II SA/Sz 991/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Służby Więziennej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych z jednoczesnym zawieszeniem wypłaty uposażenia oddala skargę. W dniu 17 kwietnia 2018 r., do Dyrektora Aresztu Śledczego w S. wpłynęło pismo Komendanta Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w P. informujące, że w dniu [...] r., o godz. [...], funkcjonariusze Centralnego Biura Śledczego Policji z siedzibą w G. wspólnie z funkcjonariuszami Biura Spraw Wewnętrznych Centralnego Zarządu Służby Więziennej dokonali zatrzymania [...]. K. K. - [...] Aresztu Śledczego w S. na terenie Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w [...]. W dniu [...] r. Dyrektor Aresztu Śledczego w S. decyzją personalną nr [...] znak [...] zawiesił [...] K. K. w czynnościach służbowych od dnia 18 kwietnia 2018 r. do dnia 17 lipca 2018 r. z jednoczesnym zawieszeniem, od najbliższego terminu płatności, 50% należnego uposażenia, tj. [...] zł. Organ zacytował art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego.) i stwierdził, że zarzucane funkcjonariuszowi przez Prokuraturę Regionalną w G. przestępstwa są ścigane z urzędu z oskarżenia publicznego. W związku z zarzucanymi czynami Dyrektor Aresztu Śledczego w dniu [...] r. wszczął przeciwko funkcjonariuszowi postępowanie dyscyplinarne. Organ podał także, że czyny te są związane bezpośrednio z wykonywaniem obowiązków służbowych, a rodzaj zarzutów i ich charakter nie dają gwarancji prawidłowego wykonywania przez funkcjonariusza obowiązków służbowych, w szczególności realizacji czynności z osobami pozbawionymi wolności. Ponadto przebywanie funkcjonariusza na terenie jednostki, w związku z nieuregulowaną sytuacją prawną, może niekorzystnie wpływać na morale i nastroje wśród innych funkcjonariuszy. Czynności służbowe funkcjonariusza Służby Więziennej, którego obowiązkiem jest przestrzeganie wszystkich przepisów prawa oraz dbanie o dobre imię służby, nie mogą być wykonywane przez osobę podejrzaną o popełnienie przestępstw. Od decyzji tej odwołał się [...] K. K. podnosząc, iż w toku postępowania w przedmiocie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych doszło do : 1. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 oraz 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego(Dz. U z 2017 poz. 1257), zwanego dalej "K.p.a.", poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności zaniechania przeprowadzenia dowodów na okoliczność obecnego stanu postępowania karnego toczącego się przeciwko skarżącemu, stosunku skarżącego do przedstawionych mu zarzutów oraz przewidywanej daty zakończenia tego postępowania; 2. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 K.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji pozbawionego wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a nadto zawierających jedynie skrótowe i ogólne omówienie podstawy prawnej oraz motywów decyzji; 3. naruszenia prawa materialnego, tj. art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż [...] K. K. należy zawiesić w czynnościach służbowych. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 94 ust. 2, 3 i 4, art. 95 ust. 1, art. 217, art. 218 ust. 1 pkt 4, ust 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 roku o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2017 r., poz. 631 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdził, że materialnoprawną podstawę wydanej przez organ I instancji w niniejszej sprawie decyzji stanowił przepis art. 94 ust. 2 i 3 oraz art. 95 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej regulujący kwestie zawieszenia funkcjonariusza Służby Więziennej w pełnieniu czynności służbowych. Stosownie do treści art. 94 ust. 2 rzeczonej ustawy funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego. Natomiast w myśl art. 94 ust. 3 ustawy zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się, od najbliższego terminu płatności, wypłatę 50% należnego uposażenia. