II SAB/Sz 100/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe, II. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Gminy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. wymierza Burmistrzowi Gminy grzywnę w wysokości [...] złotych, IV. zasądza od Burmistrza Gminy na rzecz skarżącego K. R. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] K. R. zwrócił się do Wójta Gminy o udostępnienie nagrania z obrad Komisji gospodarczej z dnia [...] w którym brali udział właściciele działek położonych w miejscowości, powołując się na informację Wójta Gminy, że "komisja w tym dniu była nagrywana" W dniu [...] K. R. złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wójta Gminy w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1, ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przez nieudzielanie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wniósł o: 1) zobowiązanie Wójta Gminy do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2) ukaranie Wójta Gminy winnej niezałatwienia sprawy w terminie, 3) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał między innymi, że złożył za pośrednictwem systemu ePUAP wniosek o udostępnienie nagrania z obrad komisji gospodarczej z dnia [...]. Na obrady tej komisji została przesunięta debata z sesji rady gminy dotycząca uchwalenia studium dla miejscowości. W dniu [...] Wójt Gminy M. S. poinformowała żonę skarżącego, że spotkanie komisji w tym dniu było nagrywane. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II SAB/Wa68/07 informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej i dotyczących sfery jego działalności. Żądany materiał dźwiękowy dotyczył przebiegu posiedzenia kolegialnego organu pochodzącego z wyborów powszechnych, którego jawność zabezpieczona jest art. 61 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 3 i 18 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro posiedzenie rady gminy stanowi z mocy Konstytucji informację publiczną, to stanowi ją również nagranie z jej przebiegu. Do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji ani nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył 14 dniowy terminy przewidziany w art. 13 ust. 1 ww. ustawy. Wójt stosownie do treści art. 38 K.p.a. winien ukarać winnego niezałatwienia sprawy w terminie. Wobec treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., określanej dalej również jako: "P.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny przesłał skargę do organu. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił, iż nie posiada żądanego nagrania. Wójt nie kwestionuje tego, że informował o nagrywaniu obrad Komisji, ponieważ jego wiedza opierała się na świadomości, że pracownik Urzędu Gminy zajmujący się obsługą Rady Gminy zwyczajowo na potrzeby robocze nagrywa obrady dyktafonem, również Przewodnicząca Rady Gminy informowała, że zamierza nagrywać przebieg obrad. Okazało się jednak, że pracownik na bieżąco usuwa nagrania, a Przewodnicząca Komisji proszona o udostępnienie nagrania prywatnego poinformowała, że nie ma możliwości jego udostępnienia. Z uwagi na powyższe okoliczności organ nie mógł udostępnić żądanego nagrania, ponieważ go nie posiada. Prawo dostępu do informacji oznacza dostęp do informacji już istniejącej, będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiana z prawem inicjowania działań (kontrolnych, badawczych, wystąpień do innych podmiotów) mających na celu wytworzenie przez adresata wniosku informacji jakościowo nowej i dotychczas w jego dyspozycji nieistniejącej, a której udzielenia domaga się wnioskodawca ( wyrok NSA z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt I OSK 951/2008). Natomiast brak podjęcia odpowiednich czynności związanych z udzieleniem informacji publicznej, wynikł z nieporozumienia. W Urzędzie informacje takie przekazywane są na bieżąco z zachowaniem ustawowych terminów. W tym przypadku doszło do niefortunnego przeoczenia, spowodowanego przekazaniem wniosku skarżącego przez osobę obsługującą platformę e-puap do załatwienia przez odpowiedniego urzędnika w sposób inny niż zwyczajowo przyjęty. Nie bez znaczenia była również duża ilość skarg i wniosków składanych przez skarżącego i jego żonę, co skutkowało koniecznością wykonywania szeregu dodatkowych czynności, a w konsekwencji dezorganizacja kolejności prowadzenia poszczególnych spraw. Nadto w ocenie organu jest wątpliwe, czy