II SA/Sz 981/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpatrzeniu w dniu 24 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji nakładającą na Spółdzielnię Mieszkaniową karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego. Spółdzielnia Mieszkaniowa, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisaną wyżej decyzję ostateczną jednocześnie wnosząc o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek Spółdzielnia podniosła, że kara pieniężna w wysokości [...] zł stanowi dotkliwą sankcję finansową, która w istotny sposób wpłynie na kondycję finansową Spółdzielni. Wyjaśniła, że posiada wymagalne zobowiązania finansowe, których konieczność zaspokojenia nie pozwala na uiszczenie kary w tej wysokości bez poważnego uszczerbku dla budżetu Spółdzielni. Zdaniem wnioskodawczyni wykonanie powyższego zobowiązania spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody finansowej, która może doprowadzić do poważnych i nieodwracalnych zakłóceń w funkcjonowaniu oraz dotychczasowej działalności Spółdzielni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego przepisu przedmiotem wniosku o wstrzymanie może być zaskarżona do sądu decyzja, a podstawą wstrzymania jej wykonania może być niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). W praktyce orzeczniczej ugruntowany jest pogląd, że co do zasady egzekwowanie decyzji określającej należność pieniężną, nie wiąże się z ryzykiem wystąpienia nieodwracalnego skutku, skoro w razie uwzględnienia skargi, środki pieniężne zostaną stronie zwrócone (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FZ 35/12, opubl. w Lex nr 1136365). Powyższe wnioski dotyczą także decyzji o nałożeniu kary pieniężnej (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 1136/11, opubl. w Lex nr 1083269). Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy w pierwszej kolejności wskazać, że przedmiotem wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania stanowi decyzja nakładająca obowiązek zapłaty kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Wnioskodawczyni, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, argumentując swoje stanowisko oświadczyła, że wykonanie nałożonego na nią obowiązku wynikającego z decyzji wydanej w niniejszej sprawie - grozi wyrządzeniem jej znacznej szkody, bowiem wpłynie na jej kondycję finansową. W świetle oświadczenia wnioskodawczyni należy stwierdzić, że nie uargumentowała ona dostatecznie swojego wniosku, bowiem nie odwołała się do materiałów źródłowych oraz nie przedstawiła danych obrazujących jej ogólną sytuację finansową, w tym jaki wpływ miałoby uiszczenie nałożonej na nią kary pieniężnej na jej ogólną sytuację materialną. Argumentem przemawiającym dla zastosowania ochrony tymczasowej nie może stanowić ogólne stwierdzenie o posiadaniu zobowiązań finansowych bez wykazania relacji między wysokością tych zobowiązań, a jej ogólną sytuacją. Brak przedstawienia szczegółowych informacji odnoszących się m.in. do wysokości wpływów, stałych kosztów utrzymania, zobowiązań itp. uniemożliwia sądowi pełną ocenę sytuacji Spółdzielni oraz potwierdzenia wywodów skarżącej w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 P.p.s.a. związanych z doprowadzeniem do poważnych i nieodwracalnych zakłóceń w funkcjonowaniu. Dodać przy tym należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. post. NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując powołane wyżej argumenty nie stanowią o wykazaniu relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń wynikających z treści art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.