II SA/Sz 982/10

Dnia 26 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku G. T. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 16 maja 2011 r. sygn.akt II SA/Sz 982/10 w sprawie ze skargi G. T. na uchwałę Rady Gminy Dobra w sprawie nadania nazwy ulicy w miejscowości [...] postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu. Postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] odrzucił skargę G.T. na uchwałę Rady Gminy Dobra nr XLI/573/10 z dnia 9 września 2010 r. w przedmiocie nadania nazwy ulicy w miejscowości Mierzyn. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł sporządzoną osobiście skargę kasacyjną i równocześnie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym Postanowieniem z dnia [...] Sąd odmówił G.T. zwolnienia od kosztów sądowych i jednocześnie ustanowił adwokata. Po wskazaniu przez Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] adw. W.W. jako pełnomocnika z urzędu G.T. (pismo z dnia [...]), sąd postanowieniem z dnia [...] odrzucił skargę kasacyjną. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu [...]. W dniu [...] G.T. wniósł do sądu pismo, w którym stwierdził: "Niniejszym zaskarżam postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] w sprawie o [...] odrzucające moją skargę kasacyjną i wnoszę o spowodowanie wznowienia postępowania w sprawie" i jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do zaskarżenia powyższego postanowienia, gdyż o wydaniu postanowienia dowiedział się dopiero w dniu [...], bowiem wyznaczony pełnomocnik nie powiadomił go o wydaniu postanowienia i w ogóle się z nim nie skontaktował. Sąd zobowiązał stronę do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia poprzez złożenie środka zaskarżenia. W dniu [...], w zakreślonym przez sąd terminie, pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie na postanowienie sądu z dnia [...] wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu powyższego postanowienia pełnomocnik stwierdził, iż skarżący nie miał świadomości, że w świetle procedury sądowoadministracyjnej musi udzielić pełnomocnikowi stosownego pełnomocnictwa. Takie pełnomocnictwo udzielone zostało adw. W.W. dopiero [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje. W sytuacji kiedy strona postępowania sądowoadministracyjnego posiada wyznaczonego pełnomocnika, sąd dokonuje doręczeń pism wyznaczonemu pełnomocnikowi, który występuje w imieniu strony i ze skutkiem dla niej ( art.67 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. ). Należy dodać, że ustanowienie zawodowego pełnomocnika, wymienionego w art. 244 ww. ustawy, odbywa się, od dnia 10 kwietnia 2010 r., kiedy weszła w życie zmiana tego przepisu (Dz. U. z 2010 r. Nr 36, poz. 196), w dwóch etapach. Po pierwsze, sąd administracyjny wydaje postanowienie o przyznaniu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika (art. 258 § 2 pkt 7, art. 260 w zw. z art. 254 § 1), przy czym ustanowienie pełnomocnika jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa z mocy prawa, tak jak w procedurze cywilnej (nowe brzmienie § 2 art. 244). Po drugie, występuje do odpowiedniego organu samorządu zawodowego o wyznaczenie konkretnego pełnomocnika, który ma prawo do otrzymania wynagrodzenia i zwrotu wydatków z części budżetu sądu administracyjnego, na zasadach wynikających z art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art.87 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jeśli strona jest zastępowana przez pełnomocnika procesowego, termin siedmiodniowy liczy się od daty, gdy pełnomocnik dowiedział się o uchybieniu terminu i mógł dokonać zamierzonej czynności procesowej, natomiast bez znaczenia dla obliczenia terminu jest data, w której sama strona dowiedziała się o tym i mogła tej czynności dokonać ( post. SN z 10.09.1971 r. sygn.akt I CZ 138/71, OSPiKA 1972, nr 3, poz.50 ). W niniejszej sprawie pełnomocnikowi doręczono postanowienie z dnia [...] w dniu [...]. Zgodnie z art. 41 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mocodawca stawający jednocześnie z pełnomocnikiem może niezwłocznie prostować lub odwoływać oświadczenia pełnomocnika. Z przepisu tego wynika, że prawo strony (uczestnika postępowania) do prostowania i odwoływania oświadczeń umocowanego przez nią pełnomocnika jest ograniczone. Takie uprawnienie przyznano mocodawcy jedynie w wypadku równoczesnej obecności z pełnomocnikiem na posiedzeniu, co wynika z użycia w tym przepisie określenia "stawający jednocześnie". Ponadto reakcja mocodawcy na oświadczenie pełnomocnika powinna następować bez zwłoki, co można interpretować jako konieczność dokonania sprostowania lub odwołania oświadczenia pełnomocnika bezpośrednio po jego wypowiedzi. Zasadą jest bowiem, co a contrario wynika z tego przepisu, że pełnomocnik działający w granicach umocowania nie jest ograniczony stanowiskiem strony w czynnościach procesowych, które podejmuje. Jeśli strona tych czynności nie akceptuje, ma możliwość wypowiedzenia pełnomocnictwa lub rezygnacji z pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy. Nie może natomiast, poza przypadkiem określonym w art. 41 ustawy, negować czynności procesowych, które podjął jej pełnomocnik, lub wycofywać się z ich skutków. Należy bowiem przyjąć, posiłkując się prawem cywilnym, że czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego (art. 95 § 2 Kc). To samo dotyczy zaniechania dokonania czynności. W piśmie procesowym z dnia [...] ( zażaleniu ) pełnomocnik nie podtrzymał wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, jedynie jako przyczynę uchybienia terminowi wskazał brak świadomości G.T. o konieczności udzielenia pełnomocnictwa i fakt udzielenia tego pełnomocnictwa dopiero [...]r. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art.88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.