II SAB/Sz 137/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe, II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego M. S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. . Pismem z dnia [...] r. M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wójta Gminy zarzucając naruszenie art. 13 ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez nierozpoznanie złożonego wniosku o udostepnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o: 1. rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, 2. przeprowadzenie odwodów uzupełniających z dokumentów, tj. wniosku z dnia 14 października 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz urzędowego poświadczenia przedłożenia – na okoliczność złożenia wniosku i odbioru tego wniosku przez organ, 3. zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 7 dniu od daty doręczenia prawomocnego wyroku, 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że dnia 14 października 2014 r. złożył do Wójta Gminy , za pośrednictwem portalu ePUAP, wniosek o udostepnienie informacji publicznej. Do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił żadnej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej, czym naruszył 14-dniowy termin przewidziany na rozpatrzenie wniosku. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o umorzenie postepowania w sprawie, ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 14 października 2014 r. skarżący zwrócił się do Wójta Gminy, za pośrednictwem portalu ePUAP, z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej (również za pośrednictwem portalu ePUAP) w zakresie: 1. liczby osób zatrudnionych w Urzędzie Gminy na dzień 21 listopada 2010 r. oraz na dzień złożenia wniosku, 2. imion i nazwisk wszystkich kierowników wydziałów, naczelników i innych osób zajmujących kierownicze stanowiska w Urzędzie Gminy (w tym Skarbnika i Sekretarza Gminy) z podaniem wykształcenia każdej z tych osób, a w przypadku wykształcenia wyższego kierunku ukończonych studiów oraz daty zatrudnienia na zajmowanym obecnie stanowisku, 3. wysokości nagród i premii przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników Urzędu Gminy od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia złożenia wniosku, z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika, 4. listy podróży zagranicznych Wójta i innych pracowników Urzędu Gminy (finansowanych ze środków publicznych) od dnia 21 listopada 2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, z podaniem miejsca podróży, czasu jej trwania, celu oraz kosztów, 5. wykazu postępowań sądowych, w których uczestniczyła Gmina, a które zakończyły się w okresie od 21 listopada 2010 r. do dnia złożenia wniosku, ze wskazaniem zapadłego rozstrzygnięcia, 6. liczby skarg złożonych na działalność Wójta w okresie od 21 listopada 2010 r. do dnia złożenia wniosku z podaniem rezultatu rozpatrzenia tych skarg. W dniu 4 listopada 2014 r. skarżącemu została doręczona, za pośrednictwem portalu ePUAP, odpowiedź Wójta Gminy na wniosek o udostępnienie informacji publicznej sporządzona w dniu 3 listopada 2014 r., w której wskazano liczbę osób zatrudnionych w Urzędzie Gminy imiona i nazwiska wszystkich kierowników zatrudnionych Urzędzie, wysokość nagród i premii przyznanych Sekretarzowi Gminy i Skarbnikowi Gminy, listę podróży zagranicznych Wójta i innych pracowników, wykaz spraw sądowych z udziałem Gminy, a także informację dotyczącą skarg na Wójta. Natomiast, w dniu 5 listopada 2014 r. skarżącemu została doręczona, również za pośrednictwem portalu ePUAP, decyzja Wójta Gminy z dnia 3 listopada 2014 r., w której odmówiono skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie wysokości nagród i premii przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników Urzędu Gminy od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia złożenia wniosku z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika z uwagi na konieczność ochrony prywatności osób fizycznych na podstawie art. 5 ust. 2 u.i.d.p. Dodatkowo organ wskazał, iż termin 14 dni wskazany w art. 13 ust. 1 u.i.d.p. ma charakter instrukcyjny, a więc jego upływ nie rodzi ze sobą żadnych materialnoprawnych konsekwencji (S. Szuster, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, LEX 2014). Tak więc, uchybienie mu o 7 dni w żadnym razie nie może zostać uznane za bezczynność organu, a tym bardziej, iż miało to nastąpić z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast usprawiedliwiając niewielkie opóźnienie w przekazaniu informacji publicznej skarżącemu organ wskazał, iż było to spowodowane kwestiami natury organizacyjnej w Urzędzie Gminy i faktem, iż wniosek skarżącego dotyczył bardzo wielu kwestii. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a., a więc gdy organy administracji nie podejmują nakazanych prawem decyzji, postanowień, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa bądź pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Na wstępie zaznaczenia wymaga fakt, że sprawa ze skargi M.S. rozpoznana została w trybie uproszczonym – w myśl art. 119 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jako, że przedmiotowy wniosek został zawarty w skardze na bezczynność organu, która to skarga została skierowana do WSA w Szczecinie za pośrednictwem Wójta Gminy który następnie pismem z dnia 17 listopada 2014 r. przesłał ją do WSA wraz z odpowiedzią na skargę i w żadnym z pism nie zwrócił się o skierowanie sprawy na rozprawę, Sąd skargę na bezczynność rozpoznał na posiedzeniu niejawnym (art. 120 P.p.s.a.). Przechodząc do rozpoznania skargi wskazać należy na treść przepisu art. 149 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (§ 2). Z przytoczonych przepisów wynika, że celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności, w sprawie wszczętej żądaniem strony. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujące znaczenie ma stan faktyczny i prawny z momentu orzekania. W konsekwencji podjęcie przez organ aktu, po wniesieniu skargi, przesądza o tym, że organ nie pozostaje już w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 P.p.s.a. Nieuprawnione i niemożliwe jest bowiem zobowiązywanie organu do dokonania czynności, która została już dokonana. Przy czym Sąd podziela pogląd zaprezentowany w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99, że wydanie przez organ decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (postanowienie dostępne w Lex nr 54517). Jak wynika z akt niniejszej sprawy, na dzień wniesienia skargi przez M. S., tj. w dniu 4 listopada 2014 r., Wójt Gminy pozostawał w stanie bezczynności wobec wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek skarżącego z dnia 14 października 2014 r. opatrzony jest prezentatą Urzędu Gminy z datą wpływu 15 października 2014 r. Nawet jeżeli przyjąć jako początek biegu terminu do jego załatwienia datę wpływu, to termin upływał w dniu 29 października 2014 r. Natomiast Wójt Gminy załatwił wniosek w dniach 4 i 5 listopada 2014 r. A zatem organ, po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem przez Sąd, załatwił sprawę w przedmiocie, której zaskarżona została bezczynność, tak więc z tej przyczyny postępowanie sądowe co do zobowiązania organu do wydania aktu stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., gdyż w jego toku wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Tym samym Sąd nie mógł uwzględnić skargi na bezczynność na podstawie art. 149 P.p.s.a. poprzez nakazanie określonego działania, bowiem organ załatwił już sprawę. W tym miejscu wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12, który stwierdził, że przepis art. 149 P.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały takiego charakteru, przy czym uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo, iż są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu. W kontekście powyższego wskazać należy, że z okoliczności faktycznych i prawnych nie wynika, aby bezczynność organu miała charakter rażącego naruszenia prawa. Jak słusznie wskazano w skardze i czego nie neguje organ, załatwienie sprawy nastąpiło niewątpliwie po terminie wskazanym w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782). Jednakże – co należy podkreślić - dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów do załatwienia sprawy. Przy ocenie, czy naruszenie prawa miało charakter rażący należy uwzględniać nie tylko zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, ale także i wynikające z okoliczności sprawy czynności jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Gd 52/12, wyrok dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając zatem na uwadze ilość informacji udostepnienia, których żądał skarżący oraz minimalne przekroczenie terminu do załatwienia wniosku skarżącego Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy orzeczono w pkt I wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do załatwienia wniosku skarżącego o udostepnienie informacji publicznej. Stwierdzenie w pkt II, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa wydano stosownie do art. 149 § 1 zdanie drugie powołanej ustawy. W przedmiocie kosztów orzeczono w pkt III - zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.