żądanie skarżącego dotyczy w ogóle udzielenia informacji publicznej. W wyroku z dnia 25 października 2012 r. WSA ( sygn. akt II SAB/Kr 122/12) uznał, że zapisy magnetofonowe stanowią jedynie środek pomocniczy do sporządzenia protokołu pisemnego, który to dopiero stanowi informację publiczną. W sytuacji, gdy żądany przez wnioskodawcę zapis magnetofonowy nie został dopuszczony jako format dokumentacji pracy rady i komisji w systemie kancelaryjnym urzędu w związku z tym brak jest podstaw do możliwości jego udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W piśmie procesowym z dnia [...] K. R. podniósł, że informacja o którą wnioskował dotyczyła istotnych spraw w funkcjonowaniu organu administracji publicznej i została wykonana przez pracownika Urzędu Gminy w ramach obowiązków służbowych, w czasie pracy urzędu na sprzęcie należącym do urzędu gminy. Zgodnie z wyrokiem WSA z dnia 2 czerwca 2008 r. (sygn. akt II SAB/Bd 31/07) urzędnik państwowy ma obowiązek chronić interesy państwa i słuszne interesy obywateli. Jeżeli informacja publiczna została usunięta jest to przesłanką pociągnięcia pracownika urzędu państwowego do odpowiedzialności. Jest to bowiem bezprawność działania, która polega na dopuszczeniu się czynu wbrew obowiązkom ciążącym z mocy prawa na urzędniku. Przepis art. 61 Konstytucji RP stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1) . Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Biorąc powyższe pod rozwagę, przeciwko podziałowi na sprawy publiczne i niepubliczne w ramach zawartości akt postępowania, opowiedziano się w wyroku WSA z dnia 15 października 2007 r. (sygn. akt II SAB/Kr 56/07) w którym Sąd stwierdził, że organy uprawnione do wykonywania zadań publicznych, z założenia nie podejmują innych czynności jak załatwianie spraw publicznych. Wykonywanie zadania publicznego nie może polegać na realizacji sprawy prywatnej i stąd pod pojęciem informacji o sprawie publicznej należy rozumieć również każdą czynność i każde działanie organu władzy publicznej w sferze prawa administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi do sądu administracyjnego było uzasadnione. Przedmiotem skargi jest bezczynność organu władzy publicznej , jakim jest Wójt Gminy w sprawie wniosku K. R. z dnia [...] o udostępnienie nagrania dźwiękowego z obrad Rady Gminy w dniu [...]. Najogólniej rzecz ujmując, zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie przyjmuje się zgodnie, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy zobowiązany organ nie podejmuje czynności nakazanej prawem w prawem przewidzianym terminie. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącego powinien być rozpatrzony przez Wójta Gminy na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm., dalej określanej również jako: "u.d.i.p.). Stosownie bowiem do art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, wójt gminy, jako organ władzy publicznej zobowiązany jest do udostępnienia posiadanej informacji publicznej. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, konkretne działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany, a mianowicie podmiot ten może: 1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Organ dokonuje tego w formie czynności materialno – technicznej (pismem); 2) poinformować (pismem) wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 cytowanej ustawy), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 ustawy); 3) odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 ustawy, czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej (w przypadku podmiotów niebędących organami władzy publicznej art. 16 ustawy stosuje się odpowiednio na mocy odesłania z art. 17 ust. 1), 4) może również odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ustawy. Zobowiązany podmiot działań tych winien dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13). Dopiero stwierdzenie braku podjęcia przez zobowiązany podmiot, będący adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, któregokolwiek z wyżej wskazanych działań, zgodnych oczywiście z przepisami ustawy i podjętych w jej granicach, uzasadnia skuteczność stawianego skargą zarzutu bezczynności podmiotu zobowiązanego. Jak z powyższego wynika, stwierdzenie przez adresata wniosku, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, nie stanowi przesłanki uprawniającej zobowiązany podmiot do milczenia, a