II SA/Sz 989/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka -Kleczaj,, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda Z decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.- dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni od decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z [...] r. zatwierdzającej dla Spółki A. projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w S. (dz. nr [...] obr. [...]), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Dnia 1 lutego 2016 r. do Urzędu Miasta S. wpłynął wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla powyższej inwestycji wraz projektem budowlanym, uzgodnieniami, pozwoleniami i opiniami, oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzją z dnia [...] o warunkach zabudowy sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r. oraz decyzją z dnia [...] r. o przeniesieniu ww. decyzji na rzecz Inwestora. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta S., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w S. (dz. nr [...] obr. [...]). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że przedłożony projekt budowlany spełnia ustalenia decyzji Nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy. Poza tym autor projektu i osoba sprawdzająca, złożyli wymagane oświadczenie o sporządzeniu przedmiotowego projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, a zgodność projektowanych rozwiązań z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej oraz wymaganiami higienicznymi i zdrowotnymi została potwierdzona uzgodnieniami projektu budowlanego odpowiednio z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i rzeczoznawcą do spraw sanitarnohigienicznych. Tym samym zachowane zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Spółdzielnia jako właściciel dz. nr [...] znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej oraz zarządca nieruchomości wspólnych przy ul. [...]. Spółdzielnia podniosła, że dokumentacja nie zawiera porównania warunków dostępu światła dziennego dla budynku położonego przy ul. [...] przed i po zrealizowaniu inwestycji. Wyjaśniła, że na terenie działki inwestycyjnej znajduje się hala magazynowa o wys. 4m, a zatem warunki dostępu do światła dziennego zdecydowanie zostaną pogorszone przy zrealizowaniu planowanego 7 kondygnacyjnego budynku, dodatkowo wysuniętego w stosunku do linii zabudowy wcześniej istniejącej hali w kierunku południowym o 17 m. Spółdzielnia wskazała, że wprawdzie projekt spełnia warunki techniczne wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale planowana inwestycja jest sprzeczna z decyzją o warunkach zabudowy, która w zakresie ochrony interesów osób trzecich wskazuje, że realizacja inwestycji nie może powodować pogorszenia warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zdaniem strony, decyzja w pkt II g nie stanowi o spełnieniu warunków technicznych, które z mocy rozporządzenia winny być spełnione, lecz stanowi o nie pogorszeniu warunków użytkowania dla sąsiednich nieruchomości, których nie można utożsamiać. Ponadto Spółdzielnia zaznaczyła, że nie rozwiązano w sposób właściwy organizacji ruchu w ramach inwestycji, co spowoduje zatłoczenie osiedla przy próbie zjazdu z ul. [...]. Wojewoda w uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy akt organu I instancji stwierdził, że projekt budowlany odpowiada warunkom z § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Do projektu budowlanego bowiem załączono analizę nasłonecznienia pokoi mieszkalnych budynku znajdującego się najbliżej planowanej inwestycji przy ul. [...] w S. oraz rysunek elewacji wschodniej budynku. Z wniosków wskazanych przez projektanta wynika, że wszystkie mieszkania analizowanego budynku przy ul. [...] będą posiadać czas nasłonecznienia nie mniejszy od wymaganego w warunkach technicznych min. 3 godzin w dniach równonocy 21 marca i 21 września. Projektant wyszczególnił czas nasłonecznienia dla konkretnych pokoi mieszkalnych. Ponadto w wyjaśnieniach z dnia 4 maja 2016 r. wskazał, że projektowane na dz. [...] budynki mieszkalne nie będą w rozumieniu § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ograniczać naturalnego oświetlenia istniejących pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się od strony wschodniej w budynku [...], ponieważ najmniejsza odległość projektowanych budynków od istniejącego budynku [...] wynosząca 32,18m jest dużo większa od minimalnej dopuszczalnej wysokości przesłaniania, która w tym przypadku wynosi 18,40 m. Ponadto projektant wskazał, że na zachodniej elewacji projektowanych budynków zastosowano na ostatniej kondygnacji odpowiednie cofnięcia i uskoki, które wynikają z dokładnej analizy nasłonecznienia mieszkań w budynku przy ul. [...] Projektant w piśmie tym oświadczył, że planowany na dz. nr [...] zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych nie narusza interesu prawnego [...]