II SAB/Sz 147/18

Sygn. [...] II SAB/Sz 147/18 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Sędzia WSA Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] r. sprawy ze skargi L. W. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy pozostawał w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie oddala skargę, IV. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz skarżącego L. W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 15 października 2018 r. L. W. wniósł do sądu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W treści skargi wyjaśnił, że 19 września 2018 r. wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci: 1) decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę ul. [...] i [...] w Z., wydajniej na rzecz inwestora Gminy Z., 2) projektu budowanego, który był podstawą wydania decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę ul. [...] i [...] w Z., 3) umowy o wykonanie robót budowlanych budowy drogi ul. [...] i [...] w Z., 4) umowy o dofinansowanie robót budowlanych budowy drogi ul. [...] i [...] w Z., 5) umów, rachunków, faktur VAT, których przedmiotem są nakłady na ul. [...] i [...] w Z., w szczególności obejmujących transport gruzu i innych materiałów budowlanych, dostawę gruzu lub innych materiałów budowalnych; przedstawienie zestawienia przedmiotowych kosztów. Powyższe dokumenty w formie elektronicznej (skan na płycie CD) oraz w formie papierowej wnioskodawca poprosił wysłać na wskazany adres. Skarżący stwierdził, że pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, (Dz.U. z 2018 r. poz. 1330, ze zm.; dalej: "u.d.i.p."), zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, organ nie udzielił wnioskowanej informacji. Strona nie otrzymała również żadnej informacji od organu, która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji. Oznacza to, że organ dopuścił się bezczynności oraz rażącego naruszenia wskazanych przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Strona wniosła o: zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie [...]zł; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że uwzględnia podniesione w niej zarzuty, wskazał jednak, że opieszałość organu była wynikiem problemów kadrowych wynikających z długotrwałej nieobecności w pracy osób mających dostęp do wnioskowanych informacji. Ponadto wniosek strony został pozytywnie rozpoznany 29 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 149 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej wart. 154 § 6 (§ 2). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Bezczynność podmiotu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej występuje wówczas, gdy w ustawowym terminie podmiot ten nie rozpoznał złożonego wniosku, czyli nie udostępnił informacji, ani nie wydał decyzji odmownej. W rozpoznawanej sprawie niekwestionowane jest, że ustawowym terminie wnioskowana informacja nie została udzielona, a podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie powiadomił o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, co czyni zasadnym zarzut skargi odnośnie pozostawania organu w bezczynności. Odpowiedzi na wniosek strony z 19 września 2018 r. udzielono dopiero 29 października 2018 r. Jako przyczynę tego opóźnienia wskazano okoliczność, że w referacie gospodarki komunalnej urzędu dostęp do informacji, o które wnosiła strona posiadają jedynie dwie osoby, które w owym czasie przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim i urlopie wypoczynkowym. Sąd ocenia skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Okoliczność udzielenia odpowiedzi na wniosek powoduje, że w sprawie nie ma podstaw do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Podjęcie działania przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, nie zwalnia jednak sądu z obowiązku stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) oraz z rozważenia i dokonania oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) jak również, w zależności od tej oceny, ewentualnego orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny lub przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. W okolicznościach faktycznych sprawy sąd nie znalazł jednak podstaw do uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, że uchybienie terminowi określonemu w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie było znaczące. Ponadto organ nie zignorował wniosku o udzielenie informacji publicznej, lecz po otrzymaniu skargi w tej sprawie, niezwłocznie go rozpoznał. Należy również stwierdzić, że stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. kwestia wymierzenia grzywny organowi lub przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej pozostawiona jest do uznania sądu orzekającego w sprawie. W rozpatrywanej sprawie sąd nie znalazł podstaw do przyznania wnioskowanej sumy pieniężnej, a skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniesionego w tym zakresie żądania. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.