II SAB/Sz 131/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Dyrektora Służby Więziennej w S. w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. (doręczonym w dniu 10 września 2015 r.) R. P. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. wyrażającą się w niewydaniu skarżącemu zaświadczenia o żądanej przez niego treści. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] r. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego w G. z wnioskiem o wydanie mu, na podstawie art. 217 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej "K.p.a." zaświadczenia o treści "władze wykonawcze nie są zobowiązane do wszelkiej pomocy mojej osobie z zgłoszonym problemie rodzinnym". W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zaświadczenie zostanie przekazane do placówki dyplomatycznej w B. w celu dalszych działań. W dniu 20 kwietnia 2015 r. Dyrektor Zakładu Karnego w G. odmówił wydania zaświadczenia we wnioskowanym zakresie, pouczając jednocześnie skarżącego, że na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia przysługuje zażalenie do Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w S. za pośrednictwem Dyrektora Zakładu karnego w G. w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Z treści skargi wynika, że jej przedmiotem jest bezczynność Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w S., polegająca na nieustosunkowaniu się do złożonego przez skarżącego odwołania od postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. W dniu 26 listopada 2015 r. skarżący został wezwany do wykazania, czy przed wniesieniem skargi wyczerpał środek zaskarżenia poprzez skierowanie do organu wyższego stopnia, to jest do Centralnego Zarządu Służby Więziennej w W., zażalenia na bezczynność Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w S. Pismem z dnia 29 listopada 2015 r. skarżący poinformował sąd, że nie złożył zażalenia, ponieważ uznał, że sprawiedliwiej będzie złożyć skargę bezpośrednio do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jeżeli przepisy takich środków nie przewidują, wniesienie skargi jest dopuszczalne dopiero po wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i § 4 P.p.s.a.). Skuteczne wniesienie skargi na przewlekłość lub bezczynność organu administracji wymaga wcześniejszego wniesienia, zgodnie z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej "K.p.a.", zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu, strona może wnieść skargę zarówno na bezczynność organu jak i na przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania. Przy czym skarga jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy zażalenie to zostanie rozpatrzone oraz niezależnie od stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia w razie jego rozpatrzenia. Innymi słowy, dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest wykazanie złożenia przez nią stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia, zaś przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu lub na przewlekłość postępowania nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 stycznia 2013r., w sprawie II SAB/Lu 108/12, publikowane na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania skarżący wniósł skargę na bezczynność organu I instancji nie wykorzystując uprzednio przewidzianych prawem środków odwoławczych, bowiem uznał, że właściwszym będzie złożenie skargi bezpośrednio do sądu, z pominięciem wniesienia środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 37 K.p.a. Okoliczność ta jest bezsporna, wynika bowiem wprost z pisma skarżącego z dnia 29 listopada 2015 r. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie wniesienie skargi było niedopuszczalne, bowiem przed jej wniesieniem skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 K.p.a. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.