "stykaniu się wiązek promieniowania", a nie na łącznym i wzajemnym oddziaływaniu całych instalacji trzech stacji bazowych. Tak zaprezentowana analiza problemu kwalifikacji wnioskowanego przedsięwzięcia w istocie nie prezentuje rzetelnej i miarodajnej analizy wpływu przedsięwzięcia na środowisko i nieruchomości sąsiednie z wyszczególnieniem miejsc dostępnych dla ludzi. Kolegium zaznaczyło, że z uwagi na położenie w sąsiedztwie planowanej obecnie inwestycji innych stacji bazowych telefonii komórkowej, na których zainstalowane są anteny o różnej mocy dwóch innych operatorów (łącznie 19 anten) oraz wynikającą z tej okoliczności możliwość kumulacji wartości mocy stacji działających łącznie, powzięło wątpliwości, czy wnioskowana inwestycja nie należy do kategorii inwestycji mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. A rozstrzygnięcie tej wątpliwości w niniejszej sprawie w istocie oznaczałoby badanie kwestii dotyczących ewentualnego oddziaływania inwestycji na środowisko i przez to wkraczało w kompetencje organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W rezultacie Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie zachodzi konieczność przedstawienia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez właściwy w tych sprawach organ, bądź postanowienia właściwego organu o niestwierdzeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z tej przyczyny zaskarżoną decyzję uchyliło i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem, że organ pierwszej instancji powinien wydać nową decyzję, po rozstrzygnięciu kwestii oceny oddziaływania inwestycji przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji stwierdził, że ze względu na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przedwczesne jest ocenianie zasadności lub braku zasadności potencjalnego oddziaływania planowanej inwestycji, w tym również z uwagi na już działające stacje telefonii komórkowej. Z kolei przepis art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego nie jest stosowany na etapie określania warunków przyszłej realizacji tej inwestycji. Poza tym organ pierwszej instancji nie doręczał odwołującemu decyzji na piśmie, zatem z przyczyn oczywistych nie mógł pominąć przy doręczeniu załącznika w postaci mapy. Spółka [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sprzeciw od opisanej powyżej decyzji kasacyjnej, zarzucając jej naruszenie: 1) § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust 1 pkt 8 oraz § 3 ust 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez bezpodstawne przyjęcie przez organ odwoławczy, że wskazane przepisy, mogą stanowić podstawę do sumowania parametrów planowanej inwestycji z wieżami telefonii komórkowej należącymi do [...] oraz [...], co jest niezgodne z jednoznacznymi przepisami § 2 ust 1 pkt 7 oraz § 3 ust 1 ww. rozporządzenia, które nakładają obowiązek badania mocy wzdłuż wiązki pojedynczej anteny, zaś planowana stacja bazowa jest jedyną tego rodzaju instalacją na analizowanym obszarze. Zakresy odziaływania dwóch istniejących stacji i stacji planowanej nie pokrywają się, zatem nie zachodzą przesłanki do zastosowania § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, ani tym bardziej sumowania parametrów, 2) art. 7, 7a, 77, 80 i 81a k.p.a. wobec sprzeczności istotnych ustaleń organu odwoławczego ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym poprzez: - pominięcie, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. opracowania pt. "Rozszerzona analiza środowiskowa występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1W/m2" wprost wynika, że dla planowanej stacji bazowej nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności wobec faktu, że zakresy odziaływania dwóch istniejących stacji i stacji planowanej nie pokrywają się, - pominięcie, że organ I instancji w swojej decyzji oparł się m.in. na ww. opracowaniu. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325- dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem kontroli Sądu uczyniono rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, mocą którego to na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylono decyzję Wójta Gminy P. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego, jednocześnie przekazując temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania (punkt pierwszy decyzji). W myśl art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Według art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a.), zaś w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Z powyższych przepisów wynika wprost, że podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji jest przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza zatem konieczność dokonania przez sąd oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Dokonując kontroli takiego rozstrzygnięcia sąd nie odnosi się zatem do meritum sprawy oraz innych ewentualnych naruszeń prawa procesowego. W myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przesłanki podjęcia decyzji kasacyjnej wynikają wprost z cytowanego wyżej przepisu, a należą do nich: stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu (lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych) oraz uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tym samym, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1386/15, dostępny w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. Oceniając przyczyny wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżonej sprzeciwem decyzji kasacyjnej, Sąd stwierdził, że nie wynikają z niej przesłanki do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Na gruncie rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy jako przyczynę wydania decyzji kasacyjnej podał konieczność przedstawienia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bądź postanowienia o niestwierdzeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem bowiem Kolegium analiza problemu kwalifikacji wnioskowanego przedsięwzięcia dokonana przez organ I instancji nie prezentuje rzetelnej i miarodajnej analizy wpływu przedsięwzięcia na środowisko i nieruchomości sąsiednie jak i nie spełnia warunku prawidłowej oceny dowodów w postępowaniu administracyjnymi. W związku z tym Kolegium powzięło wątpliwości, czy wnioskowana inwestycja nie należy do kategorii inwestycji mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednakże, w ocenie Sądu, argumentacja powołana przez Kolegium nie uzasadniania istnienia takich wątpliwości. Niewątpliwie dla poczynienia prawidłowych ustaleń dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko konieczne jest nie tylko odniesienie się do mocy i nakładania się wiązek promieniowania emitowanych przez anteny samej projektowanej inwestycji, ale także określenie, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się z innymi już istniejącymi w bezpośrednim sąsiedztwie urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy powołał się na istnienie w sąsiedztwie planowanej inwestycji innych dwóch stacji bazowych telefonii komórkowej i możliwość kumulacji mocy stacji działających łącznie, kwestionując przy tym pogląd organu pierwszej instancji wyrażony w tej mierze. Mianowicie organ odwoławczy wywiódł, że w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji nie odniesiono się do konkretnego opracowania przestawionego przez inwestora, a nadto uznano, że kumulacja działania istniejących już dwóch stacji bazowych z antenami innych operatorów z wnioskowaną nową stacją bazową miałaby polegać na "stykaniu się wiązek promieniowania", a nie na łącznym i wzajemnym oddziaływaniu całych instalacji trzech stacji bazowych. Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko organu odwoławczego jako chybione nie zasługuje na uwzględnienie i to z dwóch powodów. Po pierwsze podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy błędnie odczytał uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji. Wbrew bowiem twierdzeniu Kolegium, Wójt Gminy P. w wydanej przez siebie decyzji nie powołał się na okoliczność, aby zachodziło zjawisko stykania się wiązek promieniowania istniejących anten i projektowanych. Wręcz przeciwnie wskazał wyraźnie, że wiązki te nawet ze sobą się nie stykają co oznacza, że tym bardziej – nie mogą się nakładać, a zatem nie występuje zjawisko kumulacji promieniowania (wieże innych telefonii znajdują się w odległości 380 m i 420 m od lokalizacji planowanej wieży). Po drugie, jak słusznie zauważono w skardze, Kolegium nie dostrzegło, że organ pierwszej instancji dokonaną przez siebie kwalifikację przedsięwzięcia oparł o opracowania przedłożone przez inwestora, na co powołał się wprost w uzasadnieniu decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Przede wszystkim na brak wspólnego oddziaływania projektowanej stacji ze stacjami istniejącymi niewątpliwie wskazuje opracowanie pt. "Rozszerzona analiza środowiskowa występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1W/m2". W dokumencie tym powołując się na obliczenia jak i przedstawione rysunki oraz wizualizacje rozkładów pół stwierdzono, że ze względu na różne orientacje azymutów i wysokości zawieszenia anten sektorowych dla tych trzech stacji, nie dojdzie do kumulacji pól E-M. Kolegium mocy dowodowej tego opracowania nie podważyło jak i też nie odniosło się do ustaleń z niego wynikających. Oznacza to zatem, że organ II instancji nie dokonał własnej oceny przedłożonych przez inwestora dokumentów, co świadczy o nienależytym wykonaniu ciążących na nim obowiązków. W tym miejscu przypomnienia wymaga, że zgodnie z wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania, rzeczą organu drugiej instancji jest ponowne zbadanie sprawy w jej całokształcie. Organ ten zatem nie tylko dokonuje kontroli rozstrzygnięcia, które w sprawie zapadło, ale również bada materiał dowodowy zgromadzony w sprawie z uwzględnieniem zarzutów odwołania i dopiero wówczas, gdy analiza ta wskazuje na jego istotne braki, które są niemożliwe do usunięcia przy wykorzystaniu art. 136 k.p.a., może skorzystać z możliwości jakie daje art. 138 § 2 k.p.a. Wad takiego rodzaju organ odwoławczy nie stwierdził, gdyż- z przyczyn, o których była mowa powyżej - nie sposób do nich zaliczyć ani okoliczności, że organ pierwszej instancji nie wypełnił warunku prawidłowej oceny dowodów wobec nieodwołania się w uzasadnieniu do konkretnego opracowania przedłożonego przez inwestora, ani okoliczności, że nie zaprezentował rzetelnej analizy wpływu inwestycji na środowisko i nieruchomości sąsiednie. Poza tym zaznaczenia wymaga, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż wątpliwości co do prawidłowości ustaleń lub oceny prawnej dokonanej przez organ pierwszej instancji, czy nawet braki w uzasadnieniu zajętego stanowiska, nie są przesłankami do wydania decyzji kasatoryjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 420/18, czy wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 października 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1255/18, wyroki dostępne w Internecie). Na marginesie należy też dodać, że uchylanie przez Kolegium decyzji organu I instancji celem ewentualnego wydania przez ten organ postanowienia na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, tj. o niestwierdzeniu potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko byłoby niecelowe – z uwagi na zmianę przepisów w omawianym zakresie. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1712), w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw – w art. 63 uchyla się ust. 2 i ust. 2a. Jednocześnie w myśl art. 4 ust. 2 ustawy wspomnianej ustawy zmieniającej, do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepis m.in. art. 63 ustawy zmienianej w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Podsumowując, skoro organ odwoławczy nie wykazał wad w przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu wyjaśniającym, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., to należy wyeliminować z obrotu prawnego rozstrzygnięcie uchylające decyzję ustalającą lokalizację celu publicznego i przekazującą sprawę organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, jako wydane z naruszeniem ww. przepisu, w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że sprawa z odwołania S. S. wróci na etap postępowania odwoławczego, a wówczas organ odwoławczy zobowiązany będzie do uwzględnienia powyższych rozważań sądu i rozstrzygnięcia o sprawie zgodnie z art. 15, art. 136 i 138 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny Szczecinie na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie pierwszym. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.