II SAB/Sz 14/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 marca 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. W dniu 18 grudnia 2017 r. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (dalej zwana: "Spółką", "Skarżącą"), reprezentowana przez pełnomocnika J. S., wniosła do Burmistrza Miasta i Gminy o udostępnienie informacji: 1. Jakie korzyści ma Gmina L. z udostępnienia C. i J. M. działki nr [...] przy ul [...] w L., obręb [...] miasto L. identyfikator: [...] pełniącej do czasu zajęcia i podniesienia jej poziomu przez ww. drogi dojazdowej do posesji położonych na skarpie pomiędzy ul [...] a jeziorem [...] na odcinku pomiędzy pozostałościami murów obronnych z jednej strony przy Domu Kultury a z drugiej przy skrzyżowaniu ul., [...] z ul. [...]? 2. Jaka była podstawa prawna i na jakiej podstawie C.. i J.. M. podnieśli poziom swej działki nr [...] części działki [...] i części działki nr [...] przy ul. [...]? 3. Z czego wynika bezczynność i zaniechanie Burmistrz Miasta i Gminy w zakresie nielegalnego podniesienia działek [...], uniemożliwienia przejazdu jaki był niegdyś dostępny działką nr [...] przechodzącą w działkę nr [...] związanego z tym odprowadzania wód powierzchniowych z wyższej działki nr [...] na działki sąsiednie? 4. Kiedy Burmistrz Miasta i Gminy zmieni ten nieprawidłowy ww. stan i udrożni zasypaną przez p. M. część działki [...] stanowiącej do chwili jej zablokowania drogę dojazdową do wielu posesji i ogólnodostępny pas np. spacerowy? Dlaczego obecny burmistrz pozostaje w tej sprawie od kilkunastu co najmniej lat bezczynny gdy już jako przewodniczący Rady Miejskiej w przeszłości parafował wiele uchwal tworzących pasy ogólnodostępne wokół jezior; czy oznacza ta postawa jakieś "drugie dno"? 5. Jakie korzyści uzyskała Gmina L. z udostępnienia C. i J. M. zagarniętej przez nich części działki nr [...] przy ul [...] w L.? 6. Jaka była podstawa bezczynności i zaniechać Burmistrz Miasta i Gminy w sprawie zajęcia i ogrodzenia przez C.. i J.. M. części jeszcze wtedy gminnej działki nr [...] obecnie oznaczonej [...] tj egzekwowania jej wydania, naliczania opłat za bezumowne korzystanie z zajętego terenu? 7. Jakie były podstawy decyzji burmistrza w szczególności, jakie normy, prawne etyczne, zasady współżycia społecznego nim kierowały, które zezwoliły mu zbyć część działki p. [...], która wg m.in. zeznań złożonych przed Sądem przez ówczesnego burmistrza p. E. Pożarskiego miała być oddana z mieszkaniem za kwotę symboliczną (po odliczeniu nakładów wyłożonych na ratowanie przed zawaleniem gminnego budynku) remontującym budynek najemcom w stanie niepomniejszonym przez p. [...] Dlaczego burmistrz nie dotrzymał wcześniejszych ustaleń swego poprzednika, nie działał w oparciu o zasady współżycia społecznego i przepisy prawa i sprzeniewierzył się zasadom postępowania administracyjnego w szczególności zasadzie pogłębiania zaufania do organów administracji? W odpowiedzi na powyższy wniosek organ, pismem z dnia 29 grudnia 2017 r., udzielił Spółce odpowiedzi w sprawie wskazanych we wniosku działek położonych w miejscowości L.. Z pisma organu wynika mianowicie, że działka nr [...] obręb [...] m L. nie posiada użytku "dr", zatem nie stanowi drogi. Nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi położone na odcinku od skrzyżowania ulic [...] - [...] do pozostałości murów obronnych, posiadają dostęp do drogi powiatowej stanowiącej działkę nr [...] obręb [...] m. L. - ul. [...]. Działka nr [...] obręb [...] m. L. jest nieruchomością niezagospodarowaną i pozostaje do dyspozycji Gminy L.. Gmina L. nie planuje żadnej inwestycji w granicach działki nr [...] obręb [...] m. L.. W odniesieniu do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] obręb [...] m. L., organ poinformował, iż od momentu stwierdzenia zajęcia części ówczesnej działki nr [...] obręb [...] m. L. w roku 1997 bez tytułu prawnego przez państwa, o których mowa we wniosku, toczyło się postępowanie mające na celu uregulowanie stanu prawnego nieruchomości. Wskazano także, że w dniu 09 lipca 2008 r. odbył się przetarg, który został ograniczony do właścicieli i najemców lokali znajdujących się w budynkach przy ul. [...] i [...] w L.. Zatem wszyscy właściciele i najemcy ww. lokali posiadali prawo i możliwość wzięcia udziału w przetargu. W wyniku rozstrzygnięcia przetargu został wyłoniony nabywca, który nabył nieruchomość i stał się jej prawnym właścicielem. Burmistrz nie posiada wiedzy na temat deklaracji złożonych przez swojego poprzednika, co do zagospodarowania działki nr [...] obręb [...] m. L.. Sprzedaż nieruchomości, która nastąpiła zgodnie z przepisami prawa, przyczyniła się do rozwiązania problemów sąsiedzkich i doprowadziła do uregulowania stanu prawnego nieruchomości. Pismem z dnia 5 stycznia 2018 r. Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika J. S., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, żądając zasądzenia od organu kosztów postępowania, nakazania udzielenia rzeczowej nie wymijającej odpowiedzi, udzielenia informacji w którymkolwiek z przewidzianych trybów i zmianę nieprawidłowego stanu, ustalenia winnych skarżonych zachowań, wymierzenia im grzywny, stwierdzenia, iż organ dopuścił się bezczynności i że ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej, odpowiedź w terminie na pismo petenta nie oznacza braku bezczynności i nie oznacza prawidłowego załatwienia sprawy w tym udzielenia oczekiwanej odpowiedzi. Zatem nie udzielenie informacji o którą wnosi petent jest bezczynnością. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Organ wskazał, że wnioskodawca otrzymał informację zgodnie ze swoim żądaniem, a także, iż obowiązek udzielania informacji obejmuje informacje, których organ nie posiada. W ocenie organu, wniosek o udzielenie informacji nie może stanowić postulatu wszczęcia postępowania, dotyczyć przyszłych działań organu w sprawach indywidulanych, ani nie może stanowić środka kwestionowania decyzji organu . Ponadto, organ stwierdził, że skoro rozpatrzenie powyższego żądania nastąpiło w terminie wskazanym w ustawie, nie można uznać, iż organ nie podjął żadnych czynności w 14-dniowym terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm.). Wobec powyższego nie ma przesłanek do uznania, iż organ dopuścił się bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. zwanej dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Organ administracji pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym bądź w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 35 k.p.a.) bądź w przepisach szczególnych, m.in. w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, bądź w przypadku niepodjęcia innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r. I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz.87). W świetle art. 149 § 1 p.p.s.a. - sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności wynikających z przepisów prawa, a także stwierdza czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W sprawie niniejszej nie ma podstaw do zobowiązania organu do podjęcia takich czynności. Jak bowiem wynika z akt sprawy Spółka wniosła skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z dnia 18 grudnia 2017 r. o udzielenie informacji publicznej. Na mocy przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764, dalej jako u.d.i.p.), podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli zatem wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub 2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Z powyższego wynika, że z bezczynnością organów w zakresie określonym ustawą o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wtedy gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie wnioskowanej informacji publicznej – nie podejmuje takiej czynności, a zatem milczy wobec wniosku o jej udzielenie. Trzeba zaznaczyć, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w myśl art. 5 cyt. ustawy może ograniczyć dostęp do wnioskowanych informacji publicznej np. ze względu na powody wskazane w ustawie. Udzielenia informacji publicznej podmiot zobowiązany może także odmówić z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic chronionych prawem. W takiej jednak sytuacji odmowa udzielenia informacji publicznej musi być dokonana w formie decyzji zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy podkreślić, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej obejmuje podmioty, które taką informacja dysponują. Wynika to wprost z przepisu art. 4 ust. 3 ww. ustawy. A zatem jeśli podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej lub posiada ją tylko w pewnym zakresie (w części), to w ocenie Sądu w takiej sytuacji zasadne jest przyjęcie, że odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno-techniczna) z podaniem wyjaśnienia że nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją – stanowi udzielenie informacji publicznej. Nie można bowiem przyjmować, że organ (względnie inny podmiot) ma obowiązek udzielenia informacji, której nie posiada. Nie można także zobowiązać kogoś do udzielenia informacji, której nie ma, ponieważ zobowiązanie takie byłoby niewykonalne (por. wyrok WSA w Warszawie z 27. 