II SAB/Sz 101/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi Fundacji A. na bezczynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Fundacja[...] w D. wnioskiem z dnia [...] r. zwróciła się do Prezydenta Miasta S. na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej z prośbą o przesłanie kopii wszystkich dokumentów znajdujących się w posiadaniu organu dotyczących rejestracji i prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie wpisu wydanego przez Prezydenta Miasta S. numer [...] z dnia [...] r. W związku z powyższym wnioskiem Prezydent Miasta S. pismem przesłanym pocztą elektroniczną w dniu [...] r. zwrócił się do Fundacji o doprecyzowanie żądania, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, o udostępnienie jakich informacji wnioskuje, bowiem w aktach zgromadzonych przez Urząd znajdują się dokumenty prywatne, które nie podlegają udostępnieniu i nie stanowią informacji publicznej. W odpowiedzi na wezwanie Fundacja podała, że wnosi o udostępnienie informacji jak we wniosku, czyli skanów/kopii wszystkich dokumentów. W dniu [...] r. w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] r. organ poinformował wnioskodawcę, że udostępnieniu podlegają jedynie dokumenty urzędowe, które w załączeniu przekazuje, tj. skan dokumentu z 29 maja 2006 r. oraz skan dokumentu z 31 sierpnia 2011 r. Pozostałe dokumenty zgromadzone w aktach przez są dokumentami prywatnymi, które nie podlegają udostępnieniu i nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu zapisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.). W załączeniu wnioskodawcy przekazano zanonimizowane skany zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nr [...] dot. "[...] " M. Z. oraz zaświadczenia o zmianie we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nr [...] dot. "[...] " M. Z.. Fundacja "[...] " w D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na bezczynność Prezydenta Miasta S. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej, o jaką wystąpiła wnioskiem z dnia [...] r. Uzasadniając skargę skarżąca Fundacja wskazała, że w odpowiedzi na jej wniosek organ w dniu [...] r. udostępnił jej zanonimizowane skany dwóch stron, zaś co do pozostałych organ stwierdził, iż są to "dokumenty prywatne" i ich faktycznie nie udostępnił. Zdaniem skarżącej, z takim stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić, gdyż organ odmawiając udostępnienia informacji publicznej powinien wydać decyzję administracją zgodnie z art. 16 u.d.i.p. Ponadto, organ w sposób nie uprawniony dokonał anonimizacji przesłanych dokumentów w zakresie adresu przedsiębiorcy; imienia i nazwiska osoby upoważnionej. Organ błędnie przyjął, iż dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej. Tymczasem objęte prawem dostępu do informacji publicznej z art. 61 ust. 2 Konstytucji RP są wszystkie dokumenty, na których organ pracuje, dzięki którym może wykonywać swoje zadania lub w których realizację zadań dokumentuje (pamiętając o podstawach do ograniczenia dostępu decyzją). Innymi słowy, według skarżącej, dla nadania dokumentowi waloru "publiczności" nie ma znaczenia, czy jest to dokument prywatny, czy urzędowy. Informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do realizowania powierzonych mu prawem zadań (wyrok NSA z dn. 3 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 2311/12). W momencie, gdy dokument jest wykorzystywany przez organ władzy publicznej w jakikolwiek sposób, staje się on informacją publiczną i podlega udostępnieniu. Taki pogląd dominował w orzecznictwie sądów administracyjnych por. wyroki NSA z 9 lutego 2007 r. o sygn. akt I OSK 517/06, a także z 7 grudnia 2010 r. o sygn. I OSK 1774/10. Bardzo dobrze oddaje go fragment wyroku NSA z 2 czerwca 2011 r. (sygn. I OSK 281/11), tj.: " (...) osoba fizyczna, czy też prowadząca działalność gospodarczą dostarczając dokument do organu publicznego musi liczyć się z tym, że stanie się on informacją dostępną powszechnie". W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta S. wskazał, że skarga jest bezzasadna i jako taka winna zostać oddalona. Zdaniem organu, mając na uwadze art. 61 Konstytucji RP, polski ustawodawca ustanawiając prawo do informacji publicznej, przyjął rozwiązanie oparte na koncepcji wglądu obywateli w dokumenty publiczne. Stanowisko to wzmacnia brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. określając jedno z uprawnień tworzących prawo do informacji publicznej jako uprawnienie do wglądu do dokumentów. Jednakże nie można utożsamiać "wglądu do dokumentów" z "wglądem do akt sprawy" rozumianych zbiór dokumentów. Nie sposób więc przyjąć, aby informacje objęte wnioskiem z dnia [...] r. w zakresie dotyczącym pism podmiotu prywatnego stanowiły informację