II SAB/Sz 137/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Krzysztof Szydłowski, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Wojewody Zachodniopomorskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącej A. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem wpisu sądowego. A. G., dalej jako "skarżąca", wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą, poprzedzoną ponagleniem, na bezczynność Wojewody Zachodniopomorskiego, w związku z nieudzieleniem jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarga została nadana w urzędzie pocztowym dnia 29 sierpnia 2023 r. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 29 września 2023 r., Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie w całości. Organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując na kolejno podejmowane w sprawie czynności oraz podkreślając, że w dniu 29 sierpnia 2023 r. wydał decyzję nr SO-4.6151.19666.2021.KBu, uwzględniającą wniosek skarżącej i orzekł o udzieleniu jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 16 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 – j.t.), dalej zwanej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Także w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Z przedstawionego wyżej stanu faktycznego wynika, że skarga na bezczynność Wojewody Zachodniopomorskiego została wniesiona w dniu 29 sierpnia 2023 r., w tym bowiem dniu została nadana w placówce właściwego operatora pocztowego. W tej samej dacie tj. 29 sierpnia 2023 r. Wojewoda Zachodniopomorski wydał decyzję nr SO-4.6151.19666.2021.KBu o udzieleniu skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 16 stycznia 2026 r. Zdaniem Sądu, w takiej sytuacji, w której w tym samym dniu wydana została decyzja kończąca postępowanie administracyjne w danej instancji, czyli organ rozstrzygnął decyzją administracyjną sprawę oraz wniesiona została skarga na bezczynność organu, Sąd nie może merytorycznie orzekać w przedmiocie skargi na bezczynność tego organu w kwestionowanym postępowaniu. Niewątpliwie w dacie wniesienia przedmiotowej skargi nie toczyło się już postępowanie przed Wojewodą, bowiem zostało ono zakończone decyzją z dnia 29 sierpnia 2023 r. Brak możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy w takich wypadkach wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19 (publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z uchwałą, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Mając na względzie ustalony stan faktyczny sprawy oraz podzielając stanowisko zawarte w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego należy stwierdzić, że na dzień wniesienia przedmiotowej skargi Wojewoda Zachodniopomorski nie pozostawał w bezczynności, skoro w tym samym dniu wydał decyzję udzielającą małoletniej Skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że wniesiona skarga na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydana zezwolenia na pobyt czasowy nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż podane w punktach 1-5a) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wobec tego Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.p.s.a. jak w sentencji (pkt I). W przedmiocie zwrotu wpisu orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 232 § 2 ww. ustawy.