II SAB/Sz 157/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi D. G. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w M. do udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej z dnia 7 września 2017 r. w zakresie punktu 2,3 i 4 wniosku, II. umarza w pozostałym zakresie postępowanie sądowe o udostępnienie informacji publicznej, III. stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, IV. stwierdza, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, V. wymierza organowi grzywnę w wysokości [...] ([...]) złotych, VI. oddala wniosek o przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej, VII. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w M. na rzecz skarżącego D. G. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. D. G. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w M. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Wskazał, że chodzi o nieudostępnienie informacji publicznych, o które wnosił we wniosku z dnia 18.08.2017 r. Powyższym zaniechaniom organu administracji publicznej zarzucił rażące naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł: - o nakazanie organowi przekazania żądanych informacji publicznych w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku; - o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - o wymierzenie organowi grzywny w wysokości [...] zł; - o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości [...] zł. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu kosztów postępowania (w tym kosztów sądowych niezbędnych do celowego dochodzenia praw). Uzasadniając swoje żądania D. G. podniósł, że pismem z dnia 18.08.2017 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w M. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, której istotą było ustalenie, czy funkcjonariusz Policji T. K. posiada kwalifikacje oraz przygotowanie do obsługi ręcznego miernika prędkości typu Iskra - 1. Skarżący zażądał udostępnienia kopii dokumentu potwierdzającego ukończenie szkolenia na radar Iskrę - 1 przez T. K. i wniósł o: 1. Kopię dokumentu potwierdzającego wydanie rozkazu bądź polecenia T. K. kierującego go na kurs w zakresie obsługi ręcznego miernika prędkości Iskra -1; 2. Imię i Nazwisko osoby która skierowała T. K. na szkolenie oraz jaki był cel skierowania T. K. na szkolenie; 3. Jaki był koszt poniesionego szkolenia w zakresie obsługi ręcznego miernika prędkości Iskra -1; Komendant Powiatowy Policji w M. nie udostępnił żądanych informacji. Organ skierował wprawdzie pismo z dnia 19.09.2017 r. jednakże: nie przesłał kopii dokumentu potwierdzającego ukończenie przez T. K. szkolenia w zakresie obsługi miernika Iskra-1 oraz innych informacji żądanych we wniosku z dnia 18.08.2017 r. Organ w piśmie z dnia 19.09.2017r. poinformował, że "nie organizowano kursów z zakresu szkolenia na ręczny miernik prędkości Iska – 1". W związku z brakiem udzielenia prawdziwej odpowiedzi na wniosek z dnia 18.08.2017 r., w dniu 05.10.2017 r. skarżący wezwał o usunięcie bezczynności organu i udzielenie informacji zgodnej z prawdą, oraz poinformował, że dalszy brak odpowiedzi zgodnej z prawdą, spowoduje złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie oraz złożenie zawiadomienia do Prokuratury. W odpowiedzi z dnia 12.10.201 7r. [...] organ odpowiedział, że "Policjanci nie uczestniczyli w kursie oraz organ nie dysponuje świadectwem ich ukończenia". Jak się jednak okazało, powyższa informacja w zakresie nie organizowania szkoleń z obsługi miernika prędkości Iskra - 1 nie jest prawdziwa. W trybie dostępu do informacji publicznej inna jednostka Policji udostępniła zaświadczenie z szkolenia. Komendant Powiatowej Policji w M. odpowiadał że takich szkoleń nie organizowano i nie posiada świadectwa, zaświadczenia z takiego szkolenia. Dowód - Kopia zaświadczenia z ukończenia szkolenia na ręczny miernik prędkości Iskra -1 przez T. K.. Komendant Powiatowy Policji w M. do dnia dzisiejszego nie udzielił informacji publicznej na wniosek z dnia 18.08.2017 r. Komendant pismami z dnia 19.09.2017 oraz 12.10.2017 zareagował wprawdzie na owe wnioski, jednakże zawarł w nich informacje nieprawdziwe. Dezinformacja nie jest informacją publiczną, zatem Komendant Powiatowy w M. nadal trwa w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji żądanych we wniosku z dnia 18.08.2017 r. W niniejszej sprawie organ nie kwestionuje publicznego charakteru żądanej informacji, udostępnia natomiast informacje, które w istocie stanowią dezinformację, a więc nie stanowią realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W związku z powyższym niniejsza skarga zasługuje na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w M. wniósł o: - rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym, - odrzucenie skargi, względnie o oddalenie skargi. Podniósł, że zgodnie z twierdzeniem skarżącego wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2017r., zwrócił się on do Komendanta