II SA/Sz 983/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi T. Ł., B. S., I. C., R. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z [...] lipca 2021 roku, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej powoływane jako Kolegium lub organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołań T. L. oraz B. S. orzekło o utrzymaniu z mocy decyzji nr [...] Burmistrza M. z dnia [...] września 2020 r. ustalającej na rzecz G. i G. Z. (dalej powoływanych jako inwestorzy) warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji samowolnie wybudowanego budynku letniskowego, gmina M., obręb nr [...] W. , ul. [...], działka nr [...]. Jak podał w uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, zaskarżona odwołaniem decyzja Burmistrza M. ustalająca warunki zabudowy zapadła w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym, w wyniku uprzedniego dwukrotnego uchylenia wcześniejszych decyzji Burmistrza M. nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. oraz nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. W poddanej ocenie organu odwoławczego decyzji, organ pierwszej instancji w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy stwierdzając jednocześnie, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji istniejącej zabudowy. Natomiast odwołujący w treści odwołania wskazywali, że decyzja organu pierwszej instancji w sposób rażący narusza przepisy postępowania administracyjnego i legalizuje działania bezprawne, których dopuścili się inwestorzy. Odwołujący podnieśli, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte odnośnie samowoli budowlanej jaką jest budynek garażowy z poddaszami użytkowymi, a nie budynek letniskowy oraz, że nie wystąpiły żadne okoliczności, które pozwoliłyby na tak znaczące przekwalifikowanie przedmiotu postępowania. Odwołujący wskazywali również, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nałożył na wnioskodawców obowiązek przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a takie zdaniem odwołujących możliwe jest do uzyskania jedynie po uzyskaniu zgody na legalizację przedmiotowej inwestycji przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Wobec tego odwołujący stwierdzili, że wnioskodawcy nie wywiązali się z nałożonego na nich obowiązku. Następnie odwołujący ponowili stawiany już w poprzednich odwołaniach zarzut, że zostały zamurowane otwory wentylacyjne w ich pomieszczeniach, co jest działaniem niezgodnym z prawem i naraża ich interesy. Odwołujący wskazali ponadto, że przedmiotowy budynek został wybudowany obok dwóch garaży z pomieszczeniami gospodarczymi, a nie obok budynków letniskowych jak wskazał organ pierwszej instancji. Kolegium rozpatrując powyższe zarzuty wskazało, iż w badanej sprawie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K. toczy się postępowanie dotyczące samowolnej budowy budynku letniskowego na działce nr [...] przy ul. [...] w m. W. , gm. M.. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. organ nadzoru budowalnego zobowiązał inwestorów do przedłożenia wskazanych w postanowieniu dokumentów, w tym zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, iż postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy toczy się w związku z legalizacją samowoli budowlanej, a co za tym idzie spełnia warunki wynikające z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uprawniające do jego prowadzenia. Po przytoczeniu treści przepisu art. 59 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm. – dalej powoływanej jako u.p.z.p.) oraz §3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 - powoływanego dalej jako dalej rozporządzenie), organ odwoławczy stwierdził, iż organ pierwszej instancji sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W wyniku powyższej analizy organ pierwszej instancji określił parametry nowej zabudowy i przygotował projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Projekt ten został uzgodniony z właściwymi organami stosownie do treści art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Kolegium uznało, iż analiza zebranych w sprawie dowodów, w szczególności dokumentu analizy cech i funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu daje podstawy do stwierdzenia, że analiza ta została sporządzona w sposób zgodny z przepisami rozporządzenia i może stanowić oparcie dla ponownego rozpatrzenia wniosku przez organ odwoławczy i rozstrzygnięcia sprawy. Jak ustalił organ odwoławczy, z przedmiotowej analizy wynika, iż front działki inwestycyjnej określony został na 15m, wobec czego trzykrotna szerokość frontu działki wynosi 45m, przy czym wobec brzmienia § 3 ust 2 rozporządzenia odległość została zakreślona na 50m wokół trenu inwestycji. W obszarze analizy organ pierwszej instancji stwierdził występowanie budynków mieszkalnych i usługowych, w tym rekreacyjnych i letniskowych. Organ odwoławczy zauważył, że wszystkie budynki zlokalizowane w obszarze analizy oznaczone zostały symbolem m (mieszkalne) i g (gospodarcze). Nie oznacza to jednakże, że w obszarze tym nie występuje funkcja usługowa, w tym letniskowa. