II SAB/Sz 122/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi E. G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie rozpoznania odwołania postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 5 lutego 2016 r. E.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na "opieszałość i bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.", polegającą na nierozpoznaniu odwołań w sprawie ustalenia na jej rzecz warunków zabudowy dla działki nr [...] przy ulicy [...] w [...]. W odpowiedzi na skargę, udzieloną pismem z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podało, że odwołania: P.R. od decyzji Burmistrza D. nr [...] z dnia [...] oraz K.L. i P.R. od decyzji Burmistrza D. nr [...] z dnia [...] zostały rozpatrzone, a sprawy zostały rozstrzygnięte odpowiednio decyzjami Kolegium z dnia [...] nr [...] oraz nr [...]. Kolegium zaznaczyło, że skarżąca nie kierowała wezwania w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Zarządzeniem z dnia [...] sąd zobowiązał skarżącą do wykazania, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność skierowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz do wykazania daty nadania tego wezwania w urzędzie pocztowym, bądź bezpośrednio w siedzibie organu - poprzez nadesłanie odpowiednio kopii tego wezwania wraz z dowodem jego nadania - w terminie 7 dni, od dnia otrzymania zobowiązania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 13 października 2016 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu E.G. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden przewidziany w ustawie środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z cytowanego przepisu jednoznacznie wynika, że jeżeli organem, którego dotyczy skarga na bezczynność, jest samorządowe kolegium odwoławcze, to skarga do sądu administracyjnego powinna zostać poprzedzona wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie z uwagi na fakt, że z akt sprawy, jak i z treści skargi, nie wynikało, czy skarżąca skorzystała z wyżej opisanego środka zaskarżenia, sąd wystosował do strony odpowiednie zobowiązanie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej wynika, że skarżąca odebrała wezwanie sądu w dniu 13 października 2016 r., zatem termin na wykonanie powyższego zobowiązania upłynął z dniem 20 października 2016 r. W zakreślonym przez sąd terminie, ani dotychczas, E.G. nie nadesłała dokumentu potwierdzającego wyczerpanie toku instancji w trybie art. 37 K.p.a. w przedmiocie bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, a tym samym nie spełniła jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., co uniemożliwia nadanie jej skardze dalszego biegu. Mając na uwadze powyższe okoliczności i stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.