II SAB/Sz 150/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. H. na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w przedmiocie wydania decyzji postanawia: odrzucić skargę. Sygn. akt II SAB/Sz 15017 Uzasadnienie W dniu 10 października 2017 r. M. H., reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na przewlekłość postępowania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w przedmiocie wydania decyzji zezwalającej na ekshumację zwłok. Zarządzeniem z dnia 15 listopada 2017 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do sądu strona wyczerpała środek zaskarżenia poprzez skierowanie do organu wyższego stopnia zażalenia na bezczynność Inspektora Sanitarnego w K. oraz nadesłania kopii tego wezwania wraz z dowodem jego nadania (złożenia) – w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego zobowiązania, pod rygorem uznania, że skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia, co skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 22 listopada 2017 r. (k. 32 akt sądowych), W odpowiedzi na powyższe zobowiązanie, radca prawny działając w imieniu skarżącej, w piśmie z dnia 28 listopada 2017 r. wyjaśnił, że po skierowaniu w dniu 28 lutego 2017 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie do Państwowego Inspektora Sanitarnego w K., skarżąca w dniu 23 sierpnia 2017 r. interweniowała podnosząc zarzut bezczynności w sprawie, które to pismo złożyła zarówno do Inspektora Sanitarnego w K. jak i do Z. Państwowego Inspektora Sanitarnego w S., co należy interpretować jako zażalenie do organu wyższego rzędu. Podobnie uczynił i zinterpretował intencję zażaleniowe skarżącej PPIS, który swą odpowiedź z dnia [...] r. skierował do skarżącej jak i ZPWIS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W przypadku przewlekłości organu strona przed wniesieniem skargi zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany przepisem art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej "K.p.a.").Przepis ten aktualnie stanowi w § 1, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); względnie 2) jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; względnie 2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Powyższe brzmienie art. 37 § 1 K.p.a. obowiązuje od 1 czerwca 2017 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służyło zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, że przed wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania Inspektora Sanitarnego w K. wymagane było przed 1 czerwca 2017 r. uprzednie wniesienie zażalenia, a od dnia 1 czerwca 2017 r. ponaglenia do Z. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S., jako organu wyższego stopnia (art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej). W ocenie Sądu, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że strona skarżąca nie wykazała, aby przed wniesieniem skargi na przewlekłość Inspektora Sanitarnego w K. wystąpiła z zażaleniem/ponagleniem do organu wyższego stopnia. W tym względzie należy wskazać, że wbrew stanowisku skarżącej, wymienione przez nią - w odpowiedzi na zobowiązanie Sądu – pismo z dnia 23 sierpnia 2017 r. nie może stanowić dowodu przesądzającego o wyczerpaniu środków zaskarżenia zarówno z uwagi na adresata tego pisma jak i jak charakteru tego pisma. Pismem tym bowiem skarżąca zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. o udzielenie odpowiedzi jakie kroki podjęto w kwestii wezwania do usunięcia naruszeń prawa z dnia 28 lutego 2017 r. zaznaczając, że nie znajduje uzasadnienia tak długa bezczynność (sześć miesięcy) w tej sprawie (tj. wezwania-przypisek Sądu). Przy czym pismo to zostało zaadresowane wyłącznie do Inspektora Sanitarnego w K., zaś Z. Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w S. pismo to strona przesłała jedynie do wiadomości. W konsekwencji oznacza to, że przedmiotowe pismo w istocie dotyczyło wystosowanego do PPIS wezwania do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie, zaś organ wyższego stopnia nie był jego adresatem. Stąd nie mogło być ono kwalifikowane jako zażalenie (czy ponaglenie) na niezałatwienie sprawy. Również powiatowy organ sanitarny nie potraktował tego pisma jako zażalenia, skoro sam na nie udzielił odpowiedzi. Natomiast okoliczność, iż odpowiedź tą doręczył także organowi wyższego stopnia w żaden sposób nie dowodzi trafności stanowiska skarżącej, iż stanowiło ono środek zaskarżenia, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. W tej sytuacji przyjąć należy, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, a tym samym nie spełnił jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Mając na uwadze powyższe okoliczności stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.