. Dalej organ podkreślił, że do projektu budowlanego załączono wymagane prawem opinie, uzgodnienia czy pozwolenia, zaś projekt sporządzono na aktualnej mapie do celów projektowych na dzień 4 listopada 2015 r. Projektanci wykazali się właściwymi uprawnieniami do projektowania oraz zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczyli o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Z kolei inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością dz. [...] i [...] obręb [...] w S. przy ul. [...], na cele budowlane. Mając powyższe na uwadze organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja spełnia zapisy decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z [...] r. o warunkach zabudowy, a skoro w decyzji tej określono warunki obsługi w zakresie komunikacji, z których wynika, że obsługa komunikacyjna odbywać się ma poprzez istniejący zjazd z ul. [...], zatem brak jest podstaw prawnych do kwestionowania zaprojektowanego zjazdu poprzez ul. [...], która jest drogą publiczną. Kwestie dotyczące nadmiernego ruchu i organizacji ruchu nie leżą w gestii organów administracji architektoniczno-budowlanej. Według organu, nie można również zgodzić się z odwołującą, że planowana inwestycja narusza decyzję o warunkach zabudowy w zakresie zapisu zawartego w pkt II ppkt g dotyczącego wymagań ochrony interesów osób trzecich, skoro nie powoduje ona pozbawienia właścicieli działek sąsiednich dostępu do drogi publicznej czy możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności. Również nie pozbawia dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, co wykazano w projekcie budowlanym jak i nie powoduje uciążliwości takich jak wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zanieczyszczenia powietrza, wody czy gleby. Planowana inwestycja nie ingeruje we własność skarżących, jest zgodna z przepisami, zatem nie można podzielić poglądu, że spowoduje ona pogorszenie warunków użytkowania własności [...], czy też właścicieli garaży. Nadto organ podniósł, że brak jest podstaw do zobowiązywania inwestora, aby w projekcie budowlanym wykazał porównanie warunków dostępu do światła dziennego przed i po zrealizowaniu inwestycji. Inwestycja winna zostać zrealizowana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, w sytuacji, gdy odbiega od zatwierdzonego projektu budowlanego, do oceny sytuacji właściwym jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Z tych też względów Wojewoda stwierdził, że spełnione zostały przez inwestora wymagania określone w art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 i art. 35 ustawy Prawo budowlane, a więc zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 cyt. ustawy właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Spółdzielnia zaskarżyła opisaną decyzję organu odwoławczego z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji z uwagi na poważne naruszenie wymagań dotyczących ochrony osób trzecich poprzez spowodowanie poważnego pogorszenia warunków użytkowania nieruchomości sąsiednich, w szczególności znaczonego ograniczenia dostępu do światła słonecznego mieszkańców klatki nr [...] przy. ul. [...] w S.. W ocenie skarżącej, Wojewoda Z nie wziął pod uwagę zapisu zawartego w pkt g decyzji z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy, jaki tego, że w dokumentacji brak jest porównania nasłonecznienia budynku przed i po zrealizowaniu inwestycji. Według strony, klatka nr [...] będzie pozbawiona dostępu do światła słonecznego, co obrazuje załączone do skargi opracowanie w zakresie strefy zacienienia w newralgicznym w dniu roku jak i nasłonecznia dla okresu równonocy. Podkreśliła, że nie kwestionuje tego, iż projekt spełnia wymagania przepisów budowlanych, lecz to, że w wyniku jego realizacji nastąpi pogorszenie warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, w szczególności w okresie zimowym. Zmieni się także atrakcyjność mieszkań w tym budynku, co niewątpliwie obniży cenę sprzedaży mieszkań w budynku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z wniósł o jej oddalenie, podobnie jak i inwestor – Spółka A.. w piśmie z dnia [...] r. W uzupełnieniu skargi z dnia [...] r. skarżąca zwróciła się z wnioskiem o dopuszczenie dowodu z analizy nasłonecznienia, wykonanej przez uprawnionego architekta K. K. wskazując, że ta analiza dowodzi, iż aktualnie budynek mieszkalny położony przy ul. [...] nie jest zacieniony w jakimkolwiek stopniu, natomiast po realizacji inwestycji zgodnie z zaskarżoną decyzją, budynek będzie zacieniany w różnym stopniu w zależności od pory dnia, pozbawiając jego mieszkańców m.in. możliwości obserwowania wschodu słońca. Tymczasem dla zachowania istniejącego stanu rzeczy wystarczyłaby niewielka korekta inwestycji poprzez obniżenie części budynku. W piśmie z dnia 14 sierpnia 2017 r. strona skarżąca wyjaśniła, że podstawą sporu jest pogorszenie nasłonecznienia dwóch lokali, nr [...] w klatce schodowej nr [...] przy ul. [...] w S., z których to lokal nr [...] jest jednopokojowy i nie ma okna od strony zachodniej. Na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. pełnomocnik skarżącej podkreślił, że warunki jakie do tej pory mieli mieszkańcy przedmiotowego budynku przy ul. [...] były lepsze niż te które będą wynikały z projektu, chodzi tu o czas nasłonecznienie niektórych lokali położonych na parterze. Nadto podtrzymał wniosek o dopuszczenie dowodu z opracowania sporządzonego przez architekta K. K.. Sąd na rozprawie postanowił dopuścić ww. dowód. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Z utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w S.. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - ust. 4 ww. art. 35. Z powołanych przepisów wynika wprost, że przed wydaniem decyzji w sprawie pozwolenia na budowę do obowiązków organu należy przeprowadzenie analizy zgodności projektu budowlanego z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu, lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie analiza taka została w sposób należyty przeprowadzona, zaś stanowisko skarżącej, iż organy nie uwzględniły wymagań ochrony osób trzecich wobec pogorszenia warunków użytkowania nieruchomości sąsiednich, w szczególności w zakresie dostępu do światła dziennego, nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy, inwestor legitymuje się decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla terenu położonego przy ul. [...] na działach nr [...] i [...] obręb [...] dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej. W punkcie II "g" tej decyzji ustalono, że realizacja inwestycji nie może naruszać interesu prawnego osób trzecich, ani powodować pogorszenia warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, w szczególności przez pozbawienie dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Niewątpliwe powyższe ustalenie oraz pozostałe ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy są wiążące w sprawie pozwolenia na budowę, a zatem determinują możliwość, jak i kształt planowanej inwestycji. Jednakże powołany wyżej w punkcie II "g" zapis, wbrew twierdzeniu strony, nie może być odczytywany jako zakaz jakiegokolwiek, faktycznego pogarszania warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości w stosunku do stanu istniejącego. W niniejszej sprawie proces inwestycyjny składa się z dwóch etapów (pierwszy - warunki zabudowy, a drugi - pozwolenie na budowę), z których każdy charakteryzuje się inną intensywnością ochrony interesów osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy w tym zakresie zawiera wyłącznie ogólne wytyczne skierowane do inwestora, których to uszczegółowienie następuje dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, gdyż organ rozstrzygający w sprawie warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje innych organów. Z kolei organ architektoniczno-budowlany rozpoznając wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego nie ma obowiązku badać wszelkich utrudnień, jakie może powodować planowana inwestycja dla korzystania z nieruchomości sąsiednich, lecz tylko takie, które dotyczyć mogą uzasadnionych interesów osób trzecich podlegających ochronie w procesie inwestycyjno-budowlanym, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1629/15, dostępny lex nr 2288704). W świetle utrwalonego już orzecznictwa, ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, powinna opierać się wyłącznie na ocenie przestrzegania stosownych przepisów prawa. Oznacza to, że przesłanka niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, zachodzić może tylko wtedy gdy planowany obiekt naruszałby w tej mierze konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 16 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 672/05, iż w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, w szczególności w zakresie ewentualnego naruszenia norm ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób (wyrok dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Również SN w wyroku z dnia 20 lutego 2002 r. sygn. akt III RN 220/00 stwierdził, że pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, to jest w oparciu o zgodność z przepisami, w szczególności w zakresie odnoszącym się do wymagań techniczno-budowlanych i norm projektowania, budowy i utrzymywania obiektu budowlanego zgodnie z wymaganiami współczesnej wiedzy. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca gwarantując z jednej strony każdemu prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 Prawa budowlanego), a z drugiej strony - ochronę osób trzecich (art. 5 Prawa budowlanego), w celu wyważenia tych dwóch niejednokrotnie sprzecznych interesów, przewidział w przepisach prawa budowlanego stosowne normy techniczne od spełnienia których uzależniono wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, nakazując badanie ich w procesie inwestycyjnym. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w realiach niniejszej sprawy organ uwzględniając wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich zawarte w decyzji z dnia [...] r., nie był zobligowany do porównania warunków dostępu do światła dziennego przed i po zrealizowaniu inwestycji, a wyłącznie do zweryfikowania, czy stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, planowana inwestycja w zakresie nasłonecznienia odpowiada obowiązującym przepisom techno-budowlanym. Innymi słowy rzeczą organu było zbadanie, czy uciążliwości związane z inwestycją mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa budowlanego, albowiem źródłem takich norm nie jest decyzja ustalająca warunki zabudowy. Obowiązkom tym organ odwoławczy sprostał, zasadnie przyjmując, że projekt zabudowy zabezpiecza interesy osób trzecich, w tym w zakresie dostępu do światła dziennego. Co istotne w zasadzie każda inwestycja powoduje pewnego rodzaju uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych nieruchomości sąsiednich, jednakże żaden przepis prawa materialnego nie przyznaje całkowitej ochrony przed jakimkolwiek pogorszeniem obecnej sytuacji. Również