II SA/Sz 99/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata K. S. kwotę [...] złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), -art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie skierowania M. K. na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. [..] wydanego na druku Nr [..] r. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zaskarżoną decyzją Prezydent Miasta po rozpoznaniu wniosku prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia [...] r. skierował M. K. na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. M. K. odwołał się od powyższej decyzji twierdząc, iż jest ona stronnicza i jest zdania, że nie ma podstaw do skierowania Jego osoby na stosowne badania lekarskie. Skład Orzekający Kolegium po dokonaniu analizy akt sprawy, w tym wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia [...], opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...]r. w sprawie [...] oraz dokumentów w postaci pism kierowanych przez M. K. do różnych organów Państwa uznał, iż decyzja Prezydenta Miasta, jest w pełni zasadna i podjęta została zgodnie z prawem. Przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym uprawnia organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdem do skierowania osoby posiadającej te uprawnienia na stosowne badania lekarskie w przypadkach nasuwających zastrzeżeń co do stanu zdrowia. Powyższe uprawnienia, choć o charakterze uznaniowym, służą zapewnieniu maksymalnego bezpieczeństwa na drogach, a ustanawiając je ustawodawca miał na celu wyposażenie stosownych organów w uprawnienia niezbędne do czuwania nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale także w okresie późniejszym, kiedy już z tych uprawnień korzystają. Podstawą wydania decyzji o skierowaniu na badania mogą stanowić tylko te przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem. Z akt sprawy wynika, że biegli psychiatrzy rozpoznali u odwołującego osobowość o typie osobowości paranoidalnej (opinia sądowo-psychiatryczna z dnia [...] r.). Kolegium stwierdza również, że treść pism kierowanych przez zainteresowanego do różnych organów w pełni potwierdza wątpliwości co do stanu zdrowia M. K., który może mieć wpływ na jego zdolność do kierowania pojazdem Kolegium stwierdza, że bezpieczeństwo na drogach zdecydowanie winno być zapewnione w ramach możliwości posiadanych przez właściwe organy. Zaskarżona decyzja została zatem wydana zgodnie z prawem, a przed jej wydaniem organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie Kolegium poinformowało skarżącego, że w myśl ust. 6 przepisu art. 122 ustawy, badania lekarskie, na które został skierowany, wykonywane jest na koszt osoby badanej, chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej. Powyższą decyzję ostateczną M. K. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu. W szczególności skarżący zaprzeczył istnieniu jakichkolwiek przesłanek do skierowania go na przedmiotowe badania. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, jak również, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania(art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Kontrolując w niniejszej sprawie pod ww. kątem zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się wskazanych uchybień, a co za tym idzie - podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt postępowania – zostało ono wszczęte na wniosek prokuratora prokuratury Rejonowej, zawierający m.in. informację, iż przeciwko skarżącemu jako podejrzanemu o czyn z art. 270 § 1 k.k. skierowano akt oskarżenia do Sądu Rejonowego. W ramach tego postępowania przygotowawczego opracowana została opinia sądowo-psychiatryczna, z której wynika, iż biegli rozpoznali u M. K. nieprawidłową osobowość o typie osobowości paranoicznej. Powyższa okoliczność - zdaniem Sądu - uzasadnia zastosowanie wobec skarżącego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący, skierowany decyzją starosty, w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Informacja o powyższych zastrzeżeniach, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów, musi być wiarygodna (§ 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, Dz. U. Nr 2 poz. 15). Skarżący posiada prawo jazdy kategorii [...] wydane w dniu [...] roku przez Urząd Miejski. Nie budzi wątpliwości, iż stan zdrowia kierowcy jest istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu. Niedomagania zdrowotne kierowcy są istotnym czynnikiem mogącym wpływać na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Zagrożenie dla ruchu może być wywołane niezdolnością kierowcy do prowadzenia pojazdu spowodowaną brakami fizycznymi lub umysłowymi, a także cechami osobowości dyskwalifikującymi go jako kierowcę, czyli osobę potrafiącą w sposób opanowany reagować na sytuacje mogące zdarzyć się w ruchu drogowym. Podejrzenie, że stan zdrowia kierowcy uniemożliwia kierowanie pojazdem może opierać się m.in. na informacjach o złym stanie zdrowia kierowcy, albo zaobserwowanych u niego objawach chorób, które stanowią przeciwwskazania do kierowania pojazdami. U skarżącego lekarz odpowiedniej specjalizacji stwierdził nieprawidłową osobowość o typie osobowości paranoicznej. Załączona do wniosku Prokuratora opinia biegłego jednoznacznie wskazuje, iż u skarżącego stwierdza się nieprawidłową osobowość, co może budzić wątpliwości co do jego pełnej zdolności do bezpiecznego kierowania pojazdem w ruchu drogowym. Informacja ta jest zatem całkowicie wiarygodna i w okolicznościach niniejszej sprawy budzi uzasadnioną wątpliwość co do zdolności skarżącego bezpiecznego, z należytym opanowaniem, prowadzenia pojazdu przez skarżącego. Wątpliwość ta może być usunięta tylko po przeprowadzeniu odpowiednich badań lekarskich, o których mowa w art. 122 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. W tej sytuacji Starosta był uprawiony, a również zobowiązany do wszczęcia w tej kwestii odpowiedniego postępowania i dokonania niezbędnych ustaleń w sprawie o odpowiednie badania lekarskie. Zgodnie z wolą ustawodawcy badania te wykonywane są na koszt badanego (art. 122 ust.6 ww. ustawy). W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w wydaniu zaskarżonej decyzji naruszenia prawa, wobec czego skargę należało oddalić - zgodnie z dyspozycją art. 151 P.p.s.a.