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy zważyć należy, że bezspornym pozostaje fakt, iż w dniu [...] r. [...] Aresztu Śledczego w S. został zatrzymany przez właściwe służby, a następnie Sąd Rejonowy [...] wydał w dniu [...] r. postanowienie o tymczasowym aresztowaniu funkcjonariusza. Zarzucane funkcjonariuszowi przez Prokuraturę Regionalną w G. przestępstwa są przestępstwami ściganymi z urzędu z oskarżenia publicznego. Zatrzymany pozostawał do dyspozycji Prokuratury Regionalnej w G. i to stało się podstawą do wszczęcia w dniu [...] r. przez Dyrektora Aresztu Śledczego w S. postępowania dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszowi oraz wydania decyzji personalnej o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Organ II instancji uznał argumentację organu I instancji za własną i właściwą na poparcie podstaw zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Dodał, że zgodnie z treścią art. 217 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2017 r., poz. 631 ze zm.), sprawy ze stosunku służbowego rozstrzyga przełożony w formie pisemnej. Natomiast jak stanowi treść art. 217 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Tym samym sprawy ze stosunku służbowego w postaci zawieszania w czynnościach służbowych oraz ustalania uposażenia funkcjonariusza rozstrzyga przełożony w formie pisemnej. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że zarzucany odwołującemu się czyn przestępczy dotyczy nadużycia funkcji przez funkcjonariusza publicznego który, przekraczając swoje uprawnienia lub niedopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przy czym dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony. Czyn przestępczy zarzucany skarżącemu jest związany bezpośrednio z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych. Rodzaj zarzutów oraz ich charakter nie dają gwarancji prawidłowego wykonywania przez odwołującego się obowiązków służbowych, a w szczególności realizacji czynności z osobami pozbawionymi wolności. Zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych umotywowane zostało przede wszystkim wszczęciem przeciwko skarżącemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Na fakt ten Dyrektor Aresztu Śledczego w S. wskazał wprost w treści uzasadnienia zaskarżanej decyzji personalnej. Czynności służbowe funkcjonariusza Służby Więziennej, którego obowiązkiem jest przestrzeganie wszystkich przepisów prawa oraz dbanie o dobre imię służby, nie mogą być wykonywane przez osobę podejrzaną o popełnienie opisanego wyżej przestępstwa. Zgodnie z art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych wystarczające jest postawienie funkcjonariuszowi zarzutów, nie jest zaś wymagane stwierdzenie jego winy, co do zarzucanych mu czynów. Zaskarżona decyzja nie przesądza w żadnym stopniu o winie funkcjonariusza, ani nie narusza zasady domniemania niewinności osoby, której postawiono zarzut w postępowaniu karnym. Instytucja zawieszenia polega na tym, że pomimo ciążących na funkcjonariuszu zarzutów nie dochodzi do jego zwolnienia przed definitywnym rozstrzygnięciem przez właściwe organy w odrębnym postępowaniu karnym lub dyscyplinarnym, czy rzeczywiście jest on winny popełnienia przestępstwa lub naruszenia dyscypliny. Dlatego też zarzut podnoszony przez skarżącego, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 oraz 77 Kodeksu postępowania administracyjnego jest nietrafny. Ewidentnym, bowiem jest, iż Dyrektor Aresztu Śledczego w S. nie mógł i nie może oprzeć się na materiale dowodowym zebranym przez Prokuraturę Regionalną w G.. Kolejno, zarzut skarżącego, naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji pozbawionego wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a nadto zawierających jedynie skrótowe i ogólne omówienie podstawy prawnej oraz motywów decyzji również nie może się ostać. W ocenie organu odwoławczego, Dyrektor Aresztu Śledczego w S. w swojej decyzji wyraźnie wskazał okoliczności, których zaistnienie stanowiło podstawę wydania zaskarżanego rozstrzygnięcia i uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w sposób wystarczający. Skarżący zarzuca Dyrektorowi Aresztu Śledczego w S. niedokładne zebranie materiału dowodowego, samemu nie wskazując, jakie jego zdaniem, czynności dowodowe należało przeprowadzić. Nietrafnym jest także zarzut naruszenia art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych. Charakter zarzucanego skarżącemu czynu polegającego na przekroczeniu uprawnień i nadużycia zajmowanego stanowiska dla osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, a zatem czynu ściśle powiązanego z pełnioną służbą, w zupełności wypełnia przesłanki zawarte w treści art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej. Stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, do zadań Służby Więziennej należy prowadzenie oddziaływań penitencjarnych i resocjalizacyjnych wobec osób skazanych na karę pozbawienia wolności, przede wszystkim przez organizowanie pracy sprzyjającej zdobywaniu kwalifikacji zawodowych, nauczania, zajęć kulturalno-oświatowych, zajęć