II SA/Sz 998/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., Nr[...] , Dyrektor Izby Skarbowej udzielił Spółce A. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa w [...] , na okres [...] lat od daty wydania niniejszej decyzji. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , na podstawie art. 165 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) wszczął z urzędu postępowanie w sprawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] . Organ wskazał, że przesłanką wszczęcia postępowania w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest informacja Naczelnika Urzędu Celnego, z której wynika, że w punktach gier na automatach o niskich wygranych podanych w załączniku nr 1 do zezwolenia nie rozpoczęto działalności. W dniu [...] r. do Izby Celnej wpłynął wniosek Spółki A. z dnia [...] r. o zawieszenie postępowania do czasu udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, odpowiedzi na pytanie prejudycjalne przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn.akt III SA/Gd 262/10. W ocenie Spółki wobec pytania dotyczącego charakteru norm prawnych zawartych w ustawie o grach hazardowych, w rzeczywistości pytanie to dotyczy obowiązku notyfikacji projektu ustawy i w konsekwencji niedochowania stosownych norm przez ustawodawcę polskiego, stanowi expresis verbis zapytanie o skuteczność przepisów ustawy o grach hazardowych. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] r., nr[...] , na podstawie art. 201 § 1 pkt 2, art. 216 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2009 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) odmówił zawieszenia postępowania w sprawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] W uzasadnieniu tego postanowienia organ przytoczył treść art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej, określający przypadki w których można zawiesić postępowanie wskazując, że przywołane przez stronę postanowienie WSA w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 262/10 dotyczy innego przedmiotu postępowania i nie jest zagadnieniem wstępnym w niniejszej sprawie. Postawione Trybunałowi Sprawiedliwości UE pytanie odnosi się do kwestii zakazu wydania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych). Natomiast przedmiot postępowania w niniejszej sprawie dotyczy wygaśnięcia zezwolenia w związku z nierozpoczęciem działalności na podstawie art. 121 ustawy o grach hazardowych. W tych okolicznościach organ I instancji stwierdził, że rozpatrzenie sprawy nie jest uzależnione od odpowiedzi na postawione pytanie, zatem nie wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § pkt 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu kolejnym argumentem, że postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości UE nie mieszczą się w kategoriach zagadnienia wstępnego jest fakt, iż ustawodawca w treści art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej używa określenia "inny organ" przez co należy rozumieć, jako każdy inny organ państwowy uprawniony na podstawie przepisów prawa do podejmowania rozstrzygnięć prawnych w przewidzianej formie. "Innym organem lub sądem" nie będzie zatem w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, Trybunał Sprawiedliwości UE, który nie orzeka w konkretnych sprawach, nie wydaje rozstrzygnięć, a jedynie dokonuje wykładni prawa unii europejskiej oraz udziela odpowiedzi na pytanie prawne skierowane przez sądy krajowe. Na powyższe postanowienie Spółka A. wniosła zażalenie, zarzuciła naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, że rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości UE dotyczące skuteczności prawnej procedur prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych oraz skuteczności prawnej wprowadzonej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w sposób istotny nie wpływają na decyzje wydane w toku niniejszego postępowania, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz.749), utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podzielił w całości argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Spółka A. zaskarżyła powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca Spółka zarzuciła wydanie zaskarżonego postanowienia w oparciu o przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która to ustawa w związku z niezachowaniem przez ustawodawcę krajowego w toku jej uchwalania notyfikacji Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, jako wprowadzonej z naruszeniem prawa wspólnotowego, pozostaje prawnie bezskuteczna i nie może być stosowana. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że stanowisko przyjęte przez organ jest sprzeczne z przyjętym i wiążącym stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości UE w zakresie charakteru i obowiązków notyfikacyjnych obowiązującej i de facto powoływanej przez organ ustawy o grach hazardowych. Spółka wskazała, że Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C/214/11 i C 217/11 stwierdził potencjalność przepisów technicznych ustawy o grach hazardowych m.in. w zakresie zakazu wydawania zezwoleń. Trybunał w powyższym wyroku stwierdził, że "przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nakładają warunki mogące wpłynąć na sprzedaż automatów do gry o niskich wygranych. Zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami może bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami. W tych okolicznościach zadaniem sądu krajowego jest ustalić, czy takie zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpłynąć w sposób istotny na właściwość lub sprzedaż tych automatów. Dokonując powyższych ustaleń, sąd krajowy powinien uwzględnić między innymi okoliczności, iż ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane. Sąd krajowy powinien również ustalić, czy automaty do gry o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystania ich w kasynach jako automaty hazardowe, co pozwoliłoby na wyższe wygrane, a więc spowodowałoby większe ryzyko uzależnienia graczy (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Lindberg pkt 79). Mogłoby to wpłynąć sposób istotny na właściwość tych automatów". W ocenie Spółki, zaskarżone postanowienie jest wadliwe, co uzasadnia jego ponowne zweryfikowanie. Dyrektor Izby Celnej odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie podnosząc, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, a nie jak wskazuje strona na podstawie ustawy o grach hazardowych. Ponadto podnoszona przez stronę skarżącą kwestia notyfikacji ustawy o grach hazardowych była przedmiotem rozpoznania przez Dyrektora Izba Celnej , przy podjęciu decyzji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia udzielonego spółce mogą decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Ponadto organ wskazał, że wobec wydania w dniu [...] r. wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości UE, wniosek strony o zawieszenie postępowania stał się bezprzedmiotowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że zagadnieniem wstępnym jest tylko takie postępowanie, którego wynik bezpośrednio wpłynie na treść rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2001 r., sygn.akt III SA 3226/99; wyrok NSA z dnia 24 listopada 2004 r., sygn.akt GSK 1060/04). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., Nr [...] , utrzymujące w mocy postanowienie tego organu wydane w pierwszej instancji, w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. na mocy której udzielono Spółce A. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Rozstrzygnięcie to zostało wydane w konsekwencji uznania, że wskazane przez Spółkę we wniosku o zawieszenie postępowania, pytanie prejudycjalne postawione w sprawie zawisłej przed WSA w Gdańsku, nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie dotyczącej wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Odnosząc się do kwestii istnienia zagadnienia wstępnego i jego związku ze sprawą, wskazać należy, że dotyczyło ono postępowania toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości UE na skutek pytania WSA w Gdańsku w sprawie o sygn. III SA/Gd 262/10, którego przedmiot był następujący : czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiający procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. UE.L.98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych ? Jak wynika z treści pytania oraz przedmiotu sprawy, w której zostało ono zadane, interpretacja wskazanego w nim art. 1 pkt 11 Dyrektywy Nr 98/34 WE pozostaje w relacji do art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych tj. do kwestii zakazu wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Natomiast przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Jak wynika z akt sprawy, podstawę faktyczną wszczęcia postępowania stanowiło zawiadomienie Naczelnika Urzędu Celnego, że strona skarżąca nie rozpoczęła tej działalności. Słusznie podniósł zatem Dyrektor Urzędu Celnego że fakt wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości UE przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stanowił podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie wygaśnięcia zezwolenia dokonywanego na podstawie art. 121 ustawy o grach hazardowych, gdyż dotyczyło ono przepisu tej ustawy, który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Należy też dodać, że Sąd kontroluje zgodność z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego według stanu prawnego i faktycznego na dzień wydania tego aktu przez organ administracji publicznej (art. 138 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Fakt , że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. udzielił odpowiedzi na postawione pytanie, dla postępowania o zawieszenie postępowania ma tylko ten skutek, że obecnie podstawa żądania zawieszenia stała się nieaktualna. Natomiast konsekwencje tego wyroku mogą być rozważone przy rozstrzygnięciu o istocie prowadzonego postępowania administracyjnego o wygaśnięciu zezwolenia. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że organ zgodnie z prawem odmówił zawieszenia postępowania. Dlatego skarga jako nieuzasadniona, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, została oddalona.