II SAB/Sz 15/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Burmistrza Ł. w przedmiocie uzupełnienia postanowienia Burmistrza Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie wyłączenia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Burmistrz [...] postanowieniem z dnia [...], po rozpoznaniu wniosku J.C., odmówił wyłączenia E.G. Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] od udziału w sprawie rozpoznania wniosku o udzielenie pomocy socjalnej. J.C. pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Burmistrza [...] o uzupełnienie wyżej opisanego postanowienia "co do merytorycznego rozstrzygnięcia" wskazując jako podstawę prawną żądania art. 126 w zw. 111 § 1 kpa. W dniu [...] r. J.C. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Burmistrza [...] polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia [...] r. o uzupełnienie postanowienia z dnia [...] r. wydanego w sprawie wyłączenia Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...]. Sąd powyższą skargę przekazał, według właściwości organowi, w dniu [...] r., jednocześnie zwracając się o udzielenie odpowiedzi na skargę i nadesłanie akt administracyjnych. W nadesłanej odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2)postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5)akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6)akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Na podstawie § 3 tego artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Jak wynika z w/w unormowania skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Tak więc nie zawsze i nie każde zaniechanie organów administracji publicznej może stanowić podstawę wywiedzenia skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego w pierwszej kolejności należy stwierdzić, czy skarga wniesiona przez skarżącego należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wskazane w pkt 1-5 przedmiotowego przepisu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie skarga została złożona na bezczynność Burmistrza [...] polegającą, w ocenie skarżącego, na nierozpoznaniu wniosku z dnia [...] r. o uzupełnienie postanowienia z dnia [...] odmawiającego wyłączenia Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej od udziału w sprawie rozpoznania wniosku o udzielenie pomocy socjalnej. Zgodnie z treścią art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień (art. 126 kpa). Należy wyjaśnić, że sprostowanie postanowienia lub odmowa następuje w formie postanowienia, które jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji, ponieważ nie przysługuje na nie zażalenie. Ponadto nie stanowi ono również orzeczenia kończącego postępowanie, ani też rozstrzygającego sprawę co do istoty. Wobec tego należy stwierdzić, iż nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, objętych zakresem kognicji sądów administracyjnych. Nie ma także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Tak więc, skoro orzeczenie w przedmiocie uzupełnienia rozstrzygnięcia organu administracji publicznej nie podlega kognicji sądu administracyjnego, to tym samym sąd ten nie jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność organu w przedmiotowym zakresie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.