II SAB/Sz 153/09

Dnia 27 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi T. C. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy Pismem z dnia [...] r. T. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność organów administracji publicznej, w tym Komendanta Wojewódzkiego Policji zarzucając niedotrzymanie terminu rozpatrzenia sprawy, nierozpoznanie i niezałatwienie sprawy merytorycznie i niewydanie do dnia dzisiejszego wiążącej decyzji, postanowienia lub innego aktu oraz niepodjęcie stosownych czynności w sprawach zgłaszanych przez skarżącego. W skardze skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz zobowiązanie Komendanta do naprawienia zagrożeń występujących w ruchu drogowym, wyciągnięcia konsekwencji przewidzianych w przepisach prawa (odpowiedzialności dyscyplinarnej, porządkowej) w stosunku do "osób zawinionych" i wymierzenia grzywny w stosunku do osób odpowiedzialnych za stwarzanie niebezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz wydania wiążącego w tych kwestiach rozstrzygnięcia. Uzasadniając skargę T. C. wyjaśnił, że już w [...]r. sygnalizował różnym władzom i urzędom nieprawidłowości i patologie występujące na drogach publicznych, brak przestrzegania prawa w zakresie przepisów ruchu drogowego oraz bezpieczeństwa na drogach. Skarżący podkreślił, że żaden z organów nie podjął działań w celu usunięcia na drogach wskazanych nieprawidłowości i nie udzielił odpowiedzi na złożone w tej kwestii pisma. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi wskazując, że skarżący nie występował do Komendanta z pismami spełniającymi wymogi Kodeksu postępowania administracyjnego, na które to organ byłby zobowiązany udzielić odpowiedzi. Nadesłane przez T. C. pisma, za pośrednictwem poczty elektronicznej, miały charakter jedynie informacyjny, nie były opatrzone certyfikowanym podpisem elektronicznym oraz nie zawierały adresu wnoszącego pismo. Ponadto z korespondencji tej nie wynikło, że autor oczekuje na odpowiedź. Zgłoszone drogą poczty elektronicznej informacje dotyczące sposobu parkowania pojazdów służbowych policji jak i prywatnych samochodów funkcjonariuszy, Komendant poddał szczegółowej analizie i uwagi z nich wynikające wdrożył do realizacji. W dniu [...]r. T. C. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie nasuwa żadnych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi (por. Bogusław Dauter "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego", LexisNexis Warszawa 2008 r., s. 472 i 473). Oczywista bezzasadność polega zatem na tym, że bez konieczności dokładniejszego badania, czy też oceny merytorycznej niewątpliwym jest, że skarga podlega odrzuceniu. Jak przyjęto w doktrynie ocena bezzasadności skargi w postanowieniu wydanym w oparciu o art. 247 p.p.s.a. nie oznacza merytorycznego rozpoznania skargi. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że skarga wniesiona do Sądu, w której skarżący kwestionuje rzetelność i terminowość wykonywania zadań przez Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz pracowników Komendy Wojewódzkiej Policji w istocie ma charakter skargi powszechnej, o której mowa w przepisach działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa. W myśl art. 227 kpa przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie sprawy. Mieścić się tu mogą również skargi wnoszone do organów wymienionych w art. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) w zakresie ich władztwa administracyjnego w przedmiocie ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego na zasadach określonych w ustawach, na przykład w celu realizacji zadań starosty wynikających z ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) z zakresie zwierzchnictwa nad powiatowymi służbami, inspekcjami i strażami oraz zadań określonych w ustawach w zakresie bezpieczeństwa i porządku tworzy się komisję bezpieczeństwa i porządku, której zadaniem jest m. in. opiniowanie pracy Policji (vide: W. Kotowskiego "Ustawa o Policji. Komentarz" ABC Warszawa 2004 r. s. 140-141). Rozpoznawanie skarg powszechnych wniesionych w trybie działu VIII k.p.a., nie podlega kognicji sądu administracyjnego, ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli, ani na podstawie art. 3 p.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Tryb skargowy jako jednoinstancyjne postępowanie uproszczone prowadzone jest natomiast przez organy administracji publicznej, które nie wydają w kwestii skargi rozstrzygnięcia, a jedynie zawiadamiają skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że bezzasadność skargi T. C. jest oczywista, a tym samym została spełniona przesłanka z art. 247 p.p.s.a. umożliwiająca odmówienie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez skarżącego zakresie. W tym stanie rzeczy należało, na podstawie art. 247 w zw. z art. 160 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w postanowieniu.