II SAB/Sz 128/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Spółki A. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie wydania decyzji I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. do rozpoznania odwołań od decyzji Burmistrza Gminy G. z dnia [...] lutego 2021 r., II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Burmistrz Gminy G. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...], zlokalizowanej na terenie działki numer [...] obręb geodezyjny nr [...] miasta G.. Powyższa decyzja została doręczona jedynie pełnomocnikowi inwestora, czyli [...] Spółce z o.o. w W.. Pozostałe strony o wydanym rozstrzygnięciu zostały powiadomione w drodze obwieszczenia, które zostało umieszczone na stronie BIP Urzędu Gminy i Miasta G. oraz na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy i Miasta G. oraz O. H. w okresie od dnia 2 marca 2021 r. do 17 marca 2021 r. Nie zgadzając się z powołaną decyzją F. i T. J. pismem z dnia 15 marca 2021 r. złożyli od niej odwołanie. Ponadto odwołanie od wskazanego rozstrzygnięcia złożyli również L. i T. J. pismem z dnia 15 marca 2021 r., które wpłynęło do organu w dniu 16 marca 2021 r. Wskazane odwołania wraz z aktami sprawy zostały przekazane przez organ I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w dniu 14 kwietnia 2021 r., (jak wynika z prezentaty organu umieszczonej na piśmie z dnia 2 kwietnia 2021 r.). Pismem z dnia 30 sierpnia 2021 r., które wpłynęło do organu 1 września 2021 r., [...] Spółka z o.o. w W. (dalej: "strona", "skarżąca"), reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w sprawie wydania decyzji w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Burmistrz Gminy G. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Jednocześnie skarżąca wniosła o zobowiązanie Kolegium do wydania decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu wyroku wraz z aktami sprawy oraz zasądzenie na rzecz strony zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżąca podała, że wobec braku rozpatrzenia sprawy przez Kolegium skierowała w dniu 15 czerwca 2021 r. do ww. organu ponaglenie do usunięcia naruszenia prawa, poprzez załatwienie sprawy i wydanie decyzji. Ponaglenie nie odniosło żadnego skutku. Do dnia wniesienia skargi organ odwoławczy nie udzielił żadnej informacji o sprawie, nie zawiadomił strony o niezałatwieniu sprawy w terminie stosownie do art. 36 § 1 k.p.a., nie wydał decyzji administracyjnej w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącej, skoro organ nie zareagował na ponaglenie, wniesienie skargi stało się zasadne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o umorzenie postepowania wskazując, że decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...] rozstrzygnęło w przedmiocie odwołania. Wykonując wezwanie Sądu z dnia 13 października 2021 r. Kolegium nadesłało zwrotne potwierdzenie odbioru przez pełnomocnika skarżącej decyzji SKO w S. z dnia [...] września 2021 r., z którego wynika, że wskazane rozstrzygniecie zostało doręczone stronie w dniu 5 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd mając na uwadze treść art. 119 § 4 oraz art. 120 p.p.s.a. rozpoznał sprawę w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na gruncie niniejszej sprawy strona zaskarżyła bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. polegającą na braku wydania decyzji w wyniku rozpoznania odwołania od decyzji organu I instancji. W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności. Inaczej rzecz ujmując, instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, bądź podjęcia czynności przez organ. Oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on być w bezczynności. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe (vide: uchwała 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Terminy załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym zostały określone przez ustawodawcę w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, ze zm. dalej: "k.p.a."). Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Obowiązek ten ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 1 i 2 k.p.a.). W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. oraz jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. II SAB/Ol 65/15). Niewątpliwie na gruncie niniejszej sprawy odwołania od decyzji organu I instancji wydanej w dniu [...] lutego 2020 r. wraz z aktami sprawy przekazano do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w dniu 14 kwietnia 2021 r., co potwierdza prezentata umieszczona na piśmie z dnia 2 kwietnia 2021 r., natomiast skargę na bezczynność organu skarżąca wywiodła pismem z dnia 30 sierpnia 2021 r., które wpłynęło do organu w dniu 1 września 2021 r. Natomiast złożone odwołania organ odwoławczy rozpoznał decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...], którą doręczył skarżącej w dniu 5 października 2021 r. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu odwołania, lecz stan ten został usunięty po wniesieniu skargi i przed jej rozpoznaniem przez Sąd. Wydanie decyzji w rezultacie rozpoznania odwołań wniesionych przez strony postępowania oznacza, że postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji stało się bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nieuprawnione i niemożliwe jest bowiem zobowiązywanie organu do dokonania czynności, która została już zrealizowana, nawet jeśli przekroczony został przez organ przewidziany do tego termin. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie sądowe. Jednakże umorzenie postępowania sądowego nie zwalnia Sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi, a więc rozważenia, czy bezczynność, której dopuścił się organ miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości, oczywistość i jaskrawość stwierdzonego naruszenia, a ocena w tej mierze powinna być dokonywana z uwzględnieniem wszelkich okoliczności konkretnej sprawy, w tym czasu bezczynności jak i jej powodów. Zarzucana bezczynność związana była z rozpoznaniem sprawy w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, które należą do dość skomplikowanych, a przy tym organ w dniu 24 września 2021 r. rozpoznał odwołania wniesione od decyzji Burmistrza Gminy G. umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydając stosowną decyzję. Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że naruszenia prawa, jakiego dopuścił się organ nie sposób kwalifikować jako rażącego. Działanie organu nie nosiło cech celowego unikania rozpoznania sprawy, nie świadczyło też o jego złej woli ani nie przesądzało o lekceważącym traktowaniu skarżących i ciążących na organie obowiązków. Uwzględniając powyższe Sąd w oparciu o art. 149 § 1a) p.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, jednakże bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiocie kosztów orzeczono stosownie do art. art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.