II SAB/Sz 10/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] r. postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 15 czerwca 2013 r. J.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego, polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 23 maja 2013 r. w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy społecznej. Zarządzeniem Sądu z dnia 28 lutego 2014 r. zobowiązano skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz do wykazania daty nadania tego wezwania w urzędzie pocztowym, bądź bezpośrednio w siedzibie organu poprzez nadesłanie odpowiednio dowodu nadania wezwania na poczcie, bądź kopii wezwania z potwierdzeniem przyjęcia przez organ - w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego zobowiązania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 5 marca 2014 r. Pismem z dnia 3 marca 2014 r. J.C. wniósł o ustanowienie adwokata z urzędu oraz oświadczył, że stosowne pismo (z dnia 28 lutego 2014 r.) wniósł do Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do akt sprawy [...], powołując się przy tym na pismo z dnia 2 marca 2014 r. złożone do akt sprawy [...]. Ponadto, jako dowód w sprawie skarżący przywołał treść skargi do Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. oraz pismo Sądu skierowane do Kolegium z dnia 25 lutego 2014 r., znajdujące się w sprawie II Ko 29/14. Natomiast w odpowiedzi na zobowiązanie Sądu z dnia 28 lutego 2014 r., udzielonej pismem z dnia 5 marca 2014 r., skarżący oświadczył, że wyczerpał środki zaskarżenia i powołał się na dowody wymienione wcześniej w piśmie z dnia 3 marca 2014 r. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Sz 10/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi ze względu na niewyczerpanie trybu zaskarżenia, który warunkował skuteczność jej wniesienia. Rozpoznając zażalenie J.C., złożone na opisane wyżej postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I OZ 425/14 oddalił wniesiony środek zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie stwierdzić należy, że J.C. zarzucił bezczynność Prezesowi Samorządowego Kolegium Odwoławczego, który nie jest organem administracji publicznej, a w rezultacie brak jest podstaw prawnych do skutecznego postawienia mu zarzutu bezczynności. Sąd przyjął zatem, że intencją skarżącego było złożenie skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, będącego organem administracji publicznej, uprawnionym do rozpoznania jego wniosku z dnia 23 maja 2013 r. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden przewidziany w ustawie środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.". Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z cytowanego przepisu jednoznacznie wynika, że jeżeli organem, którego dotyczy skarga na bezczynność, jest samorządowe kolegium odwoławcze, to skarga do sądu administracyjnego powinna zostać poprzedzona wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie z uwagi na fakt, że z nadesłanych sądowi akt administracyjnych, jak i z treści skargi, nie wynikało, czy skarżący skorzystał z wyżej opisanego środka zaskarżenia, Sąd wystosował do strony odpowiednie zobowiązanie. Wprawdzie skarżący udzielił odpowiedzi pismem z dnia 3 marca 2014 r., jednakże w piśmie tym nie wykazał spełnienia warunku dopuszczalności skargi, określonego w art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. Wbrew stanowisku skarżącego, wymienione przez niego w odpowiedzi na zobowiązanie Sądu pisma nie mogą stanowić dowodu przesądzającego o wyczerpaniu środków zaskarżenia. Pisma, na które powołuje się skarżący, tj. z dnia 6 lutego 2014 r., z dnia 2 marca 2014 r. (Inf-42-29/13), jak i z dnia 28 lutego 2014 r. ([...]) stanowiły skierowane do Sądu skargi lub wnioski. Z kolei pismo z dnia 25 lutego 2014 r., znajdujące się przy sprawie II KO 29/14 dotyczyło przekazania przez Sąd skargi J.C. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego celem nadania jej biegu i udzielenia odpowiedzi na skargę. Niewątpliwie żadne ze wskazanych pism nie może być uznane za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 §1 K.p.a., z uwagi na adresata tych pism, jak i ich charakter. Ponadto do wskazanych pism nie załączono jakiegokolwiek pisma stanowiącego potwierdzenie złożenia w organie opisanego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, a tym samym nie spełnił jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.