II SAB/Sz 150/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie z Jego skargi na bezczynność j Wojewódzkiej Rady Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy T. C. pismem z dnia [...]r wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność organów administracji publicznej, w tym m.in. na bezczynność Wojewódzkiej Rady Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego. W uzasadnieniu skargi T. C. podniósł, że już w [...]r. sygnalizował różnym władzom i urzędom nieprawidłowości i patologie występujące na drogach publicznych, brak przestrzegania prawa w zakresie przepisów ruchu drogowego, brak bezpieczeństwa na drogach. Skarżący podkreślił, że żaden z urzędów nic nie zrobił w sprawie, nie usunął nieprawidłowości występujących na drogach, nie udzielił też odpowiedzi na złożone pisma. Jednocześnie w skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w sprawie oraz ustanowienie radcy prawnego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzka Rada Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego wniosła o jej oddalenie w całości. Rada wskazała, że dnia [...]r. T. C. skierował skargę do Marszałka Województwa na działanie Biura ww. Rady , oraz na działanie wspomnianej Rady. Skarga Pana T. C. została rozpatrzona, a o sposobie jej załatwienia ww. został poinformowany w piśmie datowanym na dzień [...]r. Następnie T. C. w dniu [...]r. wniósł do sejmiku Województwa , ustnie do protokołu, skargę na Marszałka Województwa " na nieterminowe rozpatrzenie jego skargi". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Przyznanie prawa pomocy ustawodawca uzależnił od spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą z nich reguluje art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 152, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., który uzależnia przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania ( przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ( przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Druga z przesłanek została określona w art. 247 P.p.s.a. i ma charakter negatywny. Zgodnie z tym przepisem, prawo pomocy nie przysługuje stronie wobec oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez potrzeby analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego( por. Jan Paweł Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz Wyd. Lewis Nexis, W-wa 2008r , str. 591). Potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. W przedmiotowej skardze z treści skargi oraz z akt sprawy wynika, że skarga T. C. należy do kategorii skarg określonych w art. 227 Kpa, w dziale VIII Kpa " skargi i wnioski". W tym też trybie została podjęta uchwała Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego Nr XXXI/357/09 z dnia 16 czerwca 2009r. ( jako podstawę prawną uchwały wskazano art. 229 pkt 5 Kpa), która uznała za zasadną skargę T. C. na działalność Marszałka Województwa . Wniesiona skarga w pełni odpowiada kryterium przewidzianym dla skargi obywatelskiej ( powszechnej) określonej właśnie w dziale VIII Kpa. Podkreślić należy, że postępowanie ze skargi powszechnej ma charakter postępowania administracyjnego uproszczonego, w którym nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a tylko zawiadamia się ich o podjętych działaniach, nie ma toku instancji oraz standardowych środków zaskarżenia. Postępowanie takie kończy się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Na powyższą czynność skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. W takiej zaś sytuacji należało uznać, że skarga T. C. jest oczywiści bezzasadna, co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy stosownie do treści art. 247 P.p.s.a. Z tych powyższych względów Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.