II SA/Sz 99/16

Dnia 9 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na urzędowym formularzu PPF w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na urzędowym formularzu PPF. E. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r., odmawiającą przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta. Odpis wyroku wraz ze sporządzonym na wniosek skarżącej uzasadnieniem został E. S. doręczony w dniu 15 czerwca 2016 r. Skarżącej doręczono również pouczenie o prawie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku. Pismem z dnia 14 lipca 2016 r., złożonym za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. E.S. zwróciła się o przyznanie pomocy prawnej – ustanowienie pełnomocnika do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na urzędowym formularzu PP, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismo zawierające wezwanie zostało skarżącej doręczone w dniu 22 sierpnia 2016 r. W dniu 30 sierpnia 2016 r. E. S. złożyła w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. formularz PPF wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia wskazując, że spóźniła się tylko o jeden dzień. Dodatkowo podała, że nie zgadza się z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. ani wyrokami Sądu Cywilnego w K. I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). O braku winy w uchybieniu terminu można więc mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności, z przyczyn od niej niezależnych, nie mogła dokonać czynności w terminie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się takie przeszkody od strony niezależne, jak na przykład przerwę w komunikacji, nagłą chorobę wnioskodawcy która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu nie powołała się na żadne okoliczności, które usprawiedliwiałyby wykonanie zobowiązania w zakresie złożenia oświadczenia o stanie majątkowym po upływie terminu i uprawdopodobniałyby brak winy w jego uchybieniu. Kryterium braku winy będące przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W doktrynie prawa przyjmuje się, że sąd oceniając wystąpienie tej przesłanki, powinien przyjąć obiektywny miernik staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w uchybieniu terminu do dokonania konkretnej czynności procesowej można mówić wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zatem przy ocenie zachowania strony jako nie zawinionego sąd powinien brać pod uwagę te okoliczności, na które strona nie miała jakiegokolwiek wpływu, czyli takie, które były od niej niezależne, a przeszkadzały jej w dokonaniu czynności procesowej w wyznaczonym przez sąd lub przepisy prawa terminie. W niniejszej sprawie brak było podstaw do uznania, że skarżąca uprawdopodobniła, iż uchybiła terminowi do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym bez swojej winy, bowiem nie podniosła żadnych argumentów w tym zakresie. Jedynym powodem, wskazywanym przez skarżącą, uzasadniającym uwzględnienie jej wniosku jest nieznaczne, bo tylko jednodniowe uchybienie terminowi. Stanowisko takie nie zasługuje jednak na uwzględnienie, bowiem ustawodawca nie uzależnił możliwości przywrócenia terminu od długości okresu, którym upłynął od momentu, w którym miała być dokonana czynność, a od braku winy w uchybieniu terminu, która to okoliczność w niniejszej sprawie nie zachodzi. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.