II SA/Sz 999/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. sprawy ze skargi B. D. i M. S. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi. W dniu [...] r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek Spółki A. o wydanie pozwolenia na budowę Farmy Wiatrowej w zakresie etapu II: budowa elektrowni wiatrowych nr [...] wraz z wykonaniem urządzeń budowlanych i układem komunikacyjnym w postaci dróg wewnętrznych wraz z placami montażowymi i zjazdów oraz budowa obiektów tymczasowych na terenie wskazanych we wniosku działek w gminie [...], w tym obejmująca wykonanie tymczasowego poszerzenia zjazdów oraz tymczasowego odcinka drogi wewnętrznej. Po sprawdzeniu projektu budowlanego Starosta postanowieniem z dnia [...] r., zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej w zakresie dostarczenia danych technicznych obiektu charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystania oraz zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem właściwości akustycznych oraz emisji drgań z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się oraz podania czasu użytkowania obiektów tymczasowych oraz terminu ich rozbiórki. W dniu [...] r. inwestor złożył uzupełniony projekt budowlany wraz z wymaganymi informacjami. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego oraz rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego polegającego na ustaleniu stron postępowania (tj. spadkobierców zmarłych właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji), Starosta stwierdził, że inwestor spełnił wymagania określone w ustawie Prawo budowlane i decyzją nr [...] z dnia [...] r. w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ww. ustawy, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę II etapu Farmy Wiatrowej polegającego na: budowie elektrowni wiatrowych nr [...] wraz z wykonaniem urządzeń budowlanych i układem komunikacyjnym w postaci dróg wewnętrznych z placami montażowymi i zjazdami oraz budowie obiektów tymczasowych, na terenie: działek nr [...] w obrębie Biała gmina Biały Bór; działek nr [...] w obrębie [...] gmina [...]; działek nr [...] w obrębie [...] gmina [...[...] w obr. [...] gm. [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli A. i J. S., R. M., R. i B. K., B. D., Z. D., M. S. oraz S. W. (tj. właściciele działek nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji), zarzucając brak konsultacji społecznych, nieprawidłowe ustalenie stron postępowania, brak kompetencji do ustalania następców prawnych jak i pominięcie: zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego województwa zachodniopomorskiego, decyzji ustalającej warunki zabudowy dla działki [...], zagrożeń turbin dla bezpieczeństwa poruszających się po drodze krajowej (spadający lód ze skrzydeł wiatraków) i okoliczności obniżenia wartości ich nieruchomości. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda , utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym inwestycję stanowi zespół [...] elektrowni wiatrowych wraz z wykonaniem urządzeń budowlanych i układem komunikacyjnym w postaci dróg wewnętrznych z placami montażowymi i zjazdami oraz budowie obiektów tymczasowych obejmujących wykonanie tymczasowego poszerzenia zjazdów oraz tymczasowego odcinka drogi wewnętrznej na terenie działek ewidencyjnych w gminie [...]. Do realizacji przewidziano turbiny [...] o parametrach: moc turbiny [...], wysokość wieży [...] m n.p.m., średnica wirnika [...] m, długość śmigła [...] m, maksymalny poziom generowanego hałasu [...] dB, możliwość regulacji generowanego hałasu w granicach [...] dB. Zdaniem organu, ww. projekt budowlany farmy wiatrowej [...] - II etap dołączony do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, spełnia wymogi wynikające z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Projekt ten jest bowiem zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w gm. [...] "Zespół elektrowni wiatrowych [...] w gminie [...]" oraz decyzją Burmistrza z dnia [...] r. nr [...] określającą środowiskowe warunki realizacji ww. przedsięwzięcia. Ponadto projekt został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, co zostało potwierdzone oświadczeniem autorów projektu posiadających stosowne uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie projektantów na listę członków właściwych izb samorządu zawodowego. Natomiast inwestor uzyskał wszelkie prawem wymagane uzgodnienia i opinie oraz złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane, nieruchomościami na których przewidziano realizację projektowanej inwestycji. Wobec powyższego, w świetle treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja Starosty wydana została z naruszeniem prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, że organ I instancji prawidłowo określił obszar oddziaływania projektowanego II etapu Farmy Wiatrowej[...] oraz ustalił strony postępowania, nie naruszając art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wyjaśnił, że wskazane w odwołaniu Zalecenie 