II SAB/Sz 119/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka – Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2011 r. sprawy ze skargi R. N. na przewlekłe postępowanie Burmistrza [...] w przedmiocie podziału nieruchomości postanowił: odrzucić skargę. W dniu [...] r. R. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Burmistrza w sprawie dotyczącej podziału działek nr [...], [...] , [...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym [...]. W dniu 19 października 2011 r., na rozprawie skarżący oświadczył, że przed wniesieniem do Sądu skargi na przewlekłość postępowania nie składał zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na przewlekłe prowadzenie postępowania dotyczącego podziału ww. działek przez Burmistrza, składał natomiast wiele innych odwołań, które nie przyniosły pozytywnego skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). W myśl art. 52 § 1 i 2 tej ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej, sprawie skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu na przewlekłe prowadzenie postępowania, nie złożył zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Nie wyczerpał zatem przysługującego mu zgodnie z ustawą środka zaskarżenia. W tej sytuacji przyjęcie przez Sąd skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia nie jest możliwe, a skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.