04. 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 157/09). Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności, nie ma natomiast znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w sprawie niesporne jest, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumie przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a Burmistrz Miasta i Gminy jako organ władzy publicznej jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na wniosek Skarżącej z dnia 18 grudnia 2017 r. (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Mając zatem na uwadze, że Burmistrz Miasta i Gminy, po otrzymaniu wniosku Skarżącej z 18 grudnia 2017 r. udzielił informacji pismem z 29 grudnia 2017 r. skierowanym do Skarżącej, odnośnie do kwestii związanych z działką [...] obręb [...] m. L. oraz działką nr [...] obręb [...] m L., objętych pytaniami Spółki, wskazując na symbol użytku pierwszej z nich, a także, iż jest to działka niezagospodarowana, co do której gmina nie planuje żadnej inwestycji. Wskazano także, że nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi położone na odcinku od skrzyżowania ulic [...] – [...] do pozostałości murów obronnych, posiadają dostęp do drogi powiatowej stanowiącej działkę [...] obręb [...] m. L. . Poinformowano również o toczącym się i zakończonym postępowaniu dotyczącym uregulowania stanu prawnego działki [...] obręb [...] m. L., a także przetargu skierowanym do właścicieli i najemcy lokali w budynkach przy ul. [...] i [...] w [...]. W ocenie organu sprzedaży nastąpiła zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie do deklaracji poprzednika w kwestii zagospodarowania działki nr [...] organ stwierdził, że nie posiada wiedzy na ten temat. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, Skarżąca uzyskała informacje, na temat zagospodarowania działek [...] i [...], o które pytała, zgodnie z wiedzą organu. Udzielone odpowiedzi, korespondują dokładnie z treścią i znaczeniem pytań postawionych we wniosku. Nie sposób zatem zgodzić z zarzutem Skarżącej, że organ nie udostępnił informacji publicznej zgodnie z jej żądaniem. Z akt sprawy wynika zatem, że żądana informacja została udzielona. Argumentacja Spółki zawarta w skardze pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Należy podkreślić, że to żądanie zawarte we wniosku Skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w istocie wyznaczyło zakres udzielonej odpowiedzi na postawione pytania, która pozostaje w ścisłym związku z treścią zadanego pytania i stanowi zrealizowanie prawa do udostępnienia informacji publicznej w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że organ odpowiedział na temat kwestii związanych z zagospodarowaniem działek objętych wnioskiem, w takim zakresie, w jakim dysponował informacjami. Zaznaczyć należy, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie ma obowiązku do poszukiwania takiej interpretacji złożonego wniosku, która miałaby odpowiadać intencji wnioskodawcy. To w interesie wnioskodawcy leży odpowiedni sposób sformułowania żądania, nakierowany na konkretne dane posiadające walor informacji publicznej. Jeszcze raz podkreślić należy, że w niniejszej sprawie organ udzielił odpowiedzi zgodnej z zakresem przedmiotowym wniosku. Jeżeli Skarżąca nie jest usatysfakcjonowany treścią udzielonej odpowiedzi na jej wniosek, może w dowolnym czasie sformułować nowy wniosek o konkretnej i precyzyjnej treści. Jednocześnie w ocenie Sądu, organ udzielił informacji publicznej z zachowaniem terminów określonych w u.d.i.p. Zgodnie z wyżej już przytaczanym art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W niniejszej sprawie wniosek Skarżącej został złożony w dniu 18 grudnia 2017 r., zaś pismem z dnia 29 grudnia 2017 r. organ udzielił odpowiedzi. W tych okolicznościach nie można uznać, że organ uchybił terminowi czternastodniowemu, określonemu ww. przepisie i pozostawał w bezczynności. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji wyroku.