1 planu zagospodarowania przestrzennego województwa określające minimalną odległość zespołów elektrowni wiatrowych od budynków zabudowy mieszkaniowej na min. 1.000 m nie mogło być uwzględnione przez organ architektoniczno-budowlany na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, gdyż ustalenia tego planu nie stanowią prawa miejscowego i nie naruszają autonomii gmin w zakresie gospodarki przestrzennej. Ze względu na specyfikę urządzeń elektrowni wiatrowych, decydujące znaczenie dla wyznaczenia obszaru oddziaływania takich obiektów na tereny sąsiednie, ma czynnik hałasu emitowanego przez pracujące turbiny wiatrowe. W rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, ochroną akustyczną zostały objęte między innymi tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną, mieszkaniowo - usługową oraz zabudowę zagrodową. Natomiast tereny rolne nie są objęte prawną ochroną przed hałasem. Zgodnie z wnioskami wynikającymi z Analizy akustycznej, stanowiącej załącznik do projektu, możliwa jest realizacja analizowanego zamierzenia inwestycyjnego w jego planowanej postaci z zachowaniem wynikających z niej warunków ograniczenia mocy akustycznej dla wskazanych turbin. Dla wszystkich terenów objętych ochroną akustyczną na podstawie ww. rozporządzenia, w tym dla działek ewidencyjnych stron wnoszących odwołania, obowiązujące normy zostały zachowane. A w celu weryfikacji przyjętych założeń i uzyskanych wyników analizy akustycznej decyzją Burmistrza o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia, nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia kontrolnych pomiarów poziomów hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną po uruchomieniu inwestycji. Poza tym w świetle analiz i wyjaśnień zawartych w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko Farmy Wiatrowej [...] z infrastrukturą techniczną brak jest podstaw do stwierdzenia szkodliwego oddziaływania projektowanej inwestycji związanego z migotaniem oraz wibracjami. Organ podniósł, że wbrew twierdzeniom odwołania, w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na konieczność przeprowadzenia konsultacji społecznych i uwzględnienia opinii społecznej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 i art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ponowną ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę przeprowadza się, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bądź na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji lub jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały powyżej wymienione okoliczności, co oznacza, że postępowanie nie wymagało udziału społeczeństwa. W ocenie organu odwoławczego nie znajduje również uzasadnienia zarzut dotyczący bezpieczeństwa w ruchu drogowym (zagrożenia spadaniem lodu), skoro zarządca wskazanej drogi krajowej DK20 (tj. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad) postanowieniem z dnia [...] r. uzgodnił projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w gminie [...] "Zespół elektrowni wiatrowych [...] w gminie [...]", a udzielając zezwoleń na przebudowy zjazdów z przedmiotowej drogi w związku z planowaną budową Farm Wiatrowych w gminie [...] nie wniósł zastrzeżeń. Według Wojewody, materiał zgromadzony przez organ I instancji w zakresie ustalenia spadkobierców zmarłych właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanej farmy wiatrowej (tj. E. M. oraz J. K. i H. K.) potwierdził wystąpienie okoliczności do zastosowania nadzwyczajnego trybu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 100 § 2 i 3 K.p.a. Dokumenty te bowiem umożliwiły organowi we własnym zakresie określenie stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Przy czym rozstrzygnięcie ww. zagadnienia wstępnego nie pozostało w kolizji z kompetencjami sądów powszechnych w zakresie orzekania o prawie do dziedziczenia spadku, skoro rozstrzygnięto jedynie o dopuszczeniu określonych osób do postępowania administracyjnego w charakterze stron. Dalej organ zaznaczył, że nie posiada kompetencji do kontroli decyzji Burmistrza z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia oraz decyzji z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z możliwością prowadzenia funkcji usług (usługi nieuciążliwe) oraz siedmiu budynków garażowych wraz z wykonaniem urządzeń budowlanych na części działki nr [...] położonej w miejscowości [...] (obręb ewidencyjny 05). Zwrócił jednakże uwagę, że południowa część ww. działki objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w gm. [...] "Zespół elektrowni wiatrowych [...] w gminie [...]" i znajduje się na terenie oznaczonym symbolem R o przeznaczeniu - tereny rolnicze z zakazem budowy obiektów naziemnych nie związanych z funkcjonowaniem zespołu elektrowni wiatrowych, za wyjątkiem obiektów infrastruktury technicznej. Natomiast pozostała cześć działki, dla której wydano decyzję o warunkach zabudowy, stanowi teren mieszkalno-usługowy dla którego dopuszczalny poziom hałasu w porze nocnej wynosi 