II SA/Sz 999/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi D. Spółki z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 31 października 2024 r. nr SKO/PG/420/2867/2024 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Burmistrz K. działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.; dalej "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej "k.p.a.") wydał w dniu 30 lipca 2024 r. decyzję nr [...], w której ustalił na rzecz "D. " spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dalej "spółka", "skarżąca") warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie węzła betoniarskiego z zapleczem socjalno -magazynowym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym R. gmina K. , województwo zachodniopomorskie. Organ I instancji ustalił, że planowana inwestycja jest położona na terenie, który nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz iż dla ww. terenu zostały spełnione wszystkie warunki wynikające z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organ I instancji wskazał, że analizę i projekt decyzji sporządziła osoba posiadająca wymagane uprawnienia urbanistyczne. Organ I instancji przedstawił w decyzji przepisy dotyczące wyznaczania obszaru analizowanego oraz sposób wyznaczenia ww. obszaru. Organ I instancji wyjaśnił, że planowana inwestycja zlokalizowana jest poza obszarem Natura 2000, terenami górniczymi, strefą ochrony archeologiczno-konserwatorskiej i strefą ochrony uzdrowiskowej. Wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, w ocenie organu I instancji, określono zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588 ze zm.; dalej "rozporządzenie MI z 2003 r."). Z. Ż., właściciel działki nr [...], bezpośrednio graniczącej z działką inwestycyjną złożył odwołanie od ww. decyzji. Zarzucił organowi naruszenie przepisów: ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy Prawo wodne, ustawy o ochronie przyrody. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu 31 października 2024 r. decyzję nr [...], w której uchyliło decyzję organu I instancji z dnia 30 lipca 2024 r. i odmówiło ustalenia na rzecz spółki warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i przytoczył treść art. 59 ust.1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust.1, art. 61 ust. 5a u.p.z.p. oraz § 9 rozporządzenia MI z 2003 r. Organ odwoławczy zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania między innymi zmiany w przepisach wprowadzone ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688 - art. 59 ust. 2 ). Organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy wymienione w § 9 rozporządzenia MI z 2003 r., tj. część tekstową oraz graficzną - mapę sporządzoną w skali 1: 1000 przedstawiającą linię rozgraniczającą teren inwestycji oraz nieprzekraczalną linię zabudowy oraz wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zawierającą część tekstową i część graficzną - mapę sporządzoną w skali 1: 1000, przedstawiającą linię rozgraniczającą teren inwestycji, nieprzekraczalną linię zabudowy, granice obszaru analizowanego oraz przeznaczenie terenów sąsiednich. Podał, że analizę urbanistyczną, jak i projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami, sporządziła osoba posiadająca wymagane uprawnienia urbanistyczne zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wnioskiem objęto inwestycję polegającą na budowie węzła betoniarskiego z zapleczem socjalno - magazynowym i niezbędną infrastrukturą techniczną. Inwestycja obejmuje: budynek gospodarczo-magazynowy, kontener biurowy, kontener socjalny, wagę towarową, silosy na cement, węzeł betoniarski oraz elementy uzupełniające takie jak: pomieszczenie próbek betonu, kosz podawczy, sterownia, komora recyklingu, piaskownik, taśmociąg, silniki, ściany oporowe, zasieki systemowe. Organ odwoławczy podał, że w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przyjęto szerokość frontu terenu inwestycji od strony działki drogowej nr [...] (droga wewnętrzna - gruntowa) - 6,3 m (styk z terenem inwestycji). Trzykrotna szerokość frontu terenu inwestycji wynosiła 18,9 m. Do obszaru analizowanego przyjęto zatem teren położony w promieniu 70 m. W tak wyznaczonym obszarze znajdują się budynki mieszkalne wielorodzinne, budynki gospodarcze (gospodarczo- usługowe - z prowadzoną wewnątrz usługą), a także tereny rolne i działki drogowe. Organ odwoławczy stwierdził, że w wyznaczonym obszarze analizowanym nie występuje zabudowa, stanowiąca kontynuację dla nowej zabudowy - węzła betoniarskiego wraz z zapleczem socjalno - biurowym i niezbędną infrastrukturą techniczną. Organ odwoławczy wskazał, że choć kontynuacja funkcji zabudowy, służąca zachowaniu ładu przestrzennego, nie oznacza tożsamości i nakazu mechanicznego powielania funkcji istniejącej w obszarze analizowanym to jednak warunek kontynuacji funkcji zabudowy jest spełniony wówczas gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, bądź gdy stanowi uzupełnienie funkcji istniejącej, dając się z nią pogodzić i z nią nie koliduje. Zdaniem organu odwoławczego, w analizowanym stanie faktycznym wymagań takich nie spełniono. Węzeł betoniarski, jako zespół maszyn i urządzeń służących do produkcji betonu