Powiatowego Policji w M. o udostępnienie informacji publicznej w postaci: (pkt 1 wniosku) kopii świadectwa ukończenia kursu specjalistycznego w zakresie obsługi ręcznego miernika prędkości Iskra 1 przez funkcjonariusza T. K.; (pkt 2 wniosku) kopii dokumentu potwierdzającego wydanie rozkazu bądź polecenia T. K. kierującego go na kurs w zakresie obsługi ręcznego miernika prędkości Iskra - 1, w tym imię i nazwisko osoby, która skierowała T. K. na szkolenie oraz jaki był cel skierowania T. K. na szkolenie; (pkt 3 wniosku) jaki był koszt poniesionego szkolenia w zakresie obsługi ręcznego miernika prędkości Iskra - 1. D. G. wnioskiem z dnia 7 września 2017 r. doręczonym organowi w dniu 8 września 2017 r. żądanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej rozszerzył o pkt 4, tj. o wskazanie ilu funkcjonariuszy z Komendy Powiatowej Policji w M. uczestniczyło w szkoleniu wraz z T. K. oraz o wymienienie nazwisk tych funkcjonariuszy. Pismem z dnia 19 września 2017 r. (l.dz. [...]), Komendant Powiatowy Policji udzielił wnioskodawcy odpowiedzi, w której wskazał, że nie dysponuje świadectwem ukończenia przez T. K. specjalistycznego kursu z zakresu obsługi ręcznego miernika prędkości "Iskra - 1", ponieważ takich kursów nie organizowano. W związku z tym nie poniesiono żadnych kosztów kursu, a żaden z funkcjonariuszy Referatu Ruchu Drogowego KPP M. nie uczestniczył w specjalistycznym kursie z zakresu obsługi ręcznego miernika prędkości "Iskra - 1". W dniu 5 października 2017 r. D. G. skierował kolejne pismo do Komendanta Powiatowego Policji w M., doręczone 6 października 2017 r. wzywające organ do udzielenia odpowiedzi w zakresie informacji zawartych we wniosku z 18 sierpnia 2017 r. zgodnych z prawdą, pod groźbą złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz zawiadomienia Prokuratury Krajowej z art. 271 k.k. W dniu 12 października 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w M. skierował do wnioskodawcy pismo, w którym wskazał, że nie jest w posiadaniu świadectw ukończenia kursu specjalistycznego z zakresu obsługi radarowych mierników prędkości "Iskra – 1" i UltraLyte LTI 20-20. Nadto poinformował wnioskodawcę, iż specjalistyczne przeszkolenie w zakresie pracy policjanta w ruchu drogowym odbywa się w Centrum Szkolenia Policji w L., tam też należy się zwrócić o program szkolenia oraz o jego koszt, gdyż organ nie jest w posiadaniu powyższych informacji. W dniu 8 listopada 2017 r. D. G. złożył za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w M. skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w M. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż organ nie przesłał kopii dokumentu potwierdzającego ukończenie przez T. K. szkolenia w zakresie obsługi miernika Iskra-1 oraz innych informacji żądanych we wniosku z dnia 18 sierpnia 2017 r. Skarżący podniósł, iż organ nie tylko nie podał żądanych we wniosku informacji, ale również podał informację nieprawdziwą. Z tak prezentowanym stanowiskiem skarżącego nie sposób się zgodzić. W pierwszej kolejności należy wskazać, że organ nie otrzymał wniosku skarżącego z dnia 18 sierpnia 2017 r. Z załączników skargi nie wynika, aby organ potwierdził otrzymanie powyższego wniosku, nie został bowiem do niego dołączony dowód nadania, na wniosku nie widnieje również prezentata wraz z podpisem upoważnionego pracownika. Tym samym nie można uznać, że wniosek skarżącego został złożony, a więc by mógł być w jakimkolwiek zakresie przez organ rozpoznany. Za pierwszy wniosek złożony przez skarżącego należy więc uznać wniosek datowany na 7 września 2017 r. W dalszej kolejności Komendant wskazał należy, iż w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Nowe przepisy wymagają obecnie, by skarga na bezczynność organu była poprzedzona ponagleniem. Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przedmiotowej sprawie, skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, o których mowa we wskazanych przepisach, dlatego też uzasadniony jest wniosek o odrzucenie skargi. Niezależnie od powyższego, skarga nie jest również uzasadniona z przyczyn o charakterze merytorycznym. Komendant Powiatowy Policji w M. wskazał kilkakrotnie, że wszyscy funkcjonariusze Referatu Ruchu Drogowego KPP w M., w tym również T. K. posiadają odpowiednie kwalifikacje i przygotowanie do obsługi ręcznego miernika prędkości typu "Iskra" ponieważ odbyli specjalistyczne przeszkolenie z zakresu ruchu drogowego, prowadzone przez wykładowców Centrum Szkolenia Policji w L.. Organ udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w takim zakresie, w jakim był obowiązany do jej udzielenia stosownie do art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. Ponadto, w dniu 23 listopada 2017 zostało do skarżącego skierowane pismo, w którym organ wyczerpująco poinformował o wydanych zaświadczeniach ukończonych szkoleń w zakresie obsługi radarowych mierników prędkości z załączeniem powyższych do ww. pisma. Organ ponownie wyjaśnił w jakim zakresie wnioski skarżącego podlegały rozpoznaniu, przy uwzględnieniu interesu skarżącego oraz obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r. poz. 1257) z bezczynnością organu mamy do czynienia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Orzecznictwo i doktryna również wypracowały stanowisko, które jest zbieżne z definicją bezczynności zawartą w K.p.a. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Zatem skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie, a także wówczas, gdy skargę składa uprawniony do tego podmiot. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie można zarzucić organowi bezczynności, gdyż wywiązał się on z obowiązków wynikających z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016r. poz. 1764) i zrealizował wniosek z 7 września 2017 r. zgodnie z ustawowymi terminami, tj. w przeciągu 14 dni od dnia jego złożenia, zgodnie z dyspozycją art. 13 ust. 1 cyt. ustawy. Przy ewentualnym ustaleniu, iż organ nie udostępnił wskazanych informacji w terminie, istotną okolicznością, w której owe stanowisko nie mogłoby się ostać, jest przekazanie skarżącemu w dniu 23 listopada 2017 r. pisma o wraz ze świadectwem ukończenia kursu specjalistycznego przez T. K. w Centrum Szkolenia Policji w L., zaświadczenia z dnia 12 września 2016 r. dotyczącego przeszkolenia T. K. w zakresie obsługi radarowych mierników prędkości "Integra B" i "Iskra – 1" wydane przez firmę [...] oraz kopii zapoznania się z instrukcją obsługi Iskra. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, jeżeli organ administracji publicznej przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, nawet w toku postępowania sądowoadministracyjnego, dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w bezczynności (np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Gd 29/15). W związku z powyższym Komendant Powiatowy Policji w M. nie pozostaje w bezczynności, a tym samym skarga jest niezasadna. Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, w sytuacji, w której sąd orzekający uzna bezczynność organu w zakresie realizacji wniosku skarżącego, organ wskazał, iż nie sposób potwierdzić, iż ewentualna bezczynność mogłaby mieć miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie kwalifikowane jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015, poz. 2058), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy). W świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ustawy będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2445/11 ). Komendant Powiatowy Policji w M. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a więc podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, jeśli ją posiada. Informacje, których domagał się skarżący, niewątpliwie miały charakter informacji publicznej, dotyczyły bowiem, między innymi, szkolenia funkcjonariusza Policji T. K. w zakresie obsługi ręcznego miernika prędkości typu Iskra-1 oraz kosztów tego szkolenia. Zgodnie z treścią art. 13 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Nadto wskazać należy, że organ związany jest treścią wniosku co do zakresu informacji ( treścią pytania). Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy), bądź też odmówić jej udostępnienia w formie decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy), albo decyzją umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy). W sytuacji natomiast, gdy organ nie jest w posiadaniu żądanej informacji, bądź żądana informacja według organu nie stanowi informacji publicznej wystarczające jest poinformowanie o tym wnioskodawcy. Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy tylko do decyzji, o których mowa wyżej, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Tak więc w przypadku bezczynności organu w zakresie podjęcia czynności udzielenia informacji publicznej, przepis art. 37 K.p.a. nie znajduje zastosowania. Środków zaskarżenia w takiej sytuacji nie przewiduje też ustawa o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego należy stwierdzić, skoro przepisy ustawy nie przewidują środków zaskarżenia, w tym ponaglenia, skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej została wniesiona prawidłowo, a tym samym nie podlegała odrzuceniu. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. W badanej sprawie wnioskodawca domagał się odpowiedzi na konkretnie sformułowane pytania, w tym przedstawienia kopii świadectwa ukończenia przez T. K. kursu specjalistycznego w zakresie obsługi ręcznego miernika prędkości Iskra-1 (pkt 1.), kopii rozkazu lub polecenia kierującego ww. funkcjonariusza na taki kurs (pkt 2.), imienia i nazwiska osoby kierującej oraz celu szkolenia (pkt 3.), oraz podania kosztów szkolenia (pkt 4.). Odpowiedzi udzielone przez organ w dniu 19.09.2017 r. oraz z 12.10.2017 r., wskazywały, iż do obsługi ręcznego miernika prędkości Iskra - 1 wystarczające jest zapoznanie się z instrukcją obsługi i nie jest wymagane ukończenie dodatkowego szkolenia, że funkcjonariusz we wrześniu 2013 r. ukończył szkolenie specjalistyczne z zakresu ruchu drogowego w Centrum Szkolenia Policji w L., na które został skierowany przez B. B.