II SA/Sz 986/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy D., po rozpatrzeniu wniosku Archidiecezji [...] w S. w sprawie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa elektrowni słonecznej (fotowoltaicznej) wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] obręb B., gmina D., nie stwierdził potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla wnioskowanej inwestycji, która może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednocześnie ustalił warunki realizacji i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia zgodnie z art. 84 ust. 1 a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, tj. zobowiązał niezbędne wykopy zabezpieczyć przed możliwością wpadania do nich drobnych zwierząt, a w przypadku ich uwięzienia przenieść je poza miejsce realizacji inwestycji. Stwierdził nadto, że inwestor powinien wykonać ogrodzenie farmy pozostawiając co najmniej 20 cm odległość między ogrodzeniem a gruntem. Od decyzji organu I instancji odwołanie wniosła E. J. zarzucając zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że zamierzenie inwestycyjne, tj. elektrownia o mocy 1 MW jest odrębnym przedsięwzięciem a nie częścią składową - 1/7 modułu elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy 7 MW, której pozostałe części są przedmiotem odrębnych postępowań. Inwestycje są, zdaniem odwołującej się, jednym przedsięwzięciem, tworzą jedną całość i są powiązane technologicznie. Podzielone zostały przez inwestora w celu obejścia prawa i wyłączenia społeczeństwa z postępowania. Nadto odwołująca się wskazała, że rzeczywista powierzchnia zabudowy zamierzenia inwestycyjnego wynosi 14 ha nie zaś jak przyjął organ 2 ha. Są to grunty rolne leżące przy zabudowie jednorodzinnej, które podlegają przekształceniu w tereny przemysłowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzja z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiło stan faktyczny i prawny sprawy, z którego wynikało, że inwestor – Archidiecezja [...] wnioskiem z dnia 14 lutego 2020 r. wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. " Budowa elektrowni słonecznej ( fotowoltaicznej) wraz z infrastruktura towarzyszącą", zlokalizowanego w B. na działce [...]. Z treści załączonej do wniosku karty informacyjnej wynikało, że moc planowanej elektrowni to 1 MW, powierzchnia zabudowy wyniesie [...]m2 , zaś powierzchnia inwestycji [...] m2, na co składają się powierzchnia rzutu paneli fotowoltaicznych – [...] m2, powierzchnia infrastruktury, tj. droga dojazdowa [...] m2, transformator – ok [...]. W ramach inwestycji zaplanowano montaż paneli fotowoltaicznych o łącznej mocy nominalnej 1 MW, konstrukcję nośną do instalacji paneli pod katem nachylenia 30-35o o orientacji południowej, posadowionej na gruncie, falowniki (inwertery) przekształcające energię prądu stałego na energię prądu zmiennego, instalację monitorującą ilość wyprodukowanej energii oraz pracy energii słonecznej, instalację odgromową, stację kontenerową wraz z transformatorem i linią kablowa doziemną, ogrodzenie. W inwestycji zostanie użyty transformator żywiczny- suchy. Powołując się na przepis art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ( dalej "u.d.i.ś." oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), zwanego dalej "rozporządzeniem", przedsięwzięcie – na podstawie § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko jako zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi lub zabudowa magazynowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a (dla kwalifikacji przedsięwzięcia znaczenie ma przede wszystkim powierzchnia zabudowy, gdyż prawodawca nie wymaga w tym aspekcie stosowania konkretnej mocy urządzeń). Następnie organ odwoławczy przywołał treść art. 71 ust. 1, art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 73 ust. 1 u.d.i.ś. Wskazał również, na podstawie art. 74 ust. 1 powołanej ustawy jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku w wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w odniesieniu do przedsięwzięć, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium przytoczyło również przepisy u.d.i.ś., które określają tryb postępowania oraz określają dokumenty, które należy przedłożyć stronom postepowania, jeżeli ich liczba przekracza 10 (art. 74 ust. 1a, art. 74 ust. 3 oraz art. 49 k.p.a.) Na podstawie art. 74 ust. 3a u.d.i.ś. stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: 1/ przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu, 2/ działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub 3/ działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Kolegium stwierdziło, ze na gruncie rozpatrywanej sprawy istotna jest przede wszystkim treść art. 63 ust. 1 u.d.i.