II SAB/Sz 110/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. w przedmiocie rozpoznania odwołania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S., na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej złożył A. G., posiadającej dotychczas status funkcjonariusza Służby Celnej, propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej, tj.: umowa o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku kontrolera skarbowego w Dziale Obsługi Bezpośredniej w Drugim Urzędzie Skarbowym w K.. Pismo zawierające ww. propozycję zostało doręczone A. G. w dniu 30 maja 2017 r. Pismem z dnia 30 maja 2017 r. A. G. wezwała Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. do złożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej - w formie decyzji administracyjnej, a nadto złożyła odwołanie od ww. pisma z dnia [...] r. zawierającego, jej zdaniem, decyzję o zwolnieniu jej ze służby. Pismem z dnia 8 czerwca 2017 r. poinformowano A. G., że przepisy ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej nie przewidują trybu odwoławczego od przedkładanej funkcjonariuszowi propozycji zatrudnienia. W dniu 5 czerwca 2017 r. A. G. złożyła oświadczenie o przyjęciu propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia. Pismem z 29 sierpnia 2017 r. A. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie określając ją jako "skarga na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. (DIAS) polegającą na braku czynności procesowych w sprawie odwołania od decyzji administracyjnej o zwolnieniu ze służby zawartej w propozycji pracy z dnia [...] r." W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że przedłożona jej propozycja jest w istocie decyzją administracyjną o zwolnieniu jej ze służby, bowiem tak istotna ingerencja w stosunek służbowy, jaką jest przydzielenie funkcjonariuszowi zadań w ramach innego stosunku niż stosunek służby, tj. stosunku pracy, wymaga wydania decyzji. W związku z powyższym skarżąca złożyła od niej odwołanie, jednak Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. go nie rozpoznał, ani też nie przesłał go do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Zdaniem skarżącej, w przepisie art. 165 ust. 3 i 7 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej wyraz "odpowiednio" wyznacza zakres stosowania wskazanego przepisu, określając oddzielnie sytuację prawną pracowników oraz funkcjonariuszy. Organ winien był zatem złożyć wszystkim pracownikom propozycje pracy, a wszystkim funkcjonariuszom – propozycje służby. Niezależnie bowiem od tego, czy skarżąca propozycję pracy przyjmie czy odrzuci, jej rezultatem będzie zwolnienie jej ze służby, tj. pozbawienie jej dotychczasowego statusu funkcjonariusza. DIAS nie chce przekazać jej odwołania do Szefa KAS w trybie art. 133 K.p.a. ani też nie chce się uznać za organ właściwy do rozpoznania sprawy. O tym, iż sprawę powinien rozpatrzyć Szef KAS świadczy treść przepisu art. 276 ust. 2 ustawy o KAS, który wprost wskazuje iż w przypadku wydania decyzji o zwolnieniu z służby funkcjonariusz może złożyć odwołanie do Szefa KAS. Gdyby zaś przyjąć, iż wskazany przepis art. 276 ust. 2 nie miałby zastosowania, to wówczas DIAS powinien uznać się za organ właściwy do rozpoznania sprawy i rozpatrzyć ją w trybie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (niezależnie od nazwy złożonego środka odwoławczego). Funkcjonariusze którzy otrzymali propozycje służby w okresie między 1 marca 2017 a 31 maja 2017 mogli się od niej odwoływać właśnie do DIAS w formie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 169 ust. 4 ustawy wprowadzającej KAS. Na tej podstawie ewentualnie DIAS mógłby uznać się za właściwy. Skarżąca zaznacza też, iż wyczerpała formalną drogę pism umożliwiających złożenie skargi na wskazaną wyżej bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. zagadnienie przekazane przez skarżącą do oceny prawnej Sądu nie poddaje się kognicji sądu administracyjnego z uwagi na brak właściwości tego sądu do rozpoznania przedmiotu skargi (art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), albowiem brak jest podstaw, by propozycję pracy z dnia [...] r. zakwalifikować jako decyzję administracyjną albo akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Badanie merytoryczne złożonej skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności, w szczególności ocena czy skarga dotyczy sprawy objętej kontrolą sądu administracyjnego. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 P.p.s.a, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Granice sprawy określa wskazany w treści skargi przedmiot i rozpatrując konkretną skargę sąd jest tymi granicami związany. W niniejszej sprawie prawnej analizie Sądu jest zatem poddana wskazana w skardze bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. w przedmiocie rozpoznania odwołania A. G. od jego pisma, zawierającego propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia skarżącej (po przekształceniach organizacyjno-prawnych dotychczasowych instytucji celno-skarbowych wprowadzonych ustawą z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz ustawą z 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej) w ramach korpusu służby cywilnej. Zdaniem skarżącej, skierowane do niej, tj. jako funkcjonariusza służby celnej, pismo Dyrektora IAS w S. z dnia [...] r. stanowi decyzję administracyjną, którą zakwestionowała złożonym odwołaniem, którego organ wydający decyzję nie rozpatrzył ani nie nadał właściwego biegu, wobec czego pozostaje bezczynny. Rozpatrując niniejszą skargę należy zaznaczyć, iż granice kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i 5 P.p.s.a., jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (§ 2a), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Ponadto, zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 5 P.p.s.a. sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach, między innymi: 1) wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej; 2) wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi; 3) odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa. Katalog wymienionych wyżej aktów i czynności jest wyczerpująca (zamknięty), co oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych sprawach z zakresu działalności administracji publicznej, niż określone powyżej, nie podlega kontroli sądów administracyjnych i zostanie odrzucona. W świetle art. 3 § 2 pkt. 8 i 9 P.p.s.a., bezczynność może stać się przedmiotem skargi tylko w takim zakresie, w jakim dotyczy niewykonywania zadań w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt. 1 - 4 P.p.s.a. (decyzje administracyjne, określonego rodzaju postanowienia oraz akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa) lub w przepisach szczególnych, do których odnosi się art. 3 § 2 pkt 9 i art. 3 § 3 P.p.s.a. Przedmiotem niniejszej sprawy jest zarzucana w skardze bezczynność organu polegająca na braku rozpoznania odwołania skarżącej od pisma zawierającego propozycję zatrudnienia, które - w jej ocenie - jest decyzją administracyjną o zwolnieniu jej ze służby, obejmująca też nieprzekazanie odwołania właściwemu organowi odwoławczemu. Konieczne jest zatem rozważenie, czy skierowane do skarżącej pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. jest decyzją administracyjną. Powyższa kwestia okazała się kontrowersyjna w orzecznictwie sądów administracyjnych. W niektórych przypadkach sądy te uznawały pisma dyrektora IAS jako akt lub czynność wskazaną w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.; w innych uznawano je za decyzję, o której mowa w pkt 1 ww. przepisu. Takie stanowisko zajął m.in. tutejszy Sąd w wyroku z dnia 4 października 2017 r. sygn. II SA/Sz 897/17. Stanowisko to, jak też stanowisko, że skierowane do funkcjonariuszy służby celnej pisma z propozycją warunków zatrudnienia funkcjonariusza w korpusie służby cywilnej stanowi akt lub czynność, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. nie znalazły uznania w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpatrującego skargi od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych prezentujących przedstawione wyżej stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny uznał natomiast za trafne rozstrzygnięcia sądów I instancji odrzucające skargi wniesione w tych sprawach, uznając iż przedmiot tych skarg nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA z dnia 9 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 2793/17, z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 105/18; z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 124/18; z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 192/18; z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 101/18, z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 98/18 (opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl), w sprawach tych sądy zajęły stanowisko, że propozycja nowych warunków zatrudnienia stanowi jedynie ofertę będącą elementem szerszego procesu zmierzającego do pozostawienia funkcjonariusza w stosunku zatrudnienia. Sama propozycja nie kształtuje ostatecznie sytuacji prawnej funkcjonariusza, sama przez się nie zmienia dotychczasowej sytuacji, zatem nie jest ani decyzją ani żadnym innym aktem wskazanym w art. 3 § 2 P.p.s.a. Stanowisko to sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał za przekonywujące, wobec czego odstąpił od stanowiska wyrażonego w przywołanym wyżej wyroku z dnia 4 października 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 897/17. Rozpatrując niniejszą sprawę należy rozważyć sporną kwestię nie tylko na tle art. 104 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017, poz. 1257), zwanej dalej "K.p.a.", zgodnie z którym decyzja administracyjna rozstrzyga sprawę co do jej istoty z czego wynika, że jest władczym rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, określającym prawa i obowiązki podmiotu, podlegającym egzekucji w razie jego nierespektowania ale również w aspekcie przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) - zwanej dalej "ustawą wprowadzającą", która stanowiła podstawę złożenia kwestionowanej przez skarżącą propozycji pracy. Należy zatem wskazać, że ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U z 2016 r., poz. 1947 ze zm.) dokonała głębokiej reformy finansów publicznych w zakresie przebudowy aparatu skarbowego, w szczególności doprowadziła do połączenia Służby Celnej i administracji podatkowej. W jej wyniku doszło do konsolidacji dotychczasowej Służby Celnej i skarbowej oraz urzędów kontroli skarbowej. Zgodnie z ww. ustawą Krajowa Administracja Skarbowa (KAS) to wyspecjalizowana administracja rządowa wykonująca zadania z zakresu realizacji dochodów podatkowych, należności celnych, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych. KAS ma zajmować się ochroną interesów Skarbu Państwa i ochroną obszaru celnego Unii Europejskiej, ma zapewnić obsługę i wsparcie podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu obowiązków podatkowych oraz obsługę i wsparcie przedsiębiorcy w prawidłowym wykonywaniu obowiązków celnych. W ramach KAS została wyodrębniona Służba Celno-Skarbowa, będąca jednolitą i umundurowaną formacją, którą tworzą funkcjonariusze. Tak szeroka zmiana ustrojowa w płaszczyźnie finansów publicznych wymusiła także konieczność dostosowania dotychczasowego stanu kadrowego Służby Celnej i administracji podatkowej do nowej struktury organizacyjnej i zadań nałożonych na organy KAS (art. 11 ust. 1 ww. ustawy). Nastąpiło to w drodze regulacji prawnych zawartych w rozdziale 3 ustawy wprowadzającej. Zgodnie z art. 165 ust. 3 ww. ustawy, z dniem wejścia w życie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych stają się (z zastrzeżeniem art. 170) odpowiednio pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej albo funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej i zachowują ciągłość pracy i służby. W sprawach wynikających ze stosunku pracy i stosunku służbowego stosuje się przepisy dotychczasowe. Z kolei zgodnie z art. 165 ust. 7 tej ustawy m.in. dyrektor izby administracji skarbowej składa odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Zgodnie z art. 169 ust. 4 tej ustawy propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby. W myśl art. 170 ust. 1 ustawy wprowadzającej, stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają: 1) z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby; 2) po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik albo funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r. Pracownik albo funkcjonariusz, któremu przedstawiono propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, składa w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji. Niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby (art. 170 ust. 2). W przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby, a pracownikom oraz funkcjonariuszom przysługują świadczenia należne odpowiednio w związku z likwidacją urzędu albo zniesieniem jednostki organizacyjnej w rozumieniu ustawy uchylanej w art. 159 pkt 3 (art. 170 ust. 3 i 4). W niniejszej sprawie pismem z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy - Przepisy wprowadzające, przedstawił skarżącej propozycję określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej. W świetle przedstawionych wyżej wywodów, pismo to nie ma charakteru decyzji administracyjnej, ani aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Samo przez się nie rozstrzyga bowiem o prawach i obowiązkach jego adresata jak też nie podlega wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej. Zawiera propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia i dotyczy sprawy wynikającej z podległości służbowej pomiędzy przełożonym a podwładnym. Kierując pismo z propozycją nowych warunków zatrudnienia Dyrektor KAS działał zatem w charakterze pracodawcy, a nie jako organ administracji publicznej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny m.in. we wskazanych wyżej orzeczeniach pisma kierowane przez organy wskazane w art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej do podległych im pracowników lub funkcjonariuszy są "ofertami" nowych warunków zatrudnienia, wynikających z wprowadzonej reformy administracji skarbowej. Nie kształtują one sytuacji prawnej adresatów, nie wywołują też w stosunku do nich skutków o charakterze prawno-kształtującym. Przyjęcie lub odrzucenie tej "oferty" zależy od woli jej adresata i dopiero zajęcie przez niego stanowiska wprowadza zmiany w jego sytuacji. Czynność polegająca na przedstawieniu propozycji zatrudnienia nie stanowi zatem aktu władczego dyrektora izby administracji skarbowej a jedynie propozycję mającą na celu nawiązanie z funkcjonariuszem stosunku pracy w miejsce istniejącego dotychczas stosunku służbowego. Ustawodawca pozostawił uznaniu szefa danej jednostki organizacyjnej KAS rozstrzygnięcie o tym, jaka to będzie propozycja - zatrudnienia czy służby. Innymi słowy, ustawodawca mając na uwadze cel i potrzeby związane z przeprowadzeniem reformy administracji skarbowej nie wykluczył prawnej możliwości złożenia funkcjonariuszowi celnemu propozycji zatrudnienia w ramach stosunku pracy, a nie służby. W tym kontekście użyty w art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej wyraz "odpowiednio" dotyczy właściwości organu, w dyspozycji którego pozostają pracownicy i funkcjonariusze, którym należy złożyć propozycję i nie ogranicza tego organu w wyborze proponowanej podstawy zatrudnienia. Nie wynika z niego, że w przypadku funkcjonariuszy przedkładana propozycja może dotyczyć wyłącznie nowych warunków służby. Propozycja nowych warunków zatrudnienia, skierowana do osoby posiadającej wcześniej status funkcjonariusza nie stanowi też aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., ponieważ nie dotyczy bezpośrednio praw i obowiązków administracyjnoprawnych wynikających z przepisów prawa, a przede wszystkim pozostaje w sferze podległości służbowej, w których sądy administracyjne nie są właściwe (art. 5 pkt 2 P.p.s.a.). Konsekwencją powyższego jest niemożność złożenia odwołania przez funkcjonariusza od pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, a zatem i skargi na bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniesionego w takiej sprawie odwołania. Należy też zauważyć, że ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1947 ze zm.), w art. 277 zawiera generalną zasadę właściwości sądów powszechnych do rozpatrywania sporów o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Z przepisów ustawy wynika wyjątkowa jedynie właściwość sądów administracyjnych w sprawach wymienionych w art. 276 ust. 1-3, a zatem w takich, w których wydano decyzję o przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko, przeniesieniu na inne stanowisko służbowe w związku z reorganizacją jednostki organizacyjnej KAS, określeniu warunków pełnienia służby w związku ze zniesieniem jednostki organizacyjnej KAS, bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych. Także zwolnienie ze służby poddane jest kontroli sądu administracyjnego. Należało zatem uznać, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa określających właściwość rzeczową sądów administracyjnych, skarga do sądu administracyjnego na złożoną funkcjonariuszowi celnemu propozycję zatrudnienia na nowych warunkach , bądź skargi na bezczynność organu w tym zakresie, a tym samym także na bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia "odwołania" od otrzymanej propozycji nowych warunków zatrudnienia nie przysługuje, ponieważ propozycja taka nie stanowi decyzji administracyjnej ani aktu lub czynności opisanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę jako wniesioną w sprawie nienależącej do właściwości sądów administracyjnych.