45 dB i który to poziom, zgodnie z dołączonym do projektu budowlanego zakresem oddziaływania akustycznego, nie będzie przekroczony dla ww. części działki. W ocenie organu, analiza akt sprawy potwierdza, że przyjęte rozwiązania projektowe nie naruszają obowiązujących przepisów oraz uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane jak również nie zakłócają korzystania z sąsiednich nieruchomości w sposób wynikający z obowiązujących przepisów prawa. Również strony, wnosząc odwołanie, nie wskazały konkretnego przepisu prawa, który potwierdzałby naruszenie ich indywidualnego interesu prawnego, zaś ewentualnych roszczeń z tytułu spowodowania przez projektowaną inwestycję deprecjacji wartości ich nieruchomości strony mogą dochodzić w trybie procesu cywilnego. W końcowej części uzasadnienia organ zaznaczył, że w trakcie niniejszego postępowania do organu odwoławczego wpłynęły wnioski osób domagających się dopuszczenia do udziału w postępowaniu, jednakże szczegółowa analiza usytuowania ich nieruchomości w stosunku do objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę etapu II farmy wiatrowej [...] wykazała, że nieruchomości te znajdują się poza obszarem oddziaływania projektowanej inwestycji. M. S. oraz B. D. powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w wnosząc oddzielnie, jednobrzmiące skargi. Skarga M. S. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Sz 1002/14, a B. D. pod sygn. akt II SA/Sz 999/14. W skargach skarżący zarzucili nieważność postępowania. Podnieśli, że plan zagospodarowania przestronnego gminy [...] regulujący lokalizacje turbin wiatrowych został podjęty "kosztem i staraniem Spółki", co stanowi o naruszeniu art. 3 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji z uwagi na niezgodny z prawem sposób finansowania zadań gminy uzasadnione wątpliwości budzi również sposób przygotowania oceny oddziaływania na środowisko. Wskazano, że pobieżnie i niedbale ustalono strony postępowania, skoro pomimo stosowego wniosku, odmówiono takiego przymiotu osobom fizycznym będącym właścicielami przylegających nieruchomości, w tym właścicielowi działki [...] obr. [...]. Nadto w postępowaniu nie uwzględniono interesów mieszkańców wsi [...] i [...], jak i nie uwzględniono uwag oraz wniosków składanych przez mieszkańców gminy [...] dotyczących kwestii ochrony środowiska i występowania gatunków chronionych. Podkreślono, że sporna inwestycja narusza interes prawny skarżących, gdyż jej realizacja uniemożliwi im swobodne gospodarowanie prawem własności oraz ograniczy sposób zagospodarowania ich nieruchomości. Nadto zarzucono, że organ zastąpił sądy powszechne w kwestii orzekania o następstwie prawnym zmarłych stron postępowania i w sposób nieuprawniony utożsamił przesłankę interesu społeczny, o którym mowa w art. 100 § 2 K.p.a., z interesem komercyjnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. uczestnik postępowania – [...] Farma Wiatrowa [...] wniosła o oddalenie skargi, ustosunkowując się szeroko do zarzutów skargi. Na rozprawie, który odbyła się w dniu 10 września 2015 r., Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 1 P.p.s.a. połączyć sprawę ze skargi B. D. sygn. akt II SA/Sz 999/14 ze sprawą ze skargi M. S. sygn. akt II SA/Sz 1002/14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i dalej prowadzić sprawę pod sygn. akt II SA/Sz 999/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaskarżona decyzja wynika z prawidłowo przeprowadzonej analizy materiału dowodowego, a dokonana ocena prawna stanu faktycznego jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Zaskarżona decyzja wygadana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t.Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), dalej "ustawa". Zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że inwestor [...] Farma Wiatrowa spełnił ustawowe wymogi warunkujące wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Złożył on bowiem wszystkie dokumenty wymagane przepisem art. 34 ustawy. Stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu przepisami, w tym techniczno-budowalnymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W przedmiotowej sprawie obowiązki powyższe zostały przez organy spełnione. Postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę przeprowadzone zostało z udziałem wszystkich zainteresowanych, w tym skarżących. Zadaniem organu było ustalenie, czy przedłożony projekt budowlany jest zgodny z przepisami i w tym zakresie sprawa została należycie wyjaśniona. Do wniosku inwestor przedłożył kompletny projekt budowlany. Projektowane rozwiązania spełniają wymagania określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie naruszają przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisów techniczno-budowlanych. Dlatego, stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy, organy nie mogły odmówić wnioskodawcy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast poza granicami sprawy administracyjnej, w której zapadła zaskarżona