ś. w związku z art. 85 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, z którego wynika, że wśród elementów uzasadnienia wydanej decyzji środowiskowej – w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko- znalazły się informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z przepisu art. 84 ust. 1 i 2 u.d.i.ś. wynika natomiast, ze w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a. W ocenie Kolegium organ I instancji zasadnie stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przed wydaniem decyzji organ zasięgnął opinii organów współdziałających. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ ten jednocześnie określił istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych (zabezpieczenie wykopów przed możliwością wpadania w nie drobnych zwierząt, postepowanie w razie ich uwięzienia, ogrodzenie farmy z pozostawieniem 20 cm odległości od gruntu). Potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie stwierdził również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (pismo z dnia [...] marca 2020 r.)oraz Dyrektor Zarządu Zlewni w S. - Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (pismo z dnia [...] kwietnia 2020 r.). RDOŚ oraz PPIS odniosły się w swoich opiniach do kwestii możliwego oddziaływania inwestycji na planowanych do budowy kolejnych pięć elektrowni słonecznych. Organ ochrony środowiska wskazał, że ze względu na wysokość planowanej konstrukcji, nie stworzy ona dominanty w krajobrazie. Z kolei PPIS zwrócił uwagę na ewentualne uciążliwości wynikające z prowadzenia prac budowlanych oraz ich krótkotrwały charakter. Kolegium stwierdziło, że chociaż organy orzekające w sprawie nie są związane opiniami RDOŚ, PPIS i Wód Polskich, to ze względu na znikome oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko przeprowadzenie oceny jest niecelowe. Karta Informacyjna Przedsięwzięcia (KIP) zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 62a u.d.i.ś. i jest dokumentem wiarygodnym, niezawierającym wewnętrznych sprzeczności i pozwala na właściwą ocenę planowanej inwestycji. Kolegium sformułowało następujące wnioski: 1/ rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia- uwzględniając skalę przedsięwzięcia i wielkość zajmowanego terenu oraz wzajemne proporcje a także istotne rozwiązania charakteryzujące przedsięwzięcie nie sposób dojść do wniosku, ze przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest konieczne. Inwestycja- co wynika z KIP- zajmuje łącznie obszar 2 ha przy znacznej powierzchni całej nieruchomości. Teren znajduje się w znacznych odległościach od obszarów chronionych oraz w dalekiej odległości od zabudowy. Powierzchnia realizacji przedsięwzięcia została określona przez inwestora i organ jest nią związany, przy czym nie zaszła konieczność sumowania jej z innymi planowanymi do zrealizowania inwestycjami. Opierając się na opiniach organów współdziałających należało stwierdzić, że w tej sprawie nie doszło do skumulowania oddziaływań na środowisko. W odniesieniu do elektrowni słonecznych oddziaływanie to jest większe w fazie budowy niż eksploatacji. Uciążliwości związane z budową są jednak krótkotrwałe inwestor przewidział szereg działań chroniących środowisko. Odnosząc się do zarzutu strony jakoby przedsięwzięcie stanowiło element większego przedsięwzięcia Kolegium przytoczyło treść art. 3 ust. 1 pkt 13 u.d.i.ś. definiujący przedsięwzięcie i wskazało na znaczenie przedsięwzięć powiązanych technologicznie, które tworzą zorganizowana całość w postaci jednej, spójnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy. W ocenie Kolegium należy odróżnić powiązania technologiczne pomiędzy przedsięwzięciami od opierania się na tej samej technologii wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych. O powiązaniu technologicznym można by mówić wówczas, gdy dopiero wspólna realizacja wszystkich jednostkowych, celowo podzielonych przedsięwzięć spowodowałaby, że inwestycja będzie prawidłowo eksploatowana. W tej sprawie taka sytuacja nie występuje. Planowane przedsięwzięcie jest samodzielne i będzie funkcjonować niezależnie od realizacji innych, podobnych inwestycji na sąsiednim obszarze. Odnosząc się do emisji i występowania innych uciążliwości Kolegium wskazało, że będą one występować przede wszystkim na etapie budowy oraz zwróciło uwagę na ich krótkotrwały charakter (zapylenie, hałas, drgania wywołane ruchem środków transportu oraz sprzętu budowlanego, emisja zanieczyszczeń z silników spalinowych. Powstałe odpady będą gromadzone w specjalnych pojemnikach i przekazywane uprawnionym podmiotom do zagospodarowania. Na etapie eksploatacji głównym źródłem hałasu będzie stacja transformatorowa generująca hałas na poziomie 45 dB, przy czym będzie on zauważalny w odległości 10m od kontenera. Pole elektromagnetyczne, które będzie emitować elektrownia będzie znikome i nie przekroczy obowiązujących norm. Uwzględniając różnorodność biologiczną, wykorzystywanie zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi ustalono, że w fazie budowy inwestycji wymagane będzie przede wszystkim wykorzystanie paliw do pojazdów. Zaplanowane zostało zużycie piasku, żwiru, betonu cementowego i podsypki piaskowej oraz wody. Szacunkowe zużycie energii elektrycznej wyniesie 12 kW. W kwestii ryzyka wystąpienia poważnych katastrof budowlanych lub awarii organ wskazał, że jest ono znikome podobnie jak ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W fazie eksploatacji nie wystąpią zagrożenia dla środowiska. Kolegium odniosło się również do kwestii powstawania odpadów oraz ich wpływu na środowisko oraz wskazało na sposób ich zagospodarowania przez inwestora. Organ odwoławczy stwierdził nadto, iż zagrożenia dla zdrowia ludzi wynikające z emisji nie będzie występowało, nie będzie ponadnormatywnych oddziaływań akustycznych a także emisji zanieczyszczeń do powietrza. 2/ usytuowanie przedsięwzięcia- uwzględniając obszary wodno-błotne i inne obszary o płytkom zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska lęgowe oraz ujścia rzek, organ zwrócił uwagę, że w pobliżu znajduje się jedynie niewielki zbiornik wodny (oczko wodne). Organ I instancji określił również warunki, w celu minimalizacji oddziaływania przedsięwzięcia na faunę. 3/ rodzaj, cechy i skala możliwego oddziaływania- zasięg oddziaływania inwestycji zamyka się w obszarze 100m, głównie w granicach działki [...], czyli terenu inwestycji. W niewielkim stopniu może oddziaływać na działki nr [...] ([...]), [...], [...], [...], [...], [...], [...] ([...]).W przeważającej części są to tereny rolnicze, niezamieszkałe. Najbliższa zabudowa znajduje się w dalszej odległości od terenu oddziaływania inwestycji. Nie stwierdzono transgranicznego oddziaływania przedsięwzięcia. Organ ponownie zwrócił uwagę na emisje , które mogą wystąpić w trakcie budowy oraz na ich krótkotrwały charakter. Organ odwoławczy po dokonaniu analizy uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.d.i.ś., mając na względzie charakter, zakres i sposób funkcjonowania planowanej inwestycji nie stwierdziło negatywnych przesłanek uzasadniających odmowne rozpatrzenie wniosku oraz potrzeby przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, które uzasadniałoby wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Kolegium wskazało nadto, że wydanie decyzji środowiskowej nie jest równoznaczne z rozpoczęciem budowy, albowiem jest to jeden z etapów postępowania zmierzającego do realizacji inwestycji, zaś strony będą mogły zabezpieczyć swoje interesy chociażby w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy. Nie zgadzając się z decyzją Kolegium z dnia [...] r., E. J. wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze podniosła zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 11 i art. 15 k.p.a., art. 3 ust. 1 pkt 15 u.d.i.ś. oraz art. 63 ust. 1 tej ustawy. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, orzeczenie, że wydano ją z rażącym naruszeniem prawa, rozpatrzenie sprawy na zasadach ogólnych oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przytoczyła argumenty tożsame z tymi, które wskazała w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021, poz. 137 ) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) zwanej: "p.p.s.a.". Kontrolowaną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] r. orzekającą o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przez inwestora przedsięwzięcia i określającą istotne warunki korzystania ze środowiska. Dokonując formalnej i merytorycznej oceny kwestionowanego rozstrzygnięcia stwierdzić należy, iż podjęto je zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania przepisami prawa materialnego, a stan faktyczny ustalony w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dawał organowi podstawę do zastosowania przywołanych przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.ś. i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Niewątpliwie, jak wynika to z akt sprawy, teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś planowane zamierzenie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Inwestor przed wystąpieniem do właściwego organu z wnioskiem o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 i 3 u.d.i.ś., obowiązany był do wystąpienia do organu z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Zgodnie natomiast z art. 59 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Ten ostatni przepis z kolei wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionych w tym artykule, przy czym art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy o udostępnianiu informacji obliguje ten organ do uprzedniego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, państwowego inspektora sanitarnego oraz organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z 20 lipca 2017r. - Prawo wodne. Organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany zatem do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, mając na względzie stanowisko ww. organów opiniujących. Następnie, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji). Zauważenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.d.i.