należy zakwalifikować do zabudowy przemysłowej (lub zabudowy przemysłowo-produkcyjną lub zabudowy produkcyjnej). Budowa węzła betoniarskiego nie stanowi zabudowy usługowej, a w szczególności nie stanowi kontynuacji zabudowy mieszkaniowej, gospodarczej (gospodarczo-usługowej), jak również nie można stwierdzić by zabudowę taką uzupełniało i nie wchodziło z nią w kolizję. Na poparcie swoich twierdzeń organ przywołał orzeczenia sądów administracyjnych. Organ odwoławczy uznał zatem, że wniosek inwestora nie spełnia wymagań określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. w zakresie tzw. dobrego sąsiedztwa - kontynuacji funkcji zabudowy. Wydanie pozytywnej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dopuszczalne jest tylko w sytuacji łącznego spełnienia określonych w ustawie warunków, wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 6 u.p.z.p. Oznacza to, że brak spełnienia chociażby jednego z warunków daje podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy Odnośnie pozostałych zarzutów odwołania, organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa wodnego, czy przepisów dotyczących ochrony przyrody i szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie. Spółka złożyła skargę na ww. decyzję i wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 61 u.p.z.p., przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym uznaniu, że w analizowanym obszarze nie występuje zabudowa stanowiąca kontynuację dla nowej zabudowy - węzła betoniarskiego wraz z zapleczem socjalno - biurowym i niezbędną infrastrukturą techniczną w sytuacji, gdy na obszarze analizowanym znajdują się: - działka [...] - zabudowana dwoma kurnikami, budynkami gospodarczymi z zapleczem biurowo-socjalnym i co najmniej dwoma silosami i niezbędną infrastrukturą do hodowli zwierząt - produkcja zwierzęca - dział specjalny; - działka [...] - zabudowana budynkiem produkcyjnym, w którym wiele lat funkcjonowała wytwórnia tektury - produkcja materiałów tekturowych - działalność produkcyjna z zapleczem biurowo-socjalnym i niezbędną infrastrukturą; - działka [...] - budynek mieszkalny z zabudowaniami gospodarczymi infrastrukturą do prowadzenia gospodarstwa rolnego - produkcji roślinnej; - działka [...] - która, w części, zabudowana jest farmą fotowoltaiczną - elektrownią słoneczną produkującą prąd; 2. art. 61 u.p.z.p., przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez pominięcie istniejącej kilkadziesiąt lat zabudowy - w sytuacji, gdy przedmiotowa działka [...] była kilkadziesiąt lat zabudowana co najmniej dwoma budynkami służącymi do produkcji rolnej, była uzbrojona - przyłącza, drogi wewnętrzne, place, o czym świadczy dodatkowo przedkładana kopia mapy zasadniczej. Inwestor po zakupie działki ze względu na zły stan techniczny budynków rozebrał je. Projektowana inwestycja nie jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu; 3. przepisów rozporządzenia MI z 2003 r., tj. § 4 ust. 4, gdzie przewidziano możliwość odstępstw, definiując przesłankę ich zastosowania warunkiem: "jeżeli wynika to z analizy", jak jest w przedmiotowej sprawie; 4. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., przez błędną wykładnię w sytuacji, gdy organ II instancji niewłaściwe ocenił zebrany materiał dowodowy, czyniąc błąd w ustaleniach faktycznych sprawy, pomijając występowanie na analizowanym obszarze zabudowy stanowiącej kontynuację dla nowej zabudowy, naruszając przy tym zasadę prawdy obiektywnej; 5. art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów; 6. art. 64 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, chroniące prawo własności; 7. interesu prawnego skarżącej - istnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. W uzasadnieniu skargi uszczegółowiono zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje: Spór dotyczy prawidłowości decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.). Na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest przy łącznym spełnieniu następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę (art. 61 ust. 5a u.p.z.p.). Rozporządzenie MI z 2003 r. reguluje kwestie ustalenia: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Zgodnie z § 9 rozporządzenia MI z 2003 r., warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., zawierającej część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowa inwestycja dotyczyła budowy węzła betoniarskiego z zapleczem socjalno-magazynowym i niezbędną infrastrukturą techniczną. W jej ramach miały powstać: budynek gospodarczo - magazynowy; kontener biurowy; kontener socjalny; waga towarowa; silosy na cement; węzeł betoniarski i elementy uzupełniające, tj. pomieszczenie próbek betonu, kosz podawczy, sterownia, komora recyklingu, piaskownik, taśmociąg, silniki, ściany oporowe, zasieki systemowe. Sposób ustalenia terenu objętego analizą nie był kwestionowany. Jak wynikało z akt, na terenie analizowanym znajdują się budynki mieszkalne wielorodzinne, budynki gospodarcze (gospodarczo - usługowe - z prowadzoną wewnątrz usługą), a także tereny rolne i działki drogowe. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. statuuje zasadę dobrego sąsiedztwa, zwaną także zasadą podobieństwa (kontynuacji). Istotą tej zasady jest, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Celem tego przepisu, zgodnym z wymogami ładu przestrzennego, jest dopuszczenie do powstania nowej zabudowy jako uzupełnienie już istniejących układów urbanistycznych, przy czym, pojęcie sąsiedztwa, którym posługuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy rozumieć szeroko. Działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną. Za takim rozumieniem sąsiedztwa przemawia wykładnia celowościowa i systemowa ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pod pojęciem "ładu przestrzennego" ustawodawca rozumie takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Kontynuacja funkcji w świetle art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości dotychczasowej funkcji terenu, lecz umożliwia również uzupełnienie funkcji istniejącej o zagospodarowanie w inny sposób, które nie wchodzi z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i nie kolidujące z nią, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Zatem, kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, względnie zagospodarowania terenu, a wystarczające jest, gdy nowa zabudowa (bądź zagospodarowanie terenu) nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze. Ochrona ładu przestrzennego na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego ma bowiem na celu powstrzymanie zabudowy, której nie da się pogodzić z zastanym w analizowanym obszarze sposobem zagospodarowania terenu. Dopuszczenie na obszarze analizowanym zabudowy innej niż dominująca nie może kolidować z tą funkcją i ograniczać lub istotnie utrudniać jej współwystępowanie. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji uwzględnił warunki panujące na całym obszarze analizowanym. Organ odwoławczy rozważył funkcję wprowadzaną i funkcję istniejącą w granicach terenu analizowanego i negatywnie ocenił funkcję nowej zabudowy z uwagi na brak współistnienia tej funkcji z funkcją dotychczas występującą oraz możliwością niezakłóconej koegzystencji obu ich na danym terenie. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie. Dominującą funkcją na terenie analizowanym jest funkcja rolnicza. Teren, na którym ma powstać planowana inwestycja jest terenem wiejskim z zabudową mieszkaniową i budynkami gospodarczymi, wykorzystywanymi na potrzeby rolnictwa. Również działka, na której powstać ma inwestycja oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków jako teren rolny. Działalność rolnicza nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2024 r. poz.236). Za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwa, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb (art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym – Dz. U. z 2024 r. poz.1176). Nie można zatem twierdzić, że produkcja betonu stanowi kontynuację oraz uzupełnienie dotychczasowej funkcji na terenie analizowanym. Nie zmienia tego również podnoszona w skardze okoliczność, że część działki nr [...] zabudowana jest panelami fotowoltaicznymi oraz że na działce nr [...] funkcjonowała kiedyś wytwórnia tektury. W ocenie Sądu, funkcja nowej zabudowy pozostaje w kolizji z dotychczas przeważającą funkcją tego terenu. Zgodnie z Konstytucją RP, każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. Własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. (art. 64 Konstytucji RP). Ograniczenia takie są dopuszczalne, pod warunkiem, że spełnione są konstytucyjne warunki wprowadzenia takich ograniczeń. Ograniczenie własności dopuszczone jest z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takim ograniczeniem jest art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Z kolei w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na prawo do korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na prawo do rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na prawo do korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25 maja 1999 r. o sygn. akt SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, poz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 stycznia 1999 r. o sygn. akt P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Jednakże pozbawienie właściciela części – nawet znacznej – atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą – nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. W niniejszej sprawie nie doszło do ograniczenia praw właścicieli nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, bowiem nieruchomość należy do osób fizycznych, a nie do spółki. Fakt, że właściciel nieruchomości jest jednocześnie prezesem zarządu skarżącej nie ma znaczenia dla rozpoznania sprawy. W rozpoznawanej sprawie inwestorem jest spółka, a nie właściciele ww. nieruchomości. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, ani procesowego. Posiada uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ odwoławczy zobowiązany jest do ponownej oceny zabranego materiału dowodowego, z czego w ocenie Sądu się wywiązał. Okoliczność, że skarżąca nie podziela stanowiska organu odwoławczego nie świadczy o naruszeniu przez ten organ przepisów postępowania. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) skargę oddalił.