decyzja pozostawała weryfikacja legalności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o który udzielono pozwolenia na budowę. Oczekiwanie skarżących, że w ramach postępowania, którego przedmiot wyznaczył wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę, sprawdzeniu poddana zostanie procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Te kwestie znajdowały się poza kompetencjami organu. Plan jest aktem prawa miejscowego i jego ustalenia są wiążące dla organu architektoniczno-budowlanego. Sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby zastosowanie środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Wbrew zarzutom skarg nie ma podstaw do uznania, że organy nieprawidłowo ustaliły krąg stron postępowania. W szczególności organy odniosły się do wniosku wścieli działki nr [...] o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, uzasadniając dlaczego osobom tym nie przysługuje przymiot strony. Wyjaśnić należy, że sam fakt zgłoszenia żądania dopuszczenia do udziału w postępowaniu nie nakłada na organ automatycznego obowiązku traktowania tych osób jako stron postępowania. Nadto organ nie ma obowiązku wydania odrębnego orzeczenia na tą okoliczność. Natomiast osoby twierdzące, że zostały pominięte jako strony w prowadzonym postępowaniu mają możliwość weryfikacji swoich twierdzeń poprzez złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Wskazać przy tym należy, iż przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) - dalej "K.p.a.") wiąże się ściśle z art. 147 K.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2011 r., II OSK 990/10, publikowany w zbiorze Lex nr 898486, w którym przyjęto, że zasadą jest, iż prawami procesowymi rozporządza strona (zob. też wyrok z dnia 14 listopada 2012 r. o sygn. akt I OSK 228/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Następny zarzut podniesiony w skargach dotyczy nieuwzględnienia przez organy interesów mieszkańców wsi [...] i [...] oraz uwag i wniosków składanych przez mieszkańców gminy [...] dotyczących kwestii ochrony środowiska i występowania gatunków chronionych. Zauważyć należy, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie nałożono na inwestora obowiązku sporządzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Przy czym zasadnie organy uznały, że są związane stanowiskiem wyrażonym w decyzji z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowej inwestycji, o braku konieczności przeprowadzenia takiej ponownej oceny. Na tym etapie postępowania nie można bowiem badać zasadności nałożenia czy też nienałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. A zatem, skoro kwestie związane z ochroną środowiska zostały ostatecznie rozstrzygnięte na etapie decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji, to brak jest podstaw do ich badania na etapie pozwolenia na budowę. Podnosząc kolejny zarzut skarżący nie sprecyzowali, w jaki sposób zaskarżone decyzje uniemożliwią im swobodne gospodarowanie prawem własności oraz ograniczą sposób zagospodarowania ich nieruchomości. W tym zakresie wskazać można, że prawo własności nieruchomości nie jest prawem niczym nieograniczonym, a ograniczenia te określone są w obowiązujących przepisach. W szczególności, co powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, nikt nie ma zapewnionego prawa do niezmienności otoczenia własnej nieruchomości i musi liczyć się z tym, że w miarę upływu czasu otoczenie to może ulegać zmianie. Ponadto, również właściciele sąsiednich nieruchomości mają konstytucyjnie zagwarantowane prawo do korzystania z niej. W sprawie nie został również naruszony przepis art. 100 § 2 K.p.a. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego nastąpiło w oparciu o przesłanki określone w § 3 art. 100 K.p.a. Wprawdzie przepis ten w swej treści odwołuje się do § 2 art. 100 K.p.a., ale tylko co do przyznania organowi kompetencji do rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego we własnym zakresie. Natomiast przesłanki warunkujące zastosowanie tego trybu określone zostały w § 3, tj. gdy zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. mogłoby spowodować niepowetowana szkodę dla strony. Organ I instancji przeprowadził postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy w sprawie zachodzą przesłanki określone w § 3 art. 100 K.p.a. W dwóch pismach datowanych na dzień[...] r. inwestor szczegółowo opisał dotychczasowe wydatki jakie poniósł w związku z projektowaną inwestycją na łączna kwotę [...] zł. Wskazał też, że dalsze przedłużanie postępowania spowoduje niemożność realizacji inwestycji i w rezultacie bezpowrotną utratę dotychczas poniesionych nakładów. Zdaniem Sądu, wskazane przez inwestora okoliczności w sposób przekonujący świadczą o możliwości wystąpienia niepowetowanej szkody dla strony, co uzasadniało rozstrzygnięcie przez organ zagadnienia wstępnego we własnym zakresie. Stwierdzając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę - na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.