II SA/Sz 990/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie : Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka A., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego P.S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M.K. pozwolenia na budowę budynku handlowego (sprzedaż pamiątek) wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] w [...]. W skardze pełnomocnik Spółki zwrócił się do sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Zarządzeniem z dnia 3 listopada 2014 r. sąd zobowiązał pełnomocnika strony do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie konkretnych okoliczności i argumentów uzasadniających ocenę, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla skarżącej trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W odpowiedzi na zobowiązanie, w piśmie z dnia [...], pełnomocnik skarżącej wskazał, że spółka funkcjonuje na rynku usług turystycznych już od 14 lat i posiada kilkanaście ośrodków wypoczynkowych w całej Polsce. Jednym z nich jest ośrodek wypoczynkowy zlokalizowany w [...], który jest obiektem o wysokim standardzie, położonym bezpośrednio przy nadmorskim deptaku. W 2011 r. przeszedł gruntowną modernizację, która kosztowała ponad [...] zł netto. Po unowocześnieniu stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych obiektów wypoczynkowych w [...]. Jest to zasługą zarówno przemyślanych inwestycji skarżącej, jak i lokalizacji ośrodka. Budynek recepcji wraz z charakterystycznym logo Spółki był doskonale widoczny z ronda na ul. [...], gdzie rozpoczyna się ulica pełna lokali gastronomicznych i stoisk handlowych, przyciągająca każdego, kto przyjeżdża do [...]. Bardzo wielu turystów trafiało do ośrodka nie za pomocą kampanii reklamowych, ale dzięki temu, że zaraz po wjeździe do centrum miasta od razu dostrzegali efektowny obiekt i tam w pierwszej kolejności kierowali swoje kroki. Wybudowanie na działce położonej bezpośrednio przy rondzie obiektu handlowego o wysokości 5-6 metrów całkowicie przysłoniłoby widok na budynek od strony ronda na ul. [...]. Spółka w wyniku budowy tego pawilonu najprawdopodobniej poniesie znaczne straty, związane ze zmniejszeniem rozpoznawalności jej ośrodka wśród turystów z powodu całkowitego przesłonięcia widoku na elewację recepcji, a także wskutek oszpecenia otoczenia. Zdaniem pełnomocnika, z uwagi na powyższe wykonanie skarżonej decyzji spowoduje trudne do oszacowania i odwrócenia straty dla skarżącej, zarówno w sferze majątkowej, jak i szeroko rozumianej "wizerunkowej". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego wyżej przepisu wynikają dwie przesłanki, podlegające ocenie sądu, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu winno więc wskazywać konkretne zdarzenia i okoliczności świadczące o możliwości wyrządzenia skarżącemu realnej, określonej i znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W ocenie sądu, okoliczności powołane we wniosku nie wskazują na konieczność udzielenia skarżącej tymczasowej ochrony sądowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca nie wykazała bowiem realnego zagrożenia wyrządzenia określonej, znacznej szkody majątkowej w związku z sąsiednią inwestycją. Twierdzenie, że wybudowanie obiektu handlowego o wysokości 5-6 metrów, ograniczającego widok na budynek od strony handlowego centrum miejscowości [...], negatywnie wpłynie na zainteresowanie turystów obiektem skarżącej i spowoduje znaczne straty finansowe - nie jest wystarczającym argumentem dla wstrzymania realizacji inwestycji innego przedsiębiorcy. Nie jest to teza poparta żadnymi dokumentami źródłowymi, a z akt sprawy takie zagrożenie również nie wynika. Ponadto, zdaniem sądu, powołane przez skarżącą okoliczności mają charakter wysoce hipotetyczny i trudny do rzetelnej oceny i miary w kontekście realnych, negatywnych skutków dla skarżącej spółki. Mając na względzie powyższe, sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.