II SA/Sz 991/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 5 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. S.-S. i J. S. o zwolnienie z kosztów sądowych w sprawie z ich skargi na uchwałę Rady Miasta Kołobrzeg Nr XXI/305/12 z dnia 24 lipca 2012 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy J.S. i J.S. pismem z dnia [...] r. wnieśli za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Miasta Kołobrzeg Nr XXI/305/12 z dnia 24 lipca 2012 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W skardze zawarto wniosek o zwolnienie z kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę Rada Miasta wniosła o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej P.p.s.a.), prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie art. 243 § 1 P.p.s.a może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Natomiast stosownie do art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Warszawa 2008, str. 591). Należy zauważyć, iż bezzasadność skargi należy również łączyć z dopuszczalnością jej wniesienia do sądu. W niniejszej sprawie J.S. i J.S. wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta Kołobrzeg Nr XXI/305/12 z dnia 24 lipca 2012 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2)postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaskarżona do Sądu uchwała Rady Miasta o odmowie uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie mieści się w wymienionym wyżej katalogu rozstrzygnięć podlegających kontroli sądu administracyjnego. Skargę do Sądu można bowiem wnieść tylko na takie rozstrzygnięcia, które są wymienione we wskazanym przepisie art. 3 § 2 P.p.s.a., a zatem gdy są zaskarżalne i został wyczerpany tok instancyjny (są ostateczne). Uchwała będąca odpowiedzią organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma charakter informacyjny, przedstawiony przez organ samorządu i nie jest aktem, który wymieniony jest w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Zaskarżona uchwała, co do zasady mogłaby stanowić warunek formalny wniesienia skargi do sądu administracyjnego na wcześniej podjętą uchwałę w sprawie o Nr XIX/259/12 z dnia 29 maja 2012 r., o ile ta ostatnia byłaby zaskarżona. W sytuacji gdy strona wniosła skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, w stosunku do której nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, skarga taka - jako oczywiście bezzasadna - skutkuje odmową przyznania prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie art. 247 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.