-M. Komendanta Powiatowego Policji w M. i w tym samym czasie w szkoleniu tym nie uczestniczył żaden inny funkcjonariusz KPP w M.. Jednakże, wbrew żądaniu wyrażonemu we wniosku, organ nie udostępnił wnioskodawcy kopii dokumentów oraz informacji, o które prosił. Dopiero po wniesieniu przez D. G. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (data wpływu do KPP w M. 14.11.2017 r.) organ, pismem z dnia 23.11.2017 r. przesłał wnioskodawcy: - świadectwo ukończenia przez T. K. kursu specjalistycznego w Centrum Szkolenia Policji w L. z [...] r., - dwa zaświadczenia, które znajdowały się w aktach funkcjonariusza, o ukończeniu przeszkolenia w zakresie obsługi radarowych mierników prędkości Integra B oraz Iskra-1, organizowanych przez firmę [...] Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz.1369 ze zm.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. § 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. § 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Podkreślić należy, że nie stanowi udzielenia informacji na wniosek sytuacja, w której podmiot zobowiązany udziela informacji, ale jest to informacja inna niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacja wymijająca. Adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest uprawniony do dowolnego doboru informacji przekazywanych wnioskodawcy, lecz zobligowany jest do ustosunkowania się do konkretnych żądań wnioskodawcy. Przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności lub nawet przewlekłości podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 ustawy (zob. wyrok NSA z dnia 12.04.2012 r., sygn. akt I OSK 161/12). Mając na uwadze powyższe sąd uznał, że organ udzielił jedynie, już po wniesieniu skargi, odpowiedzi na pkt 1. (według numeracji sądu zaprezentowanej wyżej) wniosku z dnia 7 września 2017 r. i w tym zakresie postępowanie umorzył w punkcie II wyroku. Skoro organ udzielił, tylko odpowiedzi częściowej, nadal zobowiązany jest on do udzielenia informacji publicznej w odniesieniu do pkt 2, 3 i 4 wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nadal też w tym zakresie pozostaje w bezczynności i dlatego, sąd zawarł takie zobowiązanie w punkcie I sentencji wyroku. W konsekwencji sąd uznał, że postępowanie o udostępnienie informacji publicznej w niniejszej sprawie miało cechy przewlekłości. Organ, co prawda podejmował działania, tj. wysyłał do skarżącego pisma, jednakże w sposób istotny mijały się one z treścią wniosku – informowały, że funkcjonariusz nie uczestniczył w szkoleniu z zakresu obsługi ręcznego miernika prędkości Iskra-1. W zasadzie o przewlekłości postępowania można mówić wówczas, gdy organ nie podejmuje żadnych działań bądź podejmuje działania pozorne, uwzględniając czas niezbędny do ich podjęcia, a więc, gdy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne z przyczyn leżących po stronie organu. Przewlekłość postępowania jest bowiem stanem sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ podejmował czynności w sprawie. W niniejszej sprawie wniosek wpłynął dnia 8.09.2017 r., a częściowa odpowiedź została udzielona dopiero 23.11.2017 r., tak więc dopiero po 75 dniach. O rażącym naruszeniu prawa w zakresie przewlekłości w załatwieniu wniosku o udzielenie informacji publicznej można mówić, gdy przewlekłość ma charakter umyślny, uporczywy lub trwający nadmiernie długo w stosunku do terminu określonego w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej i cechuje się niepodejmowaniem żadnych lub podejmowaniem nieadekwatnych czynności. W niniejszej sprawie, jak wyżej wskazał sąd, podejmowane czynności nie zmierzały do rozpatrzenia wniosku i udzielenia żądanej informacji. Po przeszło dwóch miesiącach okazało się, że w aktach osobowych funkcjonariusza znajdowały się zaświadczenia szkoleniu z zakresu obsługi ręcznego miernika prędkości Iskra-1. Powyższe, w ocenie sądu, świadczyć może o bałaganie panującym w dokumentacji pracowniczej lub też, co podnosi skarżący, o umyślnym udzielaniu odpowiedzi niezgodnych z prawdą. Dodać należy, że wyjaśnienia zawarte w piśmie z 23.11.2017 r. w żadnej mierze oceny tej nie zmieniają. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem tego rodzaju postępowanie należy uznać za nieuzasadnione, nieefektywne, niezorganizowane i przekraczające ustawowy termin załatwienia sprawy. Z tych samych względów sąd uznał za zasadne wymierzenie organowi grzywny, w wysokości [...] zł. Zaniechanie organu, choć oczywiste, nie dało podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, zwłaszcza wobec braku uzasadnienia złożonego wniosku. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 149 § 1, 1a i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy.