II SAB/Sz 144/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na przewlekłość Wojewody Z. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu mienia pozostawionego poza granicami kraju postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 17 października 2016 r. J. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłość Wojewody w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu mienia pozostawionego poza granicami kraju. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA z dnia 22 listopada 2016 r. wezwano skarżącą do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała środek zaskarżenia poprzez skierowanie do organu wyższego stopnia zażalenia na przewlekłość Wojewody - w terminie 7 dni od dnia otrzymania zobowiązania, pod rygorem uznania, że skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia, co skutkować będzie odrzuceniem skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca nie przedłożyła dowodu potwierdzającego wyczerpanie przed wniesieniem skargi opisanego wyżej trybu zaskarżenia przewlekłości w trybie administracyjnym. W piśmie z dnia 6 grudnia 2016 r. skarżąca podała, że nie występowała ze skargą do organu wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga J. B. na przewlekłość Wojewody w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu mienia pozostawionego poza granicami kraju jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Jak wynika z akt skarżąca nie wyczerpała właściwego trybu zaskarżenia do sądu administracyjnego przewlekłości Wojewody w postępowaniu w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami RP. Stosownie do art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - zwana dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Należy mieć na uwadze również art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), w myśl którego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.). Skarżąca nie przedłożyła dowodu potwierdzającego wyczerpanie przed wniesieniem skargi opisanego wyżej trybu zaskarżenia przewlekłości w trybie administracyjnym. Pismem zaś z dnia 6 grudnia 2016 r. skarżąca potwierdziła okoliczność, że nie występowała ze skargą (zażaleniem) do organu wyższego stopnia. Z akt administracyjnych nie wynika również by przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca występowała z zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia, co powoduje, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna i nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd. Dopiero wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed właściwymi organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącej drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.