publiczną, bezpośrednio odnoszącą się do wykonywania przez organ zadań publicznych wskazanych w obowiązujących przepisach prawa lub do gospodarowania mieniem. Odnosząc się do przywołanego przez skarżącego w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2013 r. I OSK 2311/12 organ wyjaśnił, że został on wydany w innych okolicznościach faktycznych i prawnych. Według organu, pisma i wnioski pochodzące od osoby prywatnej w żaden sposób nie dotyczą działań organu związanych z tworzeniem aktów normatywnych czy gospodarowaniem mieniem publicznym, w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1 b u.d.i.p. Następnie, organ zwrócił uwagę na orzeczenie, odnoszące się do wniosków dotyczących planów zagospodarowania przestrzennego miasta, w którym Naczelny Sąd Administracyjny ustalił, że wnioskom takim nie można przypisać cech dokumentu publicznego i jako dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a także powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. I OPS 7/13. Organ wyjaśnił dalej, że w orzecznictwie ugruntował się pogląd, że informacji publicznej nie stanowią wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej. Nie jest przy tym istotne, jakiego rodzaju postępowanie wszczyna dokument prywatny (administracyjne, skargowe czy inne) i czy w ogóle wszczyna, bądź też, jakiej czynności organu oczekuje podmiot, składając dokument prywatny. Odnosząc się do zarzutu nieuprawnionej anonimizacji przesłanych dokumentów organ wskazał, że z urzędu zobowiązany jest do ochrony prywatności osób fizycznych. Na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2016 r., poz. 960), udostępnieniu przez C. nie podlegają dane takie jak numer pesel, data urodzenia oraz adres zamieszkania przedsiębiorcy, o ile nie jest taki sam, jak pozostałe adresy wskazane w art. 25 ust. 1, czyli jak adres do doręczeń, czy adresy pod którymi wykonywana jest działalność gospodarcza. W okolicznościach sprawy adres wykonywania działalności gospodarczej różnił się od podanego przez przedsiębiorcę adresu jego zamieszkania. Nieprawidłowa jest interpretacja przepisów, w myśl której są one dostępne w ramach dostępu do informacji publicznej. Podobnie w przypadku imienia i nazwiska osoby prywatnej będącej upoważnioną do odbioru zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Dane osoby fizycznej w żaden sposób nie są związane z działalnością organu publicznego, ani nie dotyczą sprawy publicznej. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że odmawiając udostępnienia informacji publicznej powinien wydać decyzję administracyjną zgodnie z art. 16 u.d.i.p., organ wyjaśnił, że jeżeli żądanie strony nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej to nie ma podstaw do wydawania decyzji, lecz należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (tak: wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2010 r., I OSK 385/10). Podsumowując organ wskazał, że w niniejszej sprawie organ udzielił skarżącej żądanej informacji, a ponadto wyjaśnił z jakich przyczyn nie można uznać pozostałych żądanych informacji za informację publiczną, a co za tym, ich udostępnić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje: Przedmiotem skargi Fundacji "[...] " jest bezczynność Prezydenta Miasta S. w zakresie udostępnienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.) - zwanej w skrócie jako "u.d.i.p.", kopii wszystkich dokumentów znajdujących się w posiadaniu tego organu dotyczących rejestracji i prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie wpisu wydanego przez Prezydenta Miasta S.nr [...] z dnia [...] r. Skarga okazała się niezasadna, albowiem organowi nie można przypisać stanu bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia [...] r. Przypomnieć należy, że w myśl art. 1 ust.1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej są organy władzy publicznej. Niewątpliwie takim organem jest Prezydent Miasta S. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Według art. 14 ust. 1 u.d.i.p, udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem. Natomiast u.d.i.p. przewiduje załatwienie wniosku poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania (art. 14 ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1). Z kolei jeśli żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, to wniosek podlega załatwieniu poprzez pisemne powiadomienie wnioskodawcy. Podobnie, gdy podmiot zobowiązany nie posiada wnioskowanej informacji publicznej, albo jeżeli zaistnieją warunki określone w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc inne ustawy określają odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, podmiot zobowiązany winien tylko pisemnie poinformować o tym wnioskodawcę. Należy wyjaśnić, że jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, co do zasady informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jest nią treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich, i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich (vide: wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1741/13). Ponadto, ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. podjął próbę dookreślenia poprzez wyliczenie, jakie informacje i dokumenty podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna. Tak więc udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu Kodeksu Karnego, c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych. Wyliczenie, jak już wspomniano, ma jedynie charakter przykładowy. Nie obejmuje ono wszystkich przypadków, w których informacja podlega udostępnieniu. Dlatego też, w każdym przypadku rozpatrzenie konkretnego wniosku o udostępnienie informacji wymaga szczegółowej analizy. Dopiero w jej wyniku organ ustala, czy żądana informacja ma charakter publiczny, a w dalszej kolejności jakie normy regulują tryb jej udostępnienia. Zdaniem Sądu, trafnie uznał organ, że nie wszystkie informacje objęte wnioskiem skarżącej z dnia [...] r. stanowiły informację publiczną. Nie stanowią bowiem informacji publicznej pisma składane przez podmiot prywatny (osobę fizyczną) do organu ewidencyjnego tytułem zgłoszenia o dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, bądź zgłoszenia zmian w dotychczasowym wpisie w ewidencji dokonywanych w oparciu o przepisy ustawy regulującej rejestrację przedsiębiorcy w ewidencji działalności gospodarczej. Żądanie skarżącej dotyczące udostępnienia wszystkich dokumentów składanych do organu w związku z rejestracją działalności gospodarczej obejmuje przede wszystkim pismo wszczynające procedurę rejestracji, tj. wniosek o wpis do ewidencji działalności gospodarczej dot. "[...] " M. Z. oraz wniosek o zmianę danych w tym wpisie złożonych przez ww. podmiot w trybie ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. z 1999 r., Nr 101, poz. 1178). Zgodnie z art. 7b ust. 2 pkt 1-4 ww. ustawy, wniosek taki musiał zawierać oznaczenie przedsiębiorcy oraz jego numer ewidencyjny pesel, o ile taki posiada, numer NIP przedsiębiorcy, o ile taki posiada, oznaczenie miejsca zamieszkania i adresu przedsiębiorcy, a jeżeli stale wykonuje działalność poza miejscem zamieszkania - również wskazanie tego miejsca i adresu zakładu głównego, oddziału lub innego miejsca, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej zgodnie z Polską Klasyfikacją Działalności (PKD), wskazanie daty rozpoczęcia działalności gospodarczej, numer telefonu kontaktowego i adres poczty elektronicznej, o ile przedsiębiorca posiada. Zdaniem Sądu, przedmiotowy wniosek (ewentualnie inne dodatkowe dokumenty, jeśli były składane), stanowią dokument prywatny, wytworzony przez podmiot dokonujący zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej, lub zgłoszenia zmian w tej ewidencji, który nie posiada ani przymiotu informacji wyszczególnionej w art. 6 u.d.i.p. (ani zbliżonej do tego wyszczególnienia), ani nie stanowi informacji pochodzącej od organu w rozumieniu art. 4. Jest to co prawda dokument skierowany do organu, jednakże dotyczy sfery faktów prywatnego podmiotu (osoby fizycznej) i stanowi materiał do powstania aktu będącego formą działalności organu – wpisu danego przedsiębiorcy do ewidencji, bądź odmowy dokonania wpisu, która następuje decyzją. Dopiero rozstrzygniecie pochodzące od organu (rejestracja przedsiębiorcy, bądź decyzja odmowna) będzie stanowiło informację publiczną w rozumieniu art. 6 (por. wyrok NSA z dnia 31 lipca 2013 r., I OSK 2770/13). Słusznie też uznał organ, że imię i nazwisko osoby prywatnej będącej upoważnioną do odbioru zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nie są związane z działalnością organu publicznego, ani nie dotyczą sprawy publicznej. Podkreślić należy, że znaczna część informacji podanych we wniosku osoby o rejestrację działalności gospodarczej, z chwilą wpisu do ewidencji takiej działalności staje się informacją jawną, dostępną dla osób trzecich, albowiem ewidencja (czy rejestr) przedsiębiorców, czy to pod rządami ustawy Prawo działalności gospodarczej, czy już ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, która zastąpiła ww. ustawę - jest jawna. Przypomnieć należy, że ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807) weszła w życie 21 sierpnia 2004 r., z tym że część przepisów zaczęła obowiązywać z dniem 1 stycznia 2005 r., z dniem 1 stycznia 2007 r. lub z dniem 1 lipca 2011 r. Zgodnie z ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2009 r. Nr 18 poz. 97) z dniem 1 lipca 2011 r. utworzono Centralną Ewidencję i Informację o Działalności