II SAB/Sz 11/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o cofnięcie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata przyznanego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 marca 2014 r. sygn. akt II SAB/Sz 11/14 w sprawie ze skargi J. C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 2/14 odrzucającym skargę J. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wyłączenia Prezesa i członków SKO p o s t a n a w i a cofnąć przyznane skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata Postanowieniem z dnia 14 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę J.C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 2/14 odrzucającym Jego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wyłączenia Prezesa i członków SKO. W dniu 26 lutego 2014 r. skarżący złożył wniosek, opatrzony datą 24 lutego 2014 r., o przyznanie prawa pomocy. W nadesłanym na wezwanie Sądu wypełnionym formularzu PPF podał, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 21 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał prawo pomocy skarżącemu we wnioskowanym zakresie. W piśmie z dnia 9 kwietnia 2014 r. skarżący oświadczył, że składa sprzeciw od ww. postanowienia Sądu. Jednocześnie podkreślił, że "nie chce adwokata z urzędu do obrony Jego interesu przed Sądem, gdyż adwokaci będą ograniczali możliwość obrony i działania pokrzywdzonego przed Sądem", nie mniej prosi o przyznanie adwokata do wniesienia skargi konstytucyjnej. Sąd mając na uwadze treść ww. pisma, zobowiązał skarżącego do złożenia oświadczenia, czy pismo z dnia 9 kwietnia 2014 r. stanowi zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2014 r., czy stanowi cofnięcie wniosku z dnia 24 lutego 2014 r. (uzupełnionego dnia 5 marca 2014 r.) o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata i zwolnienia od kosztów sądowych - w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania pod rygorem przyjęcia, że pismo to stanowi cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie Sąd poinformował, że właściwym do rozpoznania wniosku o przyznanie adwokata celem sporządzenia skargi konstytucyjnej jest sąd rejonowy miejsca zamieszkania wnioskodawcy, co wynika wprost z art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz.643 ze zm.), a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, do którego wniosek został skierowany. Korespondencja Sądu zawierająca wezwanie do sprecyzowania przedmiotu pisma została doręczona skarżącemu w dniu 9 kwietnia 2014 r. (k. 44 akt sądowych). W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu, J.C. w piśmie z dnia 2 maja 2014 r., oświadczył, że "żąda rozpoznania poprzez Sąd Jego pisma Sprzeciw z dnia 9.04.14" Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. W orzecznictwie reprezentowane jest stanowisko, że powołany wyżej przepis należy rozumieć szeroko, nie ograniczając pojęcia "okoliczności" wyłącznie do przesłanek materialnych będących podstawą przyznania stronie prawa pomocy, w tym w szczególności do oceny sytuacji majątkowej strony (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1366/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd mając na uwadze formalnoprawne przesłanki zastosowania instytucji prawa pomocy uznał, że do takich okoliczności należy zaliczyć zrzeczenie się przez wnioskodawcę z przyznanego już prawa pomocy. Wskazać należy, że prawo pomocy przyznawane jest wyłącznie na wniosek, a tym samym wnioskodawca jako dysponent wniesionego wniosku, może zrezygnować z przyznanego prawa pomocy poprzez złożenie stosownego oświadczenia o jego cofnięciu. Cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy, po jego rozpoznaniu powoduje, że przestaje istnieć podstawa przyznanego prawa pomocy, co oznacza zmianę okoliczności, o której mowa w art. 249 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżący, po otrzymaniu postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie całkowitym, w piśmie z dnia 9 kwietnia 2014 r. wskazał, że wnosi od orzeczenia sprzeciw, albowiem nie potrzebuje adwokata z urzędu w niniejszej sprawie. Sąd powyższe pismo potraktował jako oświadczenie o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z uwagi na rygor określony w zobowiązaniu Sądu wzywającym do sprecyzowania charakteru pisma, którego skarżący nie wykonał. Z kolei złożenie oświadczenia o cofnięciu wniosku, oznacza rezygnację z realizacji przyznanego już prawa pomocy. W tej sytuacji uznać należy, że nastąpiła zmiana okoliczności będących podstawą wydania w sprawie postanowienia z dnia 21 marca 2014 r., co uzasadnia cofnięcie przyznanego prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 263 w zw. z art. 249 P.p.s.a.