ś., że uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to dokonanie oceny co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo zasięgnął, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 u.d.i.ś., opinii RDOŚ, PPIS i Wód Polskich, w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Opinie tych organów zgodnie jednak wskazywały na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co w dalszej kolejności obligowało organ I instancji do dokonania oceny, czy w świetle kryteriów z art. 63 ust. 1 u.d.i.ś., konieczne było nałożenie na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W związku z takim reżimem organ dokonał oceny, czy planowana inwestycja odpowiada wymogom wynikającym ze wskazanego przepisu i zasadnie, na mocy art. 64 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji, nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. W ocenie Sądu, za zasadne należy uznać stanowiska obu organów orzekających w postępowaniu administracyjnym o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Organy dokonały wyczerpującej i wszechstronnej analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji. W tej mierze oparły się nie tylko na wydanych przez organy opiniujące opiniach, ale też na informacjach zawartych we wniosku inwestora oraz karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Dokumenty te zawierają informacje niezbędne dla dokonania przedmiotowej oceny. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dokonano szczegółowej analizy rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, z uwzględnieniem aspektów wskazanych w art. 63 ust. 1 - 3 u.d.i.ś. Za niezasadny należy zatem uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 8, art. 11, art. 15 i art. 77 § 1 k.p.a. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest bowiem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy nie dopuściły się takiego naruszenia. Zebrały one materiał dowodowy wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Nie doszło też do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Rację należy przyznać organom, iż planowane przedsięwzięcie stanowi odrębną od pozostałych, planowanych na tej samej działce ([...]) o pow. ponad 48 ha, inwestycji polegających na zainstalowaniu elektrowni fotowoltaicznych. Przedsięwzięcia, jakkolwiek tożsame, nie są ze sobą połączone technologicznie, każde z nich może funkcjonować oddzielnie i samodzielnie. Sądowi nie są znane wyniki postępowania dotyczące innych elektrowni fotowoltaicznych, które mają być usytuowane na tej samej działce, jednakże kwestie dotyczące ochrony środowiska w odniesieniu do tychże będą rozważane w odrębnym postępowaniu. Nadto należy zwrócić uwagę, że rozporządzenie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w § 3 ust. 1 pkt 54 stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a; Powierzchnia działki inwestora już prima vista wskazuje, że przedsięwzięcie polegające na zabudowie systemami fotowoltaicznymi na działce nie mniejszej niż 1 ha są potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko. Poza tym przepis ten stanowi o zabudowie systemami fotowoltaicznymi nie zaś jednym systemem. Nie można wbrew twierdzeniom skarżącej przyjąć, że przedsięwzięcie wywrze niekorzystny wpływ na nieruchomości należące do skarżącej. Poza tym z opinii RDOŚ wynika, że planowana inwestycja nie stanowi zagrożeń dla środowiska naturalnego oraz dla zdrowia społeczności lokalnej. Należy podkreślić, że okoliczność faktyczna jest ustalana w postępowaniu administracyjnym przy zastosowaniu reguł dowodowych, w szczególności art. 77 § 1 k.p.a., który nakazuje zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i art. 80 k.p.a., statuujący zasadę swobodnej oceny dowodów. Przepisy te konkretyzują sposób realizacji zasady dochodzenia prawdy materialnej, czyli zgodnej z rzeczywistością, unormowanej w art. 7 k.p.a. Jeżeli na podstawie swobodnej oceny, do której uprawnia i zobowiązuje art. 80 k.p.a., organ ustalił okoliczność faktyczną w oparciu o dowody zebrane w sposób nienaruszający art. 77 § 1 k.p.a., to znaczy, że nie ma podstaw do uzupełniania materiału dowodowego. Inaczej mówiąc, jeżeli zgromadzone dowody nie nasuwają wątpliwości co do ustaleń faktycznych, to nie ma potrzeby poszukiwania lub gromadzenia innych dowodów dla potwierdzenia istotnych dla sprawy okoliczności. Podsumowując stwierdzić należy, że podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.