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy Prawo budowlane, które dopuszczają w budynku mieszkalnym jednorodzinnym wydzielenie lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku, możliwe jest występowanie w obszarze analizy funkcji usługowej, w tym rekreacyjnej i letniskowej. Ponadto Kolegium uznało, iż pomimo, że zabudowa letniskowa nie spełnia podobnej funkcji jak zabudowa mieszkaniowa, tj. polegającej na zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych właściciela nieruchomości, bowiem z reguły służy do rekreacji i wypoczynku poza miejscem zamieszkania, to jednak może stanowić kontynuację funkcji mieszkaniowej. Wskazano, że w zakresie kontynuacji funkcji, o której mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. mieści się taka zabudowa, której funkcja, wynikająca z powszechnie przyjętego przeznaczenia, nie godzi w istniejący na obszarze poddanym analizie stan rzeczy. Zdaniem Kolegium brak jest sprzeczności zabudowy letniskowej z zabudową mieszkaniową jako funkcją terenu. Kontynuacją funkcji, w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie musi być tylko powielanie prawa do zabudowy tożsamej z już istniejącą. Jest nią także realizacja obiektów o innym przeznaczeniu, które nie kolidują z funkcją istniejącą na danym terenie. Wobec powyższego Kolegium dokonując ponownej oceny zebranego materiału dowodowego uznało, że planowana inwestycja spełnia warunek kontynuacji funkcji występującej w obszarze porównawczym. Kolegium oceniło także parametry nowej zabudowy dokonując analizy danych wskazanych w załączniku do decyzji wskazując w szczególności, iż wobec tego, że na tej samej działce występuje zabudowa analogiczna do stanowiącej przedmiot inwestycji, to wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy dla planowanego budynku jako przedłużenie zabudowy istniejącej jest uzasadnione. Natomiast co do wskaźnika powierzchni zabudowy, określonego na 37,6%, organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji w prawidłowy sposób wyjaśnił zastosowanie odstępstwa. Co do szerokości elewacji organ wskazał, iż z uwagi na fakt, że inwestycja stanowiąca przedmiot postępowania ma stanowić ostatni segment już istniejących budynków usytuowanych szeregowo, uznać należy, że możliwym jest określenie szerokości elewacji frontowej wspólnej dla wszystkich tych obiektów, jako że wizualnie stanowią one jedność. Tym samym organ odwoławczy uznał, że szerokość elewacji frontowej powinna zostać określona dla wnioskowanej inwestycji łącznie ze zlokalizowanymi obok budynkami i powinna mieścić się w przedziale 11,0m -26,5m. Kolegium stwierdziło ponadto, że zgodnie z danymi zawartymi w analizie urbanistycznej średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 4,6m, natomiast budynki w obszarze analizowanym posiadają wysokość w granicach od 2,5m do 6,5m. Organ pierwszej instancji wskazał, że dokonał określenia wskazanego parametru na podstawie §7 ust 4 rozporządzenia na zasadzie odstępstwa, gdyż w obszarze analizy występują dwa budynki o wysokości większej od ustalonej. Ustalona wysokość gwarantować będzie kontynuację form istniejącej zabudowy i zachowanie ładu przestrzennego. Organ odwoławczy stwierdził, że w celu zastosowania odstępstwa organ ustalający warunki zabudowy zobowiązany jest do wskazania, że możliwość ta wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz do uzasadnienia jego zastosowania. Organ pierwszej instancji wypełnił te warunki wskazując, że określona wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej będzie wypełniała zasadę ładu przestrzennego. Natomiast Kolegium dodatkowo analizując dane z obszaru porównawczego stwierdziło, że prawidłowo został określony wskazany parametr zabudowy na 6,3m. Organ odwoławczy uznał także, że wobec faktu, iż obiekty budowlane w obszarze analizy posiadają dachy o układzie dwu lub wielospadowym z kalenicą równoległą do elewacji frontowej, nachyleniu połaci do 45° oraz wysokości kalenicy do 9m, to analogiczne wielkości powinny zostać określone dla zabudowy stanowiącej przedmiot postępowania. Natomiast odnosząc się do zarzutów odwołania w zakresie naruszenia przepisów norm technicznych prawa budowalnego wskutek realizacji samowolnej zabudowy stanowiącej przedmiot postępowania, Kolegium wskazało, że kwestie związane z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa budowlanego oraz przepisów wykonawczych podlegają badaniu w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. To organ administracji budowlanej posiada kompetencje do badania prawidłowości i zgodności z normami technicznymi przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego. Nie może tego natomiast weryfikować organ ustalający warunki zabudowy. Tym samym nie może podlegać ocenie w przedmiotowym postępowaniu zarzut dotyczący braku wentylacji wskutek realizacji planowanej inwestycji. Co do innych zarzutów organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż dla wyznaczenia linii zabudowy nie jest istotny sposób użytkowania obiektów budowlanych stanowiących podstawę określenia tego parametru. Za nieuzasadniony uznano też zarzut braku przedłożenia przez wnioskodawców oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane albowiem podlega ono weryfikacji na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. skargę na powyższą decyzję wnieśli T. L., B. S., I. C. i R. C. (dalej powoływani jako skarżący) zarzucając skarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie - art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przez legalizację samowoli budowlanej, która to samowola budowlana powstała z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych, a które to naruszenie skutkuje zagrożeniem dla życia i zdrowia skarżących, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak całkowitego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przez pominięcie przedłożenia oświadczenia o posiadanym przez inwestorów prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. przez nie przyczynienie się do starannego i zgodnego z prawem prowadzenia postępowania w celu zagwarantowania równości wobec prawa i tym samym podważenie zasady ogólnego pogłębiania zaufania do organów państwa. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojej skargi skarżący wskazali, iż budynek inwestorów został postawiony pomiędzy garażami, a nie obok dwóch budynków letniskowych. Nadto postawiony budynek letniskowy odbiega od definicji budynku letniskowego. Przede wszystkim jest to budynek dwukondygnacyjny, który wizualnie odstaje od otaczających go zabudowań. W ocenie skarżących organ wydający decyzję naruszył prawo osób trzecich. Rozpoznając decyzję organ pominął, że z pomieszczeń przynależnych korzystają inne osoby. Posadowienie budynku przez inwestorów w tym konkretnym miejscu powoduje naruszenie praw właścicielskich innych osób, narusza strukturę sąsiadujących obiektów, a w zasadzie ściśle przyległych do niego innych budynków i uniemożliwia właścicielom korzystanie z nich zgodnie z ich przeznaczeniem, w sposób bezpieczny. Ponadto podnieśli, że w trakcie prowadzenia budowy przez inwestorów zostały zamurowane otwory wentylacyjne w pomieszczeniach skarżących, co jest działaniem niezgodnym z prawem i powoduje, że przebywanie w tych pomieszczeniach staje się niebezpieczne i zagraża życiu i zdrowiu. Skarżący podkreślili, że inwestorzy nie zostali zobowiązani do przywrócenia stanu poprzedniego w sąsiednim budynku, a Kolegium wydając przedmiotową decyzję legalizuje tę samowolę i działanie przestępne mające na celu naruszenie prawa własności poprzez zniszczenie przewodów wentylacyjnych. Wreszcie w ocenie skarżących trudno jest uznać, że inwestorzy spełnili obowiązek przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sytuacji, gdy są jedynie współwłaścicielami nieruchomości położonej na działce [...] Nie mieli oni zatem legitymacji do złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, czy też legalizację tej budowy, ani do otrzymania decyzji pozytywnej, co jest związane właśnie z tym, że takie wnioski mogą składać jedynie wszyscy właściciele nieruchomości gruntowej. W ocenie skarżących rolą postępowania jest kontrola czy spełnione są wszystkie warunki faktyczne i wymogi prawne do legalizacji tego budynku W odpowiedzi na skargę Kolegium wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. W toku postępowania sadowego swoje dodatkowe stanowisko przedstawili też skarżący w piśmie z [...] listopada 2021 r. oraz pełnomocnik inwestorów w piśmie z [...] października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę decyzji organów administracji stanowił art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zgodnie z którym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W zakresie stosowania powyższego przepisu Kolegium trafnie dostrzegło, iż decyzję o warunkach zabudowy wydaje się co do zasady dla przyszłej, planowanej inwestycji polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu robót budowlanych, ewentualnie polegającej na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części i nie można natomiast ustalić warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej. Jednakże od powyższej zasady jest wyjątek, albowiem nawet gdy obiekt już powstał, istnieje możliwość ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi ona pozostać w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym w ramach którego wydawane jest postanowienie organu nadzoru budowalnego w tym przedmiocie (por. np. Wyrok NSA z 19 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 223/20). W badanej sprawie jest bezspornym, iż przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K. toczy się postępowanie dotyczące samowolnej budowy budynku letniskowego na działce nr [...], w którym to postępowaniu powyższy organ nadzoru budowalnego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. zobowiązał inwestorów do przedłożenia wyszczególnionych w postanowieniu dokumentów, w tym: zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro inwestorzy na których nałożono taki obowiązek wystąpili do Burmistrza M. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy nieruchomość objęta wnioskiem nie była objęta regulacjami planu miejscowego, organ gminy miał obowiązek rozpatrzenia wniosku i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie warunków zabudowy. W tym miejscu, wobec treści skargi należy zauważyć, iż występując z wnioskiem o warunki zabudowy, inwestorzy zainicjowali całkiem inne postępowanie administracyjne niż mające za przedmiot legalizację samowoli budowalnej. Postępowanie prowadzone przed organem gminy miało bowiem na celu weryfikację czy z uwagi na regulacje planistyczne inwestycja może powstać (być zalegalizowaną) na danym terenie. Nie miało ono jednak za przedmiot oceny kwestii związanych z warunkami technicznymi obiektu, albowiem te zagadnienia są przedmiotem rozpoznania organów architektoniczno-budowlanych, czy jak w tej sprawie, organów nadzoru budowlanego. W szczególności organy administracji są zobowiązane do przestrzegania swojej właściwości rzeczowej, zatem organ gminy, a dalej Kolegium, nie mogły wkraczać w zakres kompetencji organów nadzoru budowalnego, których rolą jest ocena czy zastosowane rozwiązania techniczne pozostają w zgodzie z warunkami technicznymi określonymi przez ustawodawcę. W szczególności decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o legalizacji istniejącego budynku a jedynie daje możliwość przedłożenia przez inwestorów jednego z dokumentów wymaganych przez organ nadzoru budowalnego w toku postępowania legalizacyjnego dokumentów. W tym przypadku zaświadczenia o zgodności budowy z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Chybiony jest też zarzut skarżących oparty na braku przedłożenia przez wnioskodawców oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, albowiem z żadnych przepisów nie wynika prawo, czy też obowiązek, weryfikacji takiego prawa przez organ orzekający w przedmiocie warunków zabudowy. Wręcz przeciwnie, jak wynika z art. 61 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi przy tym praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zatem z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy może wystąpić także podmiot niebędący właścicielem nieruchomości, na której planowana jest realizacja inwestycji (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt. II OSK 2532/11). Innymi słowy uzyskanie warunków zabudowy nie jest uzależnione od zgody właściciela nieruchomości, co oznacza, że dopuszczalne jest nawet wydanie takiej decyzji pomimo jego wyraźnego sprzeciwu. Gwarancją dla właściciela, że bez jego zgody nie nastąpi zabudowa nieruchomości, jest wymóg legitymowania się tytułem prawnym do nieruchomości (prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę lub, jak w badanej sprawie, przy legalizacji inwestycji. Nie sposób także uznać za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, który to przepis nie ma zastosowania w postępowaniu mającym za przedmiot warunki zabudowy lecz w postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego. Jak wynika bowiem wprost z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowalne powyższy przepis stanowi wyłączną podstawę działania organów nadzoru budowalnego, którym nie są ani Burmistrz ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Na marginesie warto zresztą zauważyć, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 listopada 2012 r., II SA/Op 380/12 powoływany przez skarżących na poparcie zarzutu naruszenia powyższego przepisu przez organy samorządowe, zapadł w postępowaniu prowadzonym przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozbiórki budynku gospodarczego nie zaś w postępowaniu mającym za przedmiot warunki zabudowy. Powyższy zarzut jest zresztą chybiony także z tej przyczyny, iż następstwem wydania zaskarżonej decyzji nie jest, jak opisują skarżący, legalizacja samowoli budowlanej ani też stwierdzenie zgodności inwestycji objętej decyzją z przepisami techniczno-budowalnymi. Owa ocena będzie bowiem dokonana przez ograny nadzoru budowalnego w innym postępowaniu. Nie sposób wreszcie uznać też za uzasadniony zarzutu braku starannego i zgodnego z prawem prowadzenia postępowania w celu zagwarantowania równości wobec prawa i tym samym podważenie zasady ogólnego pogłębiania zaufania do organów państwa. Organy administracji prawidłowo i wnikliwie przeprowadziły postępowanie w szczególności zlecając przeprowadzenie analizy, która została w toku postępowania podana stosownej ocenie odzwierciedlonej w treści decyzji. Organy administracji po stwierdzeniu łącznego spełniania warunków wyszczególnionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. były zobowiązane do wydania decyzji o warunkach zabudowy albowiem decyzja taka nie ma charakteru uznaniowego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. Przywołane w uzasadnieniu wyroki dostępne są na stronie [...]