II SAB/Sz 131/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy W dniu 10 września 2015 r. (data wpływu) R. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 26 listopada 2015 r. skarżący został wezwany do wykazania, czy przed wniesieniem skargi wyczerpał środek zaskarżenia poprzez skierowanie do organu wyższego stopnia, to jest do Centralnego Zarządu Służby Więziennej w W. zażalenia na bezczynność Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w S., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia 29 listopada 2015 r. (doręczonym w dniu 4 grudnia 2015 r.) skarżący poinformował sąd, że nie złożył zażalenia, o którym mowa wyżej ponieważ uznał, że sprawiedliwiej będzie złożyć skargę bezpośrednio do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli przepisy takich środków nie przewidują, wniesienie skargi jest dopuszczalne dopiero po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a.). Skuteczne wniesienie skargi na przewlekłość lub bezczynność organu administracji wymaga wcześniejszego wniesienia, zgodnie z art. 37 k.p.a., zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu, strona może wnieść skargę zarówno na bezczynność danego organu jak i na przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania. Przy czym skarga jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy zażalenie to zostanie rozpatrzone oraz niezależnie od stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia w razie jego rozpatrzenia. Innymi słowy, dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest wykazanie złożenia przez nią stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia, zaś przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu lub na przewlekłość postępowania nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 stycznia 2013r., w sprawie II SAB/Lu 108/12, publikowane na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ze wskazanych powyżej przepisów wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść na decyzję, która nie może być już zaskarżona w administracyjnym toku instancji poprzez odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z tego względu, że taki środek prawny został już w stosunku do kwestionowanego orzeczenia wykorzystany albo dlatego, że postępowanie w danej sprawie jest jednoinstancyjne, co wynikać musi z przepisów szczególnych. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania skarżący wniósł skargę na bezczynność organu I instancji nie wykorzystując uprzednio przewidzianych prawem środków odwoławczych Powyższa okoliczność stanowi podstawę odrzucenia skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 247 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W niniejszej sprawie skarga jest oczywiście bezzasadna z wyżej wskazanych przyczyn, a zatem brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.