z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz specjalistycznych oddziaływań terapeutycznych. Realizacji takich celów z przyczyn oczywistych musi bezwzględnie towarzyszyć nieposzlakowana opinia funkcjonariusza więziennictwa, który swoim zachowaniem winien dawać gwarancję przełożonym, prawidłowego wykonywania poleconych mu obowiązków. Wykonując powierzone zadania funkcjonariusz Służby Więziennej winien wykonywać polecenia przełożonych, przestrzegając Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wszystkich przepisów prawa, jak również tajemnic związanych ze służbą, a także zasad etyki zawodowej, ze szczególnym uwzględnieniem poszanowania godności ludzkiej oraz z dbałością o dobre imię służby. W przypadku skarżącego nie sposób dopatrywać się takiej dbałości o dobre imię Służby. Zarzut przekroczenia uprawnień i nadużycia zajmowanego stanowiska dla osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, niewątpliwie odbierany jest negatywnie przez społeczeństwo. Pozostawienie skarżącego w czynnej służbie, zważywszy na odbiór informacji o czynie zarzucanemu funkcjonariuszowi może negatywnie wpłynąć na utrzymanie dyscypliny wśród osadzonych. Opisane zachowanie niewątpliwie godzi też w odbiór publiczny Służby Więziennej, której funkcjonariusz jest przedstawicielem w określonym środowisku zamieszkania i także w pracy. Nie ulega wątpliwości, że w interesie społecznym, tożsamym z interesem Służby, jest to, aby postawione zadania były realizowane wyłącznie przez osoby pozostające poza jakimikolwiek podejrzeniami o działalność sprzeczną z prawem. Rodzaj zarzutów oraz ich charakter stanowi uzasadnioną przyczynę dla przyjęcia, iż skarżący nie daje gwarancji prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych, w szczególności realizacji czynności z osobami pozbawionymi wolności. Analiza treści rzeczonego uzasadnienia pozwala, wbrew zarzutom skarżącego, na ustalenie konkretnych dowodów i motywów, którymi kierował się organ I instancji podejmując decyzję o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych, które przekonują w sposób nie budzący wątpliwości o prawidłowości zastosowania tej instytucji. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wykazał, że występuje w tej sprawie szczególnie uzasadniony przypadek wymagający odsunięcia skarżącego na okres od dnia 18 kwietnia 2018 r. do dnia 17 lipca 2018 r. od czynności służbowych w Areszcie Śledczym w S., gdzie, na co dzień ma on do czynienia z osadzonymi. Funkcjonariusz utracił nieposzlakowaną opinię, autorytet i wiarygodność, co uzasadnia jego czasowe zawieszenie w czynnościach służbowych. Należy przy tym pamiętać, że powołana instytucja ma charakter czasowy i ochronny dla skarżącego, ale także dla dobra Służby Więziennej. Skarżący mocą decyzji organu I instancji nie został, bowiem zwolniony ze służby w Służbie Więziennej, ale od niej odsunięty, co powoduje także skutki finansowe dla skarżącego, jednakże taka jest właśnie między innymi funkcja tej instytucji. Dyrektor Aresztu Śledczego w S. jest odpowiedzialny za zapewnienie bezpieczeństwa i spokoju w jednostce. Nie mógł ryzykować i pozwolić na kontynuowanie służby przez skarżącego bez uszczerbku dla ważnych interesów Służby Więziennej i jednostki, w której pełnił służbę. Powyższa decyzja została zaskarżona przez [...] K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy polegające na błędnym utrzymaniu w mocy przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej zaskarżonej decyzji Personalnej nr [...] Dyrektora Aresztu Śledczego w S. z dnia [...] r. i dopuszczeniu się przez organ odwoławczy szeregu zaniedbań, tj. naruszeniu art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. w związku z: 1. art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, poprzez uznanie, że przepis ten ma zastosowanie w sprawie, podczas gdy zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych jest fakultatywne, ale nie dowolne i w niniejszej sprawie nie jest dostatecznie uzasadnione; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a. oraz art. 77 K.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodów na okoliczność obecnego stanu postępowania karnego toczącego się przeciwko skarżącemu, stosunku skarżącego do przedstawionych mu zarzutów oraz przewidywanej daty zakończenia tego postępowania oraz błędne ustalenie, że względem K. K. było zastosowane tymczasowe aresztowanie; 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 K.