II SAB/Sz 11/06

Dnia 2 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy postanawia; odrzucić skargę M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] polegającą na nie załatwieniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z dnia [...] r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalno usługowego przy ul. [...] w [...] wzniesionego w [...] r. Skarżący wskazał, że organ odpowiadając na jego pisma twierdzi, że nie musiał wydawać zezwolenia na użytkowanie budynku, bowiem pozwolenie na budowę nie nakładało na inwestora obowiązku uzyskania takiego pozwolenia. Ponadto skarżącemu jako osobie fizycznej nie przysługują uprawnienia do zgłaszania sprzeciwów i zaskarżania decyzji bądź ich braku w niniejszej sprawie. Skarżący podniósł, że wobec nie nadania biegu ww. wnioskowi inwestor posługuje się nim jako dokumentem legalizującym stan istniejący w sprawie [...] inwestora i skarżącego, toczącej się od [...]r. Tymczasem do wniosku inwestora z dnia [...]r. nie załączono wielu wymaganych Prawem budowlanym dokumentów, w szczególności oświadczeń inwestora [...], a obowiązek zawiadomienia tych organów wynika z art. 56 ust. 1 ustawy. . Prezydent Miasta [...] w piśmie z dnia [...]r. wskazał, że decyzją z dnia [...] r. Nr [...] udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalno -usługowego na [...], zmienionej następnie decyzją z dnia [...]r. Nr .[...]. W dniu [...] r. inwestor zawiadomił organ o przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego, jednocześnie wnosząc o wydanie pozwolenia na użytkowanie. W związku z załączonymi do zawiadomienia oświadczeniami kierownika budowy, że roboty budowlane w budynku [...] zostały wykonane zgodnie z projektem oraz sztuką budowlaną, organ rozpatrywał ten wniosek jak zawiadomienie o zakończeniu budowy i nie wniósł sprzeciwu do zawiadomienia, ponieważ na inwestora nie został nałożony obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Takie stanowisko organu wynikało z treści art. 55 Sygn, akt II SAB/Sz 11/06. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz, 414 z późn. zm.) w wersji obowiązującej na dzień zgłoszenia, zgodnie z którym uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego było wymagane, jeżeli właściwy organ nałożył na inwestora taki obowiązek w wydanym pozwoleniu na budowę (art 55 ust. 1 pkt 1) lub stwierdził, że zgłoszony przez inwestora obiekt budowlany został wykonany z naruszeniem warunków, określonych w pozwoleniu na budowę lub wydał, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 71 ust. 3, decyzję nakazującą dokonanie określonych czynności, zmian lub przeróbek (art. 55 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy). W sprawie będącej przedmiotem skargi przesłanki te nie zachodziły, dlatego organ nie wniósł sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność dotyczącą: decyzji administracyjnych; 2) postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty: 3) postanowień 'wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2). Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Innymi słowy istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego dla podmiotu wnoszącego skargę, można wywieść określone prawa lub obowiązki. W myśl art. 59 ust 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2015 ze zm.).. stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Okoliczności przytaczane w skardze nie uzasadniają interesu prawnego M. S.. Skarżącemu nie przysługują uprawnienia strony postępowaniu administracyjnym którego skarga dotyczy i tym samym nie przysługuje mu prawo do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu w tej sprawie. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 .§ 1. pkt. § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.