inwestor, który pierwszy zabuduje swoją działkę nie ma tylko z tego tytułu większych, dodatkowych uprawnień wpływania na dopuszczalność inwestycji przez pryzmat wyłącznie swoich własnych interesów faktycznych, które nie znajdują ochrony w przepisach prawa. Natomiast przyjęcie przeciwnego stanowiska, prezentowanego przez stronę, prowadziłoby do niedozwolonego prawem nierównego traktowania właścicieli nieruchomości sąsiednich i dopuszczenia do sytuacji w której to pierwsza zabudowa, a nie przepisy prawa, determinowałyby możliwość oraz sposób zagospodarowania terenów sąsiednich. Kwestię dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i zacienienia budynku normuje § 13 i 60 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). W myśl § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Natomiast stosownie do § 60 rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700(ust.1). Przy czym w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (ust. 2) . W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ dokonał analizy zgodności projektu z ww. przepisami prawa, która to doprowadziła go do trafnego wniosku, że projekt zakłada: zapewnienie czasu nasłonecznia nie mniejszego niż wymagane minimum określone w § 60 rozporządzenia oraz zachowanie minimalnej odległości planowanej zabudowy od budynku sąsiedniego wynikającej z § 13 ww. rozporządzenia. Powyższe znajduje potwierdzenie w załączonej do projektu budowlanego analizie nasłonecznienia sporządzonej przez uprawnionych architektów D. G. i A. P., z której to wynika, że wszystkie mieszkania budynku przy ul. [...] będą posiadać czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy 21 marca i 21 września. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, że celem zapewnienia ochrony przed nadmiernym zacienieniem, na zachodniej elewacji projektowanych budynków zastosowano na ostatniej kondygnacji odpowiednie cofnięcia i uskoki. Oznacza to, że dostosowano inwestycję do wymagań przepisów techniczno-budowlanych, stąd brak jest podstaw do żądania obniżenia budynku zgodnie z oczekiwaniami skarżącej. Tożsame wnioski wypływają również z analizy przedłożonej przez stronę skarżącą, a dopuszczonej przez Sąd na rozprawie jako dowód w sprawie. Analiza ta została wykonana przez architekta K. K. i wykazała, że po uwzględnieniu ukształtowania ostatniej kondygnacji projektowanego budynku czas nasłoneczniania dla parteru budynku przy ul. [...] w lokalach nr [...] w dniach równonocy nie będzie mniejszy niż 3 godziny (k. 493 akt sądowych). Przyjmując zatem, że podstawę sporu stanowi w szczególności pogorszenie nasłoneczniania dla tych dwóch lokali (pismo z dnia 14 sierpnia 2017 r. k. 489 akt sądowych), to podkreślić trzeba, że obie analizy sporządzone przez uprawnione osoby wykazały, że dla ww. pomieszczeń (ale również i innych) - bez względu na ilość pokoi i faktycznego rozmieszczenia okien - zacienienie i dostęp do światła dziennego mieszczą się w granicach prawa, nie naruszając praw Spółdzielni i mieszkańców budynku sąsiedniego. Sąd zdaje sobie sprawę, że w stosunkach urbanistycznych wielkomiejskich i zwartej zabudowy miast, każda nowa inwestycja w zasadzie powoduje ograniczenia dostępu do światła czy widoku (jak to wskazano w piśmie z dnia 4 maja 2017 r. wschodu słońca), tym nie mniej dopóki te ograniczenia mieszczą się w granicach przewidzianych przepisami rozporządzenia, to organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. W rezultacie bowiem nikt nie ma zapewnionego prawa do niezmienności otoczenia wokół własnej nieruchomości i musi liczyć się z tym, że otocznie ulegnie zmianie. Jak wyżej wskazano art. 4 ustawy Prawo budowlane statuuje zasadę wolności budowlanej, zapewniającą inwestorowi zrealizowanie jego zamierzenia budowlanego, o ile nie narusza ono obowiązujących norm prawnych. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie projekt spełnia wymagania przepisów budowlanych, to nie można skutecznie zablokować inwestycji poprzez wskazanie, tak jak to czyni skarżąca, na pogorszenie dotychczasowych warunków użytkowania własnej nieruchomości. Sam fakt pogorszenia warunków nasłonecznienia nie świadczy jeszcze o niedopuszczalnym przez ustawodawcę pogorszeniu warunków użytkowania działki sąsiedniej. Również dla zasadności wniosku o wydanie pozwolenia na budowę nieistotne są kwestie dotyczące ewentualnego obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich na skutek zrealizowania inwestycji czy walorów wizualnych, użytkowych, albowiem nie są one normowane przepisami prawa budowlanego. Z kolei sprawa organizacji ruchu nie należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej. Podsumowując stwierdzić należy, że brak jest podstaw do podważenia stanowiska organu odwoławczego wskazującego na to, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ustawy Prawo budowlane, w tym jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Z kolei wypełnienie wskazanych warunków obligowało organ do podjęcia rozstrzygnięcia odpowiadającego żądaniu wnioskodawcy, a więc wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarzuty skargi nie zasługują zatem na uwzględnienie, również Sąd działając z urzędu nie dostrzegł żadnych naruszeń prawa materialnego ani procesowego, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.