II SAB/Sz 114/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lutego 2014 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 4 września 2013 r. R.P., powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 12, poz. 1198), zwrócił się z prośbą do Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej Dyrektora Aresztu Śledczego R.S. oraz wszystkich Dyrektorów Zakładu Karnego i ich Zastępców w zakresie, czy ww. Dyrektorzy posiadają aktualne badania lekarskie i psychologiczne oraz o nadesłanie kserokopii tych zaświadczeń z danymi w nich zawartymi, tj. dat wystawienia, terminów ważności, treści zaświadczeń, numerów lekarzy i psychologów, kwalifikacji lekarzy i psychologów je wystawiających. Nadto we wniosku zawarł pytanie o to: co jaki czas winny być aktualizowane badania lekarskie i psychologiczne. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej pismem z dnia 11 września 2013 r., na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu załatwiania skarg, próśb i wniosków osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledzących, przesłał powyższy wniosek do Dyrektora Zakładu Karnego celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Dyrektor Zakładu Karnego w odpowiedzi na wniosek R.P. z dnia 4 września 2013 r. poinformował wnioskodawcę pismem z dnia 26 września 2013 r., że z uwagi na przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, która zabrania przetwarzania danych o stanie zdrowia, nie zostaną udostępnione aktualne badania lekarskie i psychologiczne Zastępców Dyrektora Zakładu Karnego. Wyjaśniono, że funkcjonariusze służby więziennej podlegają badaniom profilaktycznym, o częstotliwości których decyduje lekarz medycyny pracy. Pismem z dnia 2 października 2013 r. R.P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskazując na brak ustosunkowania się merytorycznie do jego prośby. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Karnego wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lub ewentualnie o oddalenie skargi. Argumentując wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, że skarżący jako osoba pozbawiona wolności może dochodzić swoich praw i składać prośby w trybie przewidzianym w przepisach Kodeksu karnego wykonawczego, a zatem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Uzasadniając natomiast oddalenie skargi organ wywiódł, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach ustanowionych w przepisach o ochronie informacji niejawnych, a zatem dane o stanie zdrowia nie podlegają udostępnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie skarżący zakwestionował bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego zarzucając nierozpoznanie wniosku z dnia 4 września 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie aktualnych badań lekarskich i psychologicznych Dyrektora Aresztu Śledczego R.S. oraz Dyrektorów Zakładu Karnego i ich Zastępców. Z uwagi na argumentację organu zawartą w odpowiedzi na skargę wyjaśnić należy, że żądanie skarżącego, pomimo, że jest osobą pozbawioną wolności, nie mieści się w zakresie wniosków wnoszonych w trybie przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ze zm.), czy też rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 r., poz. 647). Przewidziany w powołanych aktach prawnych, wnioskowy tryb dla osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych odnosi się do działalności jednostek organizacyjnych Służb Więziennych, a zatem analogicznie jak w postępowaniu unormowanym w Rozdziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), przedmiotem takich wniosków mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom. Natomiast uzyskiwanie informacji o osobach pełniących funkcję w organach władczy publicznej odbywa się na gruncie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", wyd. LexisNexis, Warszawa 2009, str. 103). Dla uznania zatem bezczynności konieczne jest ustalenie, czy organ, któremu zarzucana jest zwłoka w załatwieniu sprawy, zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. W realiach niniejszej sprawy odpowiedź na to pytanie wymaga odniesienia się do ustawy o dostępie do informacji publicznej, która normuje tryb i zasady dostępu do informacji publicznej. Ustawa ta określa bowiem szczegółowo obowiązki podmiotu, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Mając na uwadze cel skargi na bezczynność, którym jest spowodowanie rozpoznania w sposób przewidziany prawem wniosku, stwierdzić należy, że zarzut bezczynności na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej może się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. W ocenie Sądu, z taką sytuacją nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, gdyż Dyrektor Zakładu Karnego nie był organem właściwym, a tym samym zobowiązanym, do rozpoznania wniosku. Jak wynika z akt sprawy, wniosek o udzielenie informacji publicznej dotyczącej Dyrektora Aresztu Śledczego R.S. oraz Dyrektorów Zakładu Karnego i ich Zastępców skarżący skierował do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej. Powyższe nie budzi żadnych wątpliwości. Zarówno w nagłówku wniosku z dnia 4 września 2013 r. wskazano właśnie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej jako adresata żądania, a nadto wniosek nadano do ww. organu, co potwierdza data wpływu wniosku do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej znajdująca się na prezentacie. Wskazanie we wniosku o udostępnienie informacji publicznej określonego adresata żądania powołuje, że tylko ten podmiot uprawniony jest do załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego, a w konsekwencji teoretycznie rzecz ujmując tylko ten podmiot może pozostawać w zwłoce. O tym, który organ jest właściwy do udzielenia żądanej informacji decyduje sam wnioskodawca we wniosku. Nie sposób doszukiwać się zatem bezczynności organu, do którego strona nie złożyła wniosku w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bez znaczenia dla oceny bezczynności w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że organ do którego wpłynął wniosek skarżącego, tj. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej przekazał ten wniosek Dyrektorowi Zakładu Karnego, który w jego ocenie pozostaje organem właściwym. Podkreślić należy, że przekazanie wniosku o udzielenie informacji publicznej wykraczało poza regulacje zawarte w ustawie o dostępie do informacji publicznej, która nie przewiduje takiej formy działania organów. Ustawa nie zezwala również na przekazanie wniosku, w trybie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie tylko w ograniczonym zakresie, tj. w przypadku decyzyjnego trybu załatwiania spraw dotyczących odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji, co wynika wprost z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie stosuje się zatem ich do całego postępowania zainicjowanego żądaniem o udzielenie informacji publicznej, stąd wyłączone jest stosowanie art. 65 Kpa. Brak przewidzianej w przepisach prawa możliwości przekazania organowi według właściwości wniosku o udzielenie informacji publicznej powoduje, że nawet jeśli doszło do takiego wadliwego przekazania, to nadal organem właściwym w sprawie, jest organ do którego - jako adresata - wpłynął wniosek inicjujący postępowanie w sprawie. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy uznać zatem należy, że fakt przesłania przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej Dyrektorowi Zakładu Karnego nie czyni, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, Dyrektora Zakładu Karnego, podmiotem zobowiązanym do udzielenia skarżącemu żądanej informacji. Z tych względów, wbrew sugestiom skargi - wymyka się spod kontroli Sądu stanowisko Dyrektora Zakładu Karnego zaprezentowane w piśmie z dnia 26 września 2013 r. w odpowiedzi na żądanie skarżącego wniesione na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Reasumując stwierdzić należy, że skoro wniosek o udzielenie informacji publicznej, w przedmiocie którego wniesiona została skarga na bezczynność, został skierowany do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej, zatem brak jest podstaw do przyjęcia, aby to Dyrektor Zakładu Karnego pozostawał w bezczynności. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.