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji pozbawionego wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a nadto zawierającego jedynie skrótowe i ogólne omówienie podstawy prawnej oraz motywów decyzji. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji personalnej nr [...] Dyrektora Aresztu Śledczego w S. oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych dla celowego dochodzenia sprawy według norm przepisanych. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 66 ust. 2, art. 68 ust. 1 o Służbie Więziennej, odwołano [...] K. K. z dniem [...] r. ze stanowiska służbowego - [...] Aresztu Śledczego w S.. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 46 ustawy o Służbie Więziennej, został on mianowany na stanowisko [...] Aresztu Śledczego w S.. Od przedmiotowych rozkazów personalnych odwołanie nie przysługuje, stąd skarżący stosownych odwołań nie wniósł. Jednocześnie zaskarżoną decyzją zawieszono odwołującego się na czas 3 miesięcy z zawieszeniem od najbliższego terminu płatności 50 % należnego uposażenia, tj. kwoty [...]zł. Organ I instancji ograniczył swoją inicjatywę dowodową do powołania się na ogólny opis zarzutów i przed wydaniem decyzji nie podjął jakichkolwiek czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy. Organ nie sprawdził na jakim etapie obecnie znajduje się śledztwo. Podkreślenia wymaga, że zawieszenie w czynnościach służbowych nastąpiło z powołaniem się na przesłankę fakultatywną a nie obligatoryjną wobec czego, organ winien był szczególnie wnikliwie uzasadnić swoje stanowisko, a wydanie rozstrzygnięcia poprzedzić rzetelną argumentacją. Organ winien też zbadać jakie jest stanowisko samego skarżącego odnośnie do postawionych mu zarzutów. Dopiero przeprowadzenie wszystkich tych czynności umożliwiało ocenę stopnia prawdopodobieństwa popełnienia przez skarżącego zarzucanych mu czynów. W ocenie skarżącego stawiane mu zarzuty są wątpliwe co potwierdza postępowanie sądowe odnośnie do tymczasowego aresztowania. Organ odwoławczy te okoliczności podnoszone w odwołaniu przemilczał. Nadto zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych wymagało od organu rozważenia celu jakiemu miałoby służyć to zawieszenie i w sposób przekonujący przedstawienie tego celu w uzasadnieniu decyzji. Jak już wskazano powyżej mimo, iż decyzja wydana w tym zakresie jest decyzją uznaniową i organ nie jest zwolniony z przedstawienia motywów jakimi się kierował wydając decyzję, czego, zdaniem skarżącego, nie uczynił. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu odwoławczym w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza Służby Więziennej w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Stosownie do art. 94 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1542 ze zm.), funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo w przypadku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące (ust. 3). Zgodnie z art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej, sprawy dotyczące zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji. Stosownie do art. 218 ust. 4 ww. ustawy, do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy K.p.a. Decyzja przełożonego o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego albo dyscyplinarnego ma charakter fakultatywny i uznaniowy, co oznacza, że wydanie tego rodzaju decyzji nakłada na organ obowiązek dokonania wnikliwej analizy stanu faktycznego, na gruncie konkretnej sprawy, a rozstrzygnięcie wymaga należytego umotywowania. Sąd dokonując oceny legalności wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji uznał, że spełniają one wyżej wskazane wymogi. Kwestią bezsporną jest, że Dyrektor Aresztu Śledczego w S. postanowieniem nr [...] wszczął w dniu [...] r. w stosunku do skarżącego, będącego funkcjonariuszem Służby Więziennej, postępowanie dyscyplinarne w związku z prowadzonym przez Prokuraturę Regionalną w G. postępowaniem karnym w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstw związanych z wykonywanymi obowiązkami funkcjonariusza. Dowodem powyższego zdarzenia są akta postępowania dyscyplinarnego. Nie budzi żadnych wątpliwości, że wskazane przez Prokuratora przekroczenie uprawnień i niedopełnienie obowiązków – art. 231 § 1 i art. 231 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. – to przestępstwa umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Na tym etapie postępowania żaden z organów wydających decyzję nie ma możliwości oceniania dowodów uzyskanych w postępowaniu karnym, a tym bardziej wykorzystywania tych dowodów w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, czy administracyjnym. Nie