zatem prezentowane w tym względzie w odpowiedzi na skargę stanowisko nie ma wpływu na wynik postępowania sądowego, skoro Wójt Gminy nie podjął żadnej czynności materialno-technicznej, nie wystosował pisma do wnioskodawcy ani nie wydał w przedmiocie wniosku decyzji administracyjnej, czyli do dnia wniesienia skargi był bezczynny. Wyjaśnić bowiem trzeba, że w przypadku, gdy podmiot zobowiązany co do informacji, którą posiada, dochodzi do wniosku, że posiadana informacja nie jest informacją publiczną to zobligowany jest do poinformowania wnioskodawcy o takiej ocenie na piśmie dlatego, że wówczas otwiera się dla wnioskodawcy droga do zaskarżenia tego pisma do sądu administracyjnego w trybie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (podobnie: podobnie wyrok NSA z 11 maja 2011 r., I OSK 189/11, LexPolonica nr 2563563). Powstały zatem na gruncie niniejszej sprawy spór czy nagranie foniczne przebiegu obrad posiedzenia komisji rady gminy jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu, wobec milczenia zobowiązanego podmiotu ma znaczenie czysto teoretyczne. Jego arbitralne rozstrzygnięcie przez Sąd powodowałoby przekształcenie rozpoznania skargi na bezczynność w rozpoznanie skargi na inny akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a, a zatem doszłoby do zmiany granic przedmiotowych sprawy. Nie przesadzając tej kwestii, skoro w prawem przewidzianej formie nie wypowiedział się zobowiązany podmiot można jednak wskazać, że w orzecznictwie i w piśmiennictwie zwraca się uwagę na znaczenie obok art. 3 ust. pkt 3 także art. 18 i art.19 u.d.i.p. regulujących zasady dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej i związanych z tym regulacji zawartych w statutach gmin co do zasad dostępu do posiedzeń rad gminy i komisji gminnych oraz wyłącznie pomocniczego, nieobjętego obowiązkiem udostępnienia charakteru nagrań posiedzeń komisji gminnych w przypadku nieuregulowania dostępu do tych nagrań w statucie gminy ( vide wyroki NSA: z dnia 17.05.2012 r., I OSK 356/12r., z dnia 2.12.2010 r., I OSK 1646/10, z dnia 16.04. 2010 r., I OSK 14/10 dostępne w Internecie na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, a ponadto: B.Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej Komentarz, LexisNexis Warszawa 2012, str. 60-61 i 211-219). W podsumowaniu powyższych rozważań stwierdzić trzeba, że wniesienie do Sądu skargi na bezczynność okazało się na tyle skuteczne, że jak wynika to z adresowanego do K. R. pisma Wójta Gminy sporządzonego w dniu [...] przesłanego sądowi wraz z odpowiedzią na skargę datowaną na [...] zobowiązany ustawą podmiot, do którego wpłynął wniosek, poinformował wnioskodawcę, że żądane nagranie z obrad Rady Gminy nie może być udostępnione, gdyż zobowiązany go nie posiada. Zdaniem Sądu, z dniem otrzymania przez skarżącego tego pisma stan bezczynności Wójta Gminy ustał. Z treści wniosku skargi o: "Zobowiązanie Wójta Gminy do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi" wynika, ze skarżący błędnie pojmuje zakres kompetencji sądu administracyjnego. Niezbędne jest zatem podkreślenie, dla wyjaśnienia treści wyroku, że sąd administracyjny rozpatrując skargi nie jest organem administracji publicznej, a zatem nie załatwia spraw administracyjnych należących do właściwości odpowiednich organów, a w przypadku przepisów o dostępie do informacji publicznej nie rozpatruje merytorycznie, w zastępstwie zobowiązanych podmiotów, wniosków o udostępnienie informacji. Zakres kompetencji sądu administracyjnego określa art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), zgodnie z którym sprawowany przez te sądy wymiar sprawiedliwości polega na kontroli administracji publicznej sprawowanej według kryterium zgodności z prawem, oraz na rozstrzyganiu sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Dlatego ustawodawca w art. 149 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającym sposób rozstrzygnięcia przez sąd w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność nie upoważnił sądu do zobowiązania bezczynnego organu do takiego usunięcia stanu bezczynności jakiego domagał się w skardze K. R., to jest do zobowiązania organu do udostępnienia żądanej informacji. Przepis ten przewiduje zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W rezultacie takiego uregulowania w art. 149 § 1 P.p.s.a treści wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oczywiste