II SAB/Sz 1/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Z. K. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wynagrodzenia za parkowanie pojazdu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Z.K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w sprawie dotyczącej zapłaty wynagrodzenia za parkowanie pojazdu. Zarządzeniem Sądu z dnia [...] zobowiązano pełnomocnika skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi do Sądu wniósł zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 K.p.a.) – w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na ww. zobowiązanie adwokat D.S. oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Merytoryczne badanie zasadności skargi w każdym przypadku musi zostać poprzedzone sprawdzeniem, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków formalnych uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 K.p.a., tj. przed wniesieniem skargi do sądu złożyła zażalenie do organu nadrzędnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący wezwany do wykazania, czy wyczerpał tryb zażaleniowy przed wniesieniem skargi do Sądu, oświadczył, że skargę cofa. W tym miejscu należy zauważyć, że cofnięcie skargi, o ile jest skuteczne prowadzi do umorzenia postępowania ( art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała jednak miejsca. Rozpoznanie oświadczenia strony o cofnięciu skargi możliwe jest bowiem w przypadku kiedy skarga została wniesiona do Sądu z zachowaniem przewidzianego przepisami trybu. Mając powyższe na uwadze z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.