II SA/Sz 996/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Spółki A. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] nakładające na "A" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku, określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] r., nr[...] , polegającego na usunięciu w terminie do dnia [...] r., nieprawidłowości budynku nr [...] , zlokalizowanego przy ul. [...] na działce nr[...] w [...] . "A." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – adw. W. Z., pismem z dnia [...] r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej opisane postanowienie. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek (uzupełniony pismem z dnia [...] r.) pełnomocnik wskazał, że wyegzekwowanie od strony skarżącej tak dużej kwoty– proporcjonalnie od do wartości aktywu, jakim była nieruchomość położona przy ul. [...] miejscowości [...] – skutkować może nawet zaburzeniem płynności finansowej strony skarżącej, a tym samym może prowadzić co najmniej do utraty wiarygodności jako partnera u innych kontrahentów. Pełnomocnik Spółki podkreślił nadto, że nałożona grzywna ustalona została w maksymalnej wysokości, tj. w kwocie [...] zł, zaś wartość samej nieruchomości wynosiła [...] zł. W związku z tym nie jest możliwe utworzenie tak znacząco przekraczających wartości aktywu rezerw finansowych na pokrycie ewentualnie powstałych kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 ww. ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany wyżej przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por.: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (por.: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Podkreślić należy, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza, iż sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatysznego skutku suspensywności i wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądqmi administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i następne). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że zachodzą określone w art. 61 § 3 ww. ustawy przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia – nie przedstawiono żadnych konkretnych zdarzeń, skutków, czy okoliczności umożliwiających ocenę wykonania postanowienia z punktu widzenia powyższego przepisu. Pełnomocnik nie wskazał na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki dla Spółki, jaka jest kondycja finansowa strony, bądź jaki wpływ na finanse Spółki miałoby wykonanie obowiązku nałożonego zaskarżonym postanowieniem. Źródła niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona skarżąca upatruje bowiem w ewentualnym zaburzeniu płynności finansowej Spółki i w utracie wiarygodności jako partnera u innych kontrahentów. Samo jednak twierdzenie Skarżącej o możliwości wystąpienia braku płynności finansowej spółki, nie poparte jakimikolwiek dowodami z dokumentów, nie może przesądzać o zaistnieniu ww. skutków, nawet mając na uwadze wysokość wymierzonej grzywny. Wskazać przy tym należy, że dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy. Tym bardziej, że funkcją grzywny w celu przymuszenia, jest właśnie stworzenie stanu ekonomicznego zagrożenia, które skłoni stronę do wykonania nałożonego obowiązku. Ponadto Skarżąca może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Zaznaczyć trzeba, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić, jak na wstępie.