Gospodarczej, zwaną dalej "C." . Obowiązujący do 7 marca 2009 r. art. 69 ww. ustawy zmieniającej stanowił, że przedsiębiorcę wpisanego do ewidencji działalności gospodarczej przed dniem 31 marca 2009 r. organ ewidencyjny wpisuje z urzędu do ewidencji działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zadaniem C. jest: 1) ewidencjonowanie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi; 2) udostępnianie informacji o przedsiębiorcach i innych podmiotach w zakresie wskazanym w ustawie; 3) umożliwienie wglądu do danych bezpłatnie udostępnianych przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego; 4) umożliwienie ustalenia terminu i zakresu zmian wpisów w C. oraz wprowadzającego je organu. W art. 25 ww. ustawy, ustawodawca określił co podlega wpisowi do C.. Stosownie do art. 37 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy, C. udostępnia zawarte w niej dane i informacje określone w art. 25 ust. 1, z wyjątkiem numeru PESEL, daty urodzenia oraz adresu, adresu zamieszkania, o ile nie jest on taki sam jak miejsce wykonywania działalności gospodarczej pozostałe adresy wskazane w art. 25 ust. 1 pkt 5, oraz danych kontaktowych, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 6, w przypadku gdy, podając je, osoba uprawniona sprzeciwiła się ich udostępnianiu w C.. Według art. 37 ust. 4, dane i informacje, o których mowa w art. 25 ust. 1, z wyjątkiem danych wymienionych w ust. 1 pkt 1, oraz informację o zakończeniu wykonywania działalności gospodarczej C. udostępnia niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni roboczych od dnia dokonania do niej wpisu. Zgodnie z art. 38 ust. 1 i ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, dane i informacje udostępniane przez C. są jawne. Każdy ma prawo dostępu do danych i informacji udostępnianych przez C.. Dane i informacje, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 2, są udostępniane na stronie internetowej C.. W myśl zaś art. 38 ust. 4 i ust. 4a tej ustawy, zaświadczenia o wpisie w C. dotyczące przedsiębiorców będących osobami fizycznymi w zakresie jawnych danych, o których mowa w art. 25 ust. 1, mają formę dokumentu elektronicznego albo wydruku ze strony internetowej C.. Natomiast zaświadczenia o wpisie do C. dotyczące przedsiębiorców będących osobami fizycznymi w zakresie danych, o których mowa w art. 25 ust. 1, mają formę dokumentu elektronicznego albo wydruku ze strony internetowej C. i mogą je uzyskać jedynie przedsiębiorcy, których te dane dotyczą, lub osoby uprawnione. Jak wynika z podanych wyżej przepisów każdy ma prawo dostępu do danych i informacji udostępnianych przez C.. Każdy podmiot bez konieczności wykazywania interesu prawnego, może uzyskać te dane w granicach przedmiotowo określonych. W ocenie Sądu, właściwym trybem uzyskania informacji o wpisie do ewidencji działalności objętej wnioskiem skarżącej jest ustawa o swobodzie działalności gospodarczej, która w sposób wyczerpujący i kompleksowy reguluje dostęp osób trzecich do informacji o działalności gospodarczej osób fizycznych. Organ przekazał wnioskodawcy skany wpisów do ewidencji działalności gospodarczej, zanonimizowanych w sposób odpowiadający wymogom aktualnie obowiązującej ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, czyli z wyłączeniem danych o których mowa w art. 37 tej ustawy, co stanowi o prawidłowym załatwieniu wniosku skarżącej. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". Z podanych względów, Sąd uznał, że Prezydent Miasta S. nie pozostawał w stanie bezczynności wobec wniosku skarżącej, albowiem poinformował Fundację, że cześć wnioskowanych przez nią dokumentów stanowi tzw. dokument prywatny i z tym stanowiskiem, jak już wyżej wskazano, Sąd w pełni się zgadza. Informacje od osoby fizycznej podawane w ramach postępowania rejestracyjnego w ewidencji działalności gospodarczej nie są informacją publiczną podlegającą upublicznieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, ale tzw. dokumentami wewnętrznymi. Konsekwencją stwierdzenia, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, jest niedopuszczalność załatwienia wniosku strony w formie decyzji administracyjnej, ponieważ przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. swoją regulacją nie obejmuje sytuacji, w której żądana informacja nie jest informacją publiczną. W wypadku ustalenia, że informacja, o której udzielenie strona zwróciła się nie jest informacją publiczną, stanowisko organu odmawiające jej udzielenia powinno być wyrażone w formie pisemnej odpowiedzi, zawierającej argumentację w przedmiotowym zakresie, co organ niezwłocznie uczynił. W tym stanie rzeczy, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstaw art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.