II SAB/Sz 152/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. K. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej za postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie w sprawie ze skargi D. P. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi K. K. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – kwotę [...] (słownie: [...]) złotych, która obejmuje kwotę [...] zł, powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne udzielone skarżącemu na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 6 marca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 31 stycznia 2017 r. zwalniające skarżącego D. P. od kosztów sądowych w ½ części oraz ustanawiające adwokata. Na tej podstawie, S. Izba Adwokacka, na pełnomocnika skarżącego wyznaczyła adwokata K. K. Wyznaczony pełnomocnik w dniu 30 marca 2017 r. złożył w Sądzie pismo procesowe, w którym wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 480 zł powiększonej o należny podatek VAT oraz kwoty 50 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego oświadczając, że pomoc ta nie została opłacona w całości ani w części (również w zakresie wpisu sądowego). Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2017 r. wydanym w postępowaniu w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. orzekł o oddaleniu skargi D. P. na opisaną w sentencji bezczynność organu. W dniu 21 kwietnia 2017 r. ustanowiony pełnomocnik złożył wniosek o uzupełnienie wydanego wyroku poprzez przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w kwocie 480 zł powiększonej o należny podatek VAT. Pełnomocnik podkreślił, że wykonał fotokopie z akt niniejszej sprawy, dokonał jej analizy, a w dniu 21 marca 2017 r. omówił sprawę ze skarżącym. Starszy referendarz sądowy, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz.718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia w niniejszej sprawie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801). Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w innej sprawie – 480 zł. Stosownie natomiast do § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Reasumując, mając na uwadze przywołane przepisy, w tym § 4 ust. 1 rozporządzenia, należało w sprawie ustalić opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia, czyli ½ opłaty maksymalnej wynoszącej 480 zł, co stanowi kwotę 240 zł. Wskazaną kwotę należało zaś podwyższyć, w myśl przywołanego wyżej § 4 ust. 3 rozporządzenia o 23 % stawki podatku od towarów i usług (55,20 zł). Starszy referendarz sądowy stwierdził przy tym, że czynności wykonane przez pełnomocnika nie noszą cech pozwalających na podniesienie wysokości opłaty, na zasadzie w § 4 ust. 2 rozporządzenia. Mając na uwadze nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy uznano, że kwota 295,20 zł wynagrodzenia jest adekwatna do podjętych czynności w sprawie. Przy czym brak w niniejszej sprawie podstaw do orzeczenia o zwrocie na rzecz pełnomocnika uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 50 zł. Wyjaśnić należy, że zwrot uiszczonego wpisu możliwy jest w sytuacjach określonych w art. 232 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy a także od zażalenia na postanowienie w przedmiocie ukarania grzywną, jeżeli zażalenie zostało uwzględnione. Niewątpliwie w niniejszej sprawie żadna z opisanych okoliczności nie nastąpiła, dlatego też brak jest podstaw prawnych do zwrotu wpisu w opisanym trybie. Wskazać również należy, że Sąd nie może orzec o zwrocie kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia praw, gdyż zgodnie z art. 200 P.p.s.a. możliwość taka zachodzi jedynie w razie uwzględnienia skargi. W niniejszej sprawie natomiast Sąd wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2017 r. skargę oddalił. Nie wystąpiły zatem okoliczności umożliwiające obciążenie kosztami postępowania organu. Wobec tego, starszy referendarz sądowy działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.