II SAB/Sz 116/13

Dnia 5 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] A.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Przedsiębiorstwa K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę Przedsiębiorstwo K. oświadczyło, że skarżący nie zwracał się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, a pierwszym jego pismem skierowanym do Spółki była skarga na bezczynność. Zarządzeniem z dnia 27 listopada 2013 r. Sąd zobowiązał skarżącego do przedłożenia, w terminie 7 dni, odpisu wniosku o udzielenie informacji publicznej wraz z dowodem jego nadania w urzędzie pocztowym albo złożenia w siedzibie Spółki, pod rygorem uznania, że skarżący wniosku nie złożył. W piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2013 r. skarżący oświadczył, że wniosek przesłał listem zwykłym i nie jest w stanie przedstawić dowodu jego nadania. Jednakże niezależnie od tego, po wniesieniu skargi na bezczynność, pismem z dnia 12 lipca 2013 r. Przedsiębiorstwo K. udzieliło informacji objętej wnioskiem i jest ona w pełni satysfakcjonująca, dlatego skarżący cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wobec cofnięcia skargi przez skarżącego i braku podstaw do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej wyżej ustawy. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu wpisu wydano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.