II SA/Sz 997/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 23 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 17 sierpnia 2016 r. (data nadania korespondencji w placówce pocztowej) M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia [...]r., nr [...] nakazującą skarżącemu rozbiórkę obiektu gospodarczo-garażowo-inwentarskiego, zlokalizowanego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w m. [...], wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze skarżący zawarł wniosek o zwolnienie go z kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje m. in. zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części. Jednakże, stosownie do art. 247 tej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym, stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego terminu. Należy w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z art. 54 § 1 i art. 53 § 1 ww. ustawy skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 13 lipca 2016 r. Zatem 30-dniowy termin do jej wniesienia upływał w dniu 12 sierpnia 2016 r. Skarżący nadał skargę w placówce pocztowej w dniu 17 sierpnia 2016 r., co oznacza, że została ona wniesiona do Sądu za pośrednictwem organu z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Uchybienie to skutkuje odrzuceniem skargi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na mocy art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji Z uwagi na brak możliwości uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy będący konsekwencją oczywistej bezzasadności skargi odstąpiono od wzywania skarżącego o złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF