II SAB/Sz 148/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na bezczynność Prezesa Sądu w przedmiocie rozpoznania wniosku p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 19 kwietnia 2022 r. D. J., dalej "skarżący", wniósł skargę na "bezczynność Prezesa Sądu. W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in.: "Wg SSO orzeczenie [...] [...] , którego dotyczył wniosek o wznowienie tj. [...] W., nie skutkowało prawomocnym zakończeniem, a co za tym idzie niedopuszczalne jest wznowienie postępowania w tym przedmiocie. Jest to niezgodne z prawdą ani ze stanowiskiem SR W., którego Prezes jasno wskazał, że postanowienie podlegało kontroli odwoławczej, a co za tym idzie podlegało uprawomocnieniu. SSO K. P. naruszył ustawę, której podlega, arbitralnie interpretując przepisy, odbierając prawo do sądu. W dodatku Sędzia ten odnosząc się do postępowania przytoczył strzępy przepisu, na który się powołał tj. że sędzia może zmieniać, rozszerzać a także uchylać ciążące na skazanym obowiązki. Pełny przepis brzmi "Jeżeli względy wychowawcze za tym przemawiają" - tak zaczyna się ten przepis. SSO P. sam sobie zinterpretował również ten przepis?". W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu, dalej "organ", wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." bądź jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał m.in., że skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie [...] [...] prowadzonej przez Sądem Rejonowym w W., która dotyczyła wydania postanowienia o zobowiązaniu skarżącego do powstrzymywania się od kontaktów z oznaczonymi osobami. Po zarejestrowaniu sprawy i nadaniu jej numeru Sąd Okręgowy w K. wydał zarządzenie w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku skazanego D. J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] lutego 2012 r., jako niedopuszczalnego z mocy ustawy. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że instytucja wznowienia dotyczy postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem i nie jest dopuszczalne wznowienie w tym trybie postępowania o charakterze incydentalnym. Skarżący D. J. kwestionował uzasadnienie zarządzenia twierdząc, że sędzia arbitralnie zinterpretował przepisy. W treści ponaglenia skarżący podnosił również zarzuty wobec rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazu powstrzymywania się od kontaktów z pokrzywdzonymi nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...]02.2012 r. Ponadto w treści złożonej skargi skarżący nie podał podstawy prawnej wnoszonej skargi, nie wskazał naruszenia prawa, jakiego dopuścić miał się organ, na czym miałaby polegać bezczynność organu w sprawie, jak również nie określił interesu prawnego, zgodnie z art. 57 p. p. s. a. W ocenie organu główną przyczyną złożenia skargi na bezczynność Prezesa Sądu jest brak wyszczególnienia w uzasadnieniu zarządzenia przez sędziego rozpatrującego sprawę o wznowienie postępowania, że możliwość rozszerzania obowiązków nałożonych na skazanego w okresie próby zaistnieje: "jeżeli względy wychowawcze za tym przemawiają". Tym samym osią sporu jest brak przytoczenia w uzasadnieniu pełnego brzmienia przepisu art. 61 Kodeksu Karnego Wykonawczego i żądanie jego sprostowania. W ocenie organu skarżący wystąpił z ponagleniem do zobowiązania sędziego o sprostowanie uzasadnienia zarządzenia w sprawie o sygnaturze [...] [...]. Zgodnie z art. 105 § 1 Kodeksu Postępowania Karnego o treści: "Oczywiste omyłki pisarskie i rachunkowe oraz w obliczeniu terminów w orzeczeniu lub zarządzeniu albo w ich uzasadnieniu można sprostować w każdym czasie". Powyższe prowadzi do konstatacji, że skarżący, jeśli wyrażał niezadowolenie lub kwestionował uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, przez brak przytoczenia wprost art. 61 k.k.w., winien złożyć wniosek o jego sprostowanie, względnie złożyć zażalenie na zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania do rozpoznania przewidzianych przepisami Kodeksu Postępowania Karnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że po złożeniu skargi Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Z przytoczonych regulacji wynika, że kontrola bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania prowadzona być może tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty, a zatem kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. W konsekwencji sprawy dotyczące aktów lub czynności niewymienionych w art. 3 p.p.s.a. nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. W takiej sytuacji również bezczynność w takim zakresie nie może być poddana kontroli sądowoadministracyjnej. Odnosząc treść przywołanych przepisów do materii objętej niniejszą skargą należy przyjąć, że nie mieści się ona w żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kategorii bezczynności podlegających kognicji sądów administracyjnych. Analiza złożonej skargi jak i jej załączników dowodzi, że skarżący bezczynności Prezesa Sądu upatruje w braku sprostowania uzasadnienia zarządzenia Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] marca 2022 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku skazanego D. J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] lutego 2012 r., jako niedopuszczalnego z mocy ustawy, a wydanego na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 534 ze zm.). Przedmiotem skargi nie jest zatem zaniechanie - bezczynność - powstałe w ramach realizacji zadań organu administracji publicznej i nie dotyczy czynności z zakresu realizacji zadań z administracji publicznej, a sprostowania w trybie art. 105 § 1 Kodeksu Postępowania Karnego. Postępowanie takie toczy się według reguł określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego. Do rozpoznawania spraw karnych właściwy jest sąd powszechny. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 2072 ze zm.), sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie nienależącym do sądów administracyjnych, sądów wojskowych oraz Sądu Najwyższego. Sądy administracyjne nie sprawują nadzoru nad działalnością sądów powszechnych, bowiem takiej kompetencji nie przewidują przepisy ww. ustaw, ani ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niedopuszczalną skargę odrzucił.