jest, że sąd nie ma podstaw prawnych do nałożenia na podmiot, bezczynny w dacie wniesienia skargi, zobowiązania do załatwienia wniosku, w sytuacji, gdy w dacie wyrokowania stan bezczynności już nie istnieje. Kwestię tę wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009, Nr 4, poz. 63). W świetle tej uchwały, w stanie prawnym obowiązującym w dacie jej podjęcia należałoby przyjąć, że w dacie wyrokowania nie istniał już stan bezczynności, a zatem zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania sądowego, bez dalszych, poza obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania, konsekwencji prawnych dla zobowiązanego. Jednakże po podjęciu powyższej uchwały stan prawny uległ zmianie. Omawiany art. 149 P.p.s.a. w dacie uchwały przewidywał, że "Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa". Przepis ten w aktualnym brzmieniu nadanym ustawami: zmieniającą ustawę Kodeks postępowania administracyjnego i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 3 grudnia 2010 r. (weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r.), a także ustawą z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (weszła w życie z dniem 12 lipca 2011 r.) stanowi natomiast, że: "§ 1. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6." Zestawienie tych norm prawnych wskazuje, że w aktualnym stanie prawnym orzekanie w przedmiocie bezczynności organu (lub innego podmiotu zobowiązanego jak ma to miejsce w przypadku przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej) wymaga od Sądu nie tylko ustalenia czy istniał stan bezczynności, ale także rozstrzygnięcia w przedmiocie stopnia spowodowanego nią naruszenia prawa i ewentualnego zastosowania środków dyscyplinujących. Stąd wypływa wniosek, że stwierdzenie, iż po wniesieniu skargi do sądu ustał stan bezczynności, nie jest równoznaczne z bezprzedmiotowością w zakresie rozstrzygnięcia czy bezczynność była rażąca i ewentualnego wymierzenia organowi grzywny. Zagadnienie to wyłożył Naczelny Sąd Administracyjny, co zostało zawarte w następujących tezach postanowienia z dnia 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12: "1. Nie można podzielić stanowiska, według którego w przypadku gdy akt został przez organ wydany przed dniem orzekania przez sąd w kwestii przewlekłości, nie jest możliwe uwzględnienie skargi na przewlekłość, ponieważ postępowanie stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. 2. Uwzględnieniem skargi, w rozumieniu art. 149 p.p.s.a. jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. 3. W sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania to sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny, stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 p.p.s.a., jeżeli nie ma podstaw do odrzucenia albo oddalenia skargi, bądź umorzenia postępowania sądowego." (LEX nr 1219576)". Dodać należy, że powyższe stanowisko jest akceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych i Sąd w niniejszej sprawie również je podziela (vide postanowienie NSA z dnia 18.06.2013 r., I OSK 114/13). Znajdując podstawę faktyczną i prawną (art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a) do umorzenia postępowania w sprawie skargi na bezczynność, Sąd rozważył zatem jaki charakter miało to zaniechanie. Zważywszy na to, że od złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej () do udzielenia pismem z dnia [...] odpowiedzi minęło kilka miesięcy, nie sposób jest bezczynności zobowiązanego podmiotu usprawiedliwiać trudnościami interpretacyjnymi przepisów ustawy, zwłaszcza że ustawa obowiązuje już dwanaście lat, a w gminie jak wynika z odpowiedzi organu istnieje zorganizowany system rozpatrywania wniosków o udostępnienie informacji publicznej. W tej sytuacji faktycznej i prawnej, lekceważenie obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej jawi się wyraziście jako rażące i wymaga reakcji dyscyplinującej ze strony Sądu. Dlatego Sąd orzekając, że bezczynność Wójta Gminy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a) jednocześnie wymierzył Wójtowi na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. grzywnę w kwocie [...], do czego był uprawniony niezależnie od tego czy skarżący o to wnosił czy nie. Przy takim rozstrzygnięciu sprawy należało również zasądzić od Wójta Gminy na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania na podstawie art. 200 P.p.s.a.