II SAB/Sz 14/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie niedoręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego p o s t a n a w i a odrzucić skargę R. D. pismem z dnia [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na "prowadzenie postępowania zwolnieniowego policjanta przez organ w trybie postępowania administracyjnego z pominięciem ustanowionego przed nim pełnomocnika będącego reprezentantem statutowym legalnej organizacji społecznej". W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł między innymi, że w dniu [...] piastun organu Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. wszczął postępowanie administracyjne - zwolnieniowe w stosunku do Jego osoby, celowo pomijając pełnomocnika. R. D. wskazał dalej, że w związku z uporczywą przewlekłością w przedmiocie doręczenia decyzji (rozkazu personalnego nr [...] oraz decyzji, względnie postanowienia w sprawie dopuszczenia do postępowania zwolnieniowego statutowego reprezentanta KOP- organizacji społecznej) skarży bezczynność piastuna organu Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Jednocześnie skarżący wniósł o: - stwierdzenie nieważności tego postępowania ze względu na rażącą obrazę przepisów Kpa, - uchylenie wadliwych decyzji administracyjnych, - zasądzenie odszkodowania w wysokości dziesięciu tysięcy złotych za fakt pomijania ustanowionego pełnomocnika, jak i prowadzenia postępowania administracyjnego bez wydania stosownych decyzji administracyjnych dopuszczających statutowego reprezentanta legalnej organizacji społecznej – Komitetu Obrony Policjantów. Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji w S. wniósł o jej odrzucenie na mocy art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji pismo R. D. z dnia [...] jest w istocie skargą w przedmiocie stwierdzenia nieważności (ewentualnie uchylenia) rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nr [...], a sprawa w tym przedmiocie "toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w S. pod sygnaturą akt II SA/Sz 1187/07". W tych okolicznościach Sąd zobowiązał R. D. do sprecyzowania treści skargi poprzez wskazanie: - czy jest to skarga na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli tak, to należało podać datę i numer zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz nazwę organu, który ten akt wydał oraz określić naruszenie prawa lub interesu prawnego; - ewentualnie, jeżeli skarga dotyczy bezczynności organu należało wskazać nazwę organu oraz przedmiot postępowania administracyjnego, w którym organ ten jest bezczynny oraz czy skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu, skierował pisemne zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (zgodnie z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego). Nadto Sąd pouczył R. D., że przedmiot skargi precyzuje sam skarżący, bowiem Sąd nie może domniemywać intencji skarżącego w tym zakresie. Jeżeli natomiast w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg, a każda skarga rejestrowana jest pod odrębną sygnaturą akt sprawy. W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu R. D. wskazał, że skarży "niedoręczenie ustanowionemu przed organem – Komendantem Wojewódzkim Policji w S. pełnomocnikowi rozkazu personalnego nr [...] KWP w S". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi – jak wynika z oświadczenia R. D. – jest bezczynność organu, której skarżący upatruje w niedoręczeniu rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nr [...] z dnia 19 stycznia 2007 r., na mocy którego został zwolniony ze służby. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zakres działania sądu administracyjnego został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmując orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z cytowanego przepisu wynika, że skarga na bezczynność organów podlega kontroli sądu tylko wówczas, gdy dotyczy przypadków określonych w pkt 1-4a. Tymczasem skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w zakresie niedoręczenia pełnomocnikowi orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia 19 stycznia 2007 r. W świetle powyższego wniesienie skargi jest niedopuszczalne, bowiem czynność polegająca na doręczeniu rozkazu personalnego, czy też niepodjęcie tej czynności nie należy do wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 § 2 P.p.s.a. katalogu spraw, które podlegają kontroli sądu administracyjnego. Doręczenie aktu, zgodnie z art. 109 Kpa jest czynnością procesową (materialno-techniczną), a prawidłowość dokonania tej czynności może być przedmiotem badania przez sąd administracyjny jedynie przy ocenie legalności danego aktu, kończącego postępowanie w sprawie, w której określona czynność procesowa miała być dokonana. Nie może być natomiast przedmiotem odrębnej skargi na bezczynność organu w przedmiocie niedoręczenia aktu pełnomocnikowi. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.