kwestionowane przez skarżącego jest, że w dacie wydania decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza postępowanie karne było wszczęte. Sąd podkreśla, że wydanie decyzji na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, ma miejsce na wstępnym etapie postępowania dyscyplinarnego czy postępowania karnego. Dla trafności wydania takiej decyzji ustawodawca nie wymaga od organu wykazania winy funkcjonariusza w zarzucanym mu czynie, a jedynie wskazania, konkretnych powodów, które z uwagi na interes Służby Więziennej oraz charakter i rodzaj zarzucanego funkcjonariuszowi czynu, niemożliwym czyni wykonywanie czynności służbowych przez funkcjonariusza. Według sądu, trafne jest stanowisko organu, że dopuszczalność zawieszenia funkcjonariusza w wykonywaniu przez niego czynności służbowych uzależniona została przez ustawodawcę od samego faktu postawienia mu zarzutów, nie zaś od stwierdzenia winy funkcjonariusza co do popełnionych czynów. Zdaniem sądu, w realiach niniejszej sprawy argumentacja decyzji organu, wskazująca podstawy zawieszenia funkcjonariusza w służbie w związku z możliwością zachowania niepraworządnego, nielicującego z godnością funkcjonariusza i naruszającego interes Służby Więziennej w sposób niebudzący wątpliwości została wykazana i świadczy o słuszności takiego sposobu załatwienia sprawy. Organ prawidłowo bowiem uznał, że prawdopodobne popełnienie zarzucanego skarżącemu czynu, w przypadku funkcjonariusza mającego wysoką rangę, w korpusie oficerskim Służby Więziennej, z uwagi na funkcje i zadania, które pełni on w Służbie Więziennej, a także samo dobro tej Służby, uzasadniało zastosowanie instytucji zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. W ocenie sądu, jeżeli zarzut dotyczy funkcjonariusza, zajmującego stanowisko kierownicze, to szkoda dla interesu publicznego jest szczególnie wysoka. Przy czym, w ocenie sądu, faktu tego nie zmieniło odwołanie funkcjonariusza z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowanie go na stanowisko niższe. Skarżący nie podważył skutecznie dowodów zgromadzonych przez organ na potwierdzenie wszczęcia postępowania karnego i dyscyplinarnego. W świetle wykładni art. 41 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej niesporna jest powinność funkcjonariusza w służbie, jak i poza służbą zachowania w sposób praworządny (przestrzegając Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wszystkich przepisów prawa), odpowiadający godności funkcjonariusza publicznego, unikania zachowań i sytuacji, które mogą godzić w dobre imię Służby lub godność innych osób. Obowiązkiem funkcjonariusza jest też dbanie o wizerunek Służby Więziennej i podejmowanie działań służących budowaniu zaufania do tej służby. Skarżący pełni służbę w formacji, której stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, jednym z głównym zadań, jest prowadzenie oddziaływań penitencjarnych i resocjalizacyjnych wobec osób skazanych na karę pozbawienia wolności, przede wszystkim przez organizowanie pracy sprzyjającej zdobywaniu kwalifikacji zawodowych, nauczania, zajęć kulturalno-oświatowych, zajęć z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz specjalistycznych oddziaływań terapeutycznych. Osiągnięciu ww. zamierzonych zadań penitencjarnych i wychowawczych musi bezwzględnie towarzyszyć nieposzlakowana opinia funkcjonariusza więziennictwa, który swoim zachowaniem winien dawać gwarancję przełożonym, prawidłowego wykonywania poleconych mu obowiązków, ale także podtrzymywać wiarę w sprawność samej instytucji dla pozostałych funkcjonariuszy i społeczeństwa, poprzez praworządną i etyczną postawę, korespondującą z celami Służby Więziennej. Zdaniem sądu, organy wykazały, że występuje w tejże sprawie przyczyna, która uzasadniała, odsunięcie skarżącego na okres 3 miesięcy od czynności służbowych w zakładzie karnym. Zgodnie z art. 95 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się, od najbliższego terminu płatności, 50% należnego uposażenia. Z kategorycznego sformułowania przepisu wynika, że po pierwsze następuje to obligatoryjnie, po drugie nie ma możliwości "miarkowania" wysokości niewypłacanej części uposażenia niezależnie od okoliczności. Dodać należy, że z innych względów stosunek służbowy skarżącego wygasł z dniem [...] r., a więc przed upływem 3 miesięcy od zawieszenia w czynnościach służbowych. Mając na uwadze powyższe sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia art. 94 